ՄԱՀԱՊԱՐՏՆԵՐԸ (1997 թ.)

Եւս մեկ վերլուծություն սիոնիզմի մասին.- Ի՞նչ է սիոնիզմը

Գրել է Administrator

http://www.hayary.org/index.php?option=com_content&task=view&id=2134&Itemid=56 08-08-2011

Ի՞նչ  է սիոնիզմը Սիոնը եբրայերենում նշանակում է՝ արեւառատ, ինչպես նաեւ լեռան անուն է՝ Երուսաղեմի հարավ-արեւմուտքում: Սիոն լեռը Դավթի ծննդավայրն է, որտեղ եւ հանգրվանել է նրա աճյունը. այն եղել է Սողոմոնի նստավայրը: Երբեմն այս բառը հրեաների մոտ կիրառվում է՝ սուրբ քաղաք, ընտրյալ քաղաք եւ Երկնային սուրբ քաղաք իմաստով, սակայն հրեական կրոնական տեքստերում այն մատնանշում է Դավթի ու Սողոմոնի երկիր վերադառնալու հրեա ազգի գերագույն նպատակն ու ցանկությունը եւ հրեական պետության վերականգնումը: Այլ խոսքով, Սիոնը հրեա ժողովրդի համար խորհրդանշում է՝ հալածանքից ձերբազատում, անկախ պետության կազմավորում եւ աշխարհին իշխել, ուստի հրեաներն իրենց համարում են Սիոնի զավակները: Սիոնիզմ է կոչվում  այն շարժումը, որը պահանջում է  հրեաների գաղթն ու վերադարձը Պաղեստին եւ հրեական պետության կազմավորումը: Սիոնիզմը նման է շովինիզմին (ծայրահեղական նացիոնալիզմին), որն ստորացնելով այլ ազգերին ու ռասաներին եւ իրեն գերադասելու հարցում ծայրահեղությանը դիմելով, փորձում է քաղաքական ուժ ձեռք բերել: Այս շարժումը ծնունդ է առել 19-րդ դարի երկրորդ կեսին  Եվրոպայում, սակայն սիոնիզմ եզրույթն առաջին անգամ կիրառվել է Թեոդոր Հերցելի կողմից, ապա դրա մասին խոսել է սիոնիստ պատմաբան Նահում Սակուլոն՝ «Սիոնիստի պատմությունը» գրքում: Սիոնիզմը լոկ քաղաքական  կողմեր ու իմաստներ (քաղաքական սիոնիզմ) չունի, այն ընդգրկում է նաեւ այլ կողմեր ու իմաստներ, ինչպիսին են՝ աշխատավորական, մշակութային, ժողովրդավարական, ռադիկալ եւ էքսպանսիոնիստական սիոնիզմ: Սիոնիզմի ամենահայտնի  դասակարգումը քաղաքական ու մշակութային (կրոնական) երկու բաժինների դասակարգումն է: Քաղաքական սիոնիզմը պահանջում է հրեաների վերադարձը Պաղեստին: Այն սկիզբ է առել 1894 թ. Հերցելի կողմից «Հրեական պետությունը» գրքի հեղինակությամբ: Սակայն մշակութային սիոնիզմը դեմ է 20-րդ դարում հրեաների դեպի Պաղեստին գաղթելուն, քանի որ սպասում է աշխարհի վերջի այն փրկիչ մարդուն, ով հրեաներին ու բոլոր կրոններին կվերադարձնի Աբրահամի ու Մովսեսի երկիր կամ ավետյաց երկիր:  Սիոնիզմը բաժանվում  է նաեւ կրոնական ու ոչ կրոնական տարատեսակների: Կրոնական սիոնիզմն այն գաղափարն է, որը  հավատում է ավետյաց երկիր վերադառնալուն: Այս վերադարձը տեղի է ունենալու այն ժամանակ, երբ Բարձրյալը կորոշի եւ Նրա որոշած ձեւով, դրա իրականացումը մարդու ձեռքի գործը չէ: Այս գաղափարի հետեւորդների մի խումբը հրեաներ (սիոնիզմ) են, մյուս խումբը՝ քրիստոնեականներ (քրիստոնեական սիոնիզմ): Ի տարբերություն դրա, ոչ կրոնական եւ ոչ հրեական սիոնիզմի շարքերում այն մարդիկ են, ովքեր ապավինելով պատմական, քաղաքական ու գիտական հիմնավորումներին, օրինաչափ են դարձնում Պաղեստինում հրեաների բնակեցումը: Սա նույն այն աշխարհիկ սիոնիզմն է, որը միայն իր քաղաքական հասկացություններն արտահայտում է կրոնի լեզվով: Ուստի սիոնիզմը միշտ չէ, որ հրեականություն է նշանակում: Այլ երբեմն կիրառվում է նաեւ հրեականությունը չհրեականացնելու նախաձեռնության իմաստով: Սիոնիզմի  համաշխարհային կազմակերպության  պատմությունն ու գործունեությունը Այն, ինչ գրքերում ներկայացվում է համաշխարհային սիոնիզմի ձեւավորման մասին հետեւյալն է. ոմն Թեոդոր Հերցելը հիմնադիրն է համաշխարհային սիոնիզմի եւ 1987 թ. Շվեյցարիայի Բալ քաղաքում կայացած առաջին համաժողովում կազմակերպել է համաշխարհային սիոնիզմը: Սակայն առավել հստակ բացատրությունն այն է, թե սրանից շուրջ 30-40 տարի առաջ եւ նախքան Հերցելը, ոմն Բենքսերը, ով ռուս հրեա էր, մի համայնք է ձեւավորում, որը կոչվում էր Սիոնի համակրողները. այն նկատի ուներ նույն այդ Երուսաղեմի ու Սուրբ քաղաքին հարող Սիոն լեռը: Հավանաբար նա նկատի ուներ այն, որ նախ հրեաներին միաձուլի ռուս հասարակությունում, ապա նրանց Ռուսաստանից տեղափոխի Պաղեստին: Հերցելը Բենքսերից  հետո, առանց մատնանշելու նրա գաղափարները, 1890 թ. մի գիրք է հեղինակում՝ «Հրեական պետությունը» վերնագրով եւ 1897 թ. Շվեյցարիայի Բալ քաղաքում կազմակերպում մի համաժողով, որտեղ տարբեր երկրներից, մեծ մասամբ՝ Գերմանիայից, Ռուսաստանից, Չեխիայից ու այլ երկրներից ժամանած հրեաների 340 ղեկավարներ բանավիճեցին եւ նրանց գլխավոր որոշումը հետեւյալն էր. մենք կձեւավորենք մի կազմակերպություն, որը կանվանենք «Համաշխարհային սիոնիզմ» եւ այն պետք է հրեաների համար իրականացնի 3 գործառույթ. առաջին փուլը ազգային ինքնորոշումն է եւ ազգի ձեւավորումը, հաջորդ փուլը՝ հայրենիք գտնելը, եւ երրորդ փուլում հիմնադրում է պետությունը: 1897 թվականից մինչեւ 1948 թ., երբ պաշտոնապես հռչակվեց  Իսրայելի պետությունը եւ դրանից հետո եւս շարունակվեց այդ համաժողովը, շուրջ 30 համաժողով է կազմակերպվել: Առաջին հարցը, որը ներկայացվեց այդ համաժողովներում, սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպության ձեւավորման հարցն էր: Հաջորդ համաժողովներում եւս համաձայնություն ձեռք բերվեց հրեական ազգային հիմնադրամի ձեւավորման մասին եւ հայտարարվեց, որ այդ հիմնադրամում ճշտվեն դրամաֆինանսական խնդիրները, իսկ դա կլինի աջակցություն բոլոր հաջորդ գործողությունների համար: Երրորդ ու չորրորդ  համաժողովներում հրեա ազգության  գրեթե մի տեսակետը թղթին հանձնվեց: Չորրորդ համաժողովում հիմնական տարաձայնությունը երկու տեսակետների միջեւ էր. ըստ առաջին տեսակետի, այդ հայրենիքը պետք է լինի Ուգանդան, ըստ մյուսի՝ Պաղեստինը: Այն ինչ ներկայացվել է պատմության մեջ, այն է, թե անգլիացիները հավակնում էին Ուգանդայի տարբերակին, իսկ ռուս, ամերիկացի ու լեհ հրեաներն առավելապես՝ Պաղեստինի տարբերակին: Այնուամենայնիվ որոշում կայացվեց, որ պատվիրակություններ ուղարկվեն, որոնք կուսումնասիրեն քննարկման առարկա երկրները, մասնավորապես՝ Պաղեստինը, Ուգանդան եւ այլուր, ինչպես՝ Հարավային Աֆրիկան, Արգենտինան եւ այլն, եւ այն առումով, թե ինչ քանակությամբ հրեաներ են ապրում այդ երկրներում եւ հրեաների բնակեցման համար այդ շրջաններն ինչպիսի դիրք ու պայմաններ ունեն: Պատվիրակությունները մեկնում են եւ զեկույցներ պատրաստում հաջորդ համաժողովների համար: Վեցերորդ համաժողովում, որը կայացավ 20-րդ դարի սկզբին, որոշում են կայացնում, որ այդ հայրենիքը Պաղեստինն է լինելու: Մի խումբ գործուղվում է Պաղեստին, որպեսզի այնտեղ աշխատեն եւ անհրաժեշտ հող ու նախադրյալներ ստեղծեն հրեաների համար: Կա նաեւ այլ գործառույթ հրեաների խնդրին հետեւելու հարցով՝ Պաղեստինից դուրս, համարյա 8-րդ եւ 9-րդ համաժողովներից սկսած, որը վերաբերվում է համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպությանը: Այս աշխատանքներում տվյալ հարցն է առկա. արդյո՞ք մենք անկախ ձեւաչափով հետեւենք մեր այս բոլոր կարգախոսներին ու գաղափարներին, թե՞ նախագծերն առաջ տանենք հզոր ուժերի օգնությամբ: Այս տարաձայնությունն առկա էր մի երկու համաժողովում եւ վերջապես, հաշվի առնելով Բրիտանիայի հետ  համագործակցող ազդեցիկ անհատների  գործոնը, զարգացավ այն միտքը, որ հրեաները չեն կարող առանց Բրիտանիայի օգնության այդ գործն իրականացնել եւ, ի վերջո, 8-րդ համաժողովում հաստատվեց, որ Բրիտանիայի եւ այլ հզոր երկրների օգնությամբ հետամուտ լինեն այդ նպատակին: Հաջորդ համաժողովներում  ներկայացված այլ հարցերը հետեւյալն  էին. երբ Իսրայելի պետությունը 1948 թվականին ձեւավորվում է, արդյո՞ք պետք է ավարտվի համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպության առաքելությունը, թե՞ այն պետք է շարունակվի: Ի վերջո, այնտեղ որոշում է ընդունվում, որ ԱՄՆ-ում տեղակայված համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպությունն ու հրեական միջազգային գործակալությունը մնալու է որպես Իսրայելի պետության աջակիցը եւ «մայրը» եւ շարունակելու է իր աշխատանքը, իսկ սիոնիստական վարչակազմն էլ Պաղեստինում է իր գործն անելու: Այս համաձայնությունը կայացավ 20-րդ դարի 40-ականներին: 50-ականներին հաստատվեց, որ համաշխարհային սիոնիզմի կազմակերպությունն ինչ-որ համաշխարհային առաքելություն, իսկ Իսրայելի պետությունն էլ տարածաշրջանային առաքելություն ունենա: Փաստորեն այսպիսի աշխատանքային բաժանում է իրականանում, որ սիոնիստական վարչակազմը, որպես գործող ուժ, դիվիզիա, տարածաշրջան է գործուղվում ինչ-որ շտաբից, որպեսզի տվյալ տարածաշրջանում հետամուտ լինեն իրենց գաղափարներին ու տեսակետներին, իսկ այդ գլխավոր շտաբը կամ նույն այդ հրեական միջազգային գործակալությունն էլ մնում է ԱՄՆ-ում: Այսպիսով արձանագրվեց, որ հրեաները Իսրայելում տարածաշրջանային առաքելության հետ մեկտեղ, ստանձնում են նաեւ ԱՄՆ-ի շահերի պաշտպանության առաքելությունը, իսկ սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպությունն էլ ԱՄՆ-ում համաշխարհային դեր ունի, այսինքն՝ ողջ աշխարհում հետամուտ է լինում հրեաների շահերին: Սիոնիստական վարչակազմի ձեւավորումը Սակայն սիոնիստական  վարչակազմի ձեւավորման որակն այսպիսին էր. սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպությունը 1897-ից 1948 թվականը, այսինքն՝ 50 տարվա ընթացքում, ապահովել է հրեական պետության հիմնադրման համար բոլոր անհրաժեշտ նախադրյալներն ու աշխատանքները. ահաբեկչական խմբավորումները, օրինակ՝ հագանան, շտերնը, պալման, էրգոնը, որոնք գրեթե Օսմանական պետության փլուզումից հետո (1917 թ.) եւ Պաղեստինում Բրիտանական խնամակալության օրոք էին ձեւավորվել եւ զբաղվում էին ահաբեկչական գործողություններով, հող պատրաստեցին Իսրայելի կազմավորման համար: 1948 թ., երբ ձեւավորվեց Իսրայելի պետությունը, նույն այդ չորս խմբերը ձեւավորեցին Իսրայելի վարչակազմի ռազմական համակարգը: Իհարկե, մտածելու տեղիք  է տալիս այն, որ Օսմանական պետության  փլուզումից հետո եւ Անգլիայի խնամակալության ժամանակաշրջանում, հրեական տնտեսական ու արդյունաբերական ընկերությունները սկսեցին աշխատել: Դրանք հայտնի էին որպես Քիբուց (Kibbutz) ընկերություններ: Այստեղ ժամանած աշխարհասփյուռ հրեաները աշխատանքի էին անցնում այս ընկերություններում եւ բնակություն հաստատում այն ավաններում, որոնք շրջապատված էին եւ նրանք անվտանգության առումով պատսպարված էին ու զինված: 1920-ից 1948 թ. գյուղատնտեսական ու արդյունաբերական տասնյակ ավաններ էին ստեղծվել: Ինչպես նաեւ նոր  եբրայերեն ստեղծեցին իրենց համար, որը շուրջ 70 տոկոսով տարբերվում է  Հին Կտակարանի ձեւակերպումից: Ուստի, եթե ինչ-որ այլազգի անհատ ցանկանա մեկնել Իսրայել, պետք է մի տարի մնա կարանտինում, մինչեւ յուրացնի նոր լեզուն եւ կարողանա մուտք գործել սիոնիստական հասարակություն: Նաեւ իրենց գիտամշակութային ներկայության ամրապնդման համար նրանք համալսարաններ էին հիմնադրել Թել-Ավիվում ու Հայֆայում դեռեւս 1930-ականներից, իսկ սահմանադրությունը, կամ նույն ինքը՝ սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպության կանոնադրությունը եւս, որն ընդունվել էր 1897-ին, վերածվեց Իսրայելի պետության սահմանադրության: Սիոնիզմի համաշխարհային կազմակերպությունը, որի արտաքին քաղաքականության աշխատանքներն սկսվել էին դեռեւս 1920 թվականից, լծվեց ողջ աշխարհում Իսրայելի պետության քաղաքական ու ֆինանսական աջակցության աշխատանքին: Այնպես, որ ցանկացած երկրում բնակվող յուրաքանչյուր հրեա օգտագործի իր ազդեցությունը տվյալ երկրի կառավարության հետ կապված եւ տարածի հրեաների քաղաքականությունը: Իսրայելի ֆինանսական աղբյուրներն ու հիմնական բյուջեն եւս ապահովվում է ԱՄՆ-ում տեղակայված նույն այդ հիմնադրամից, իսկ Իսրայելի խոշոր ներդրումներն էլ տարածվել են արտասահմանյան երկրներում, ինչպիսիք են Ֆրանսիան, Գերմանիան, Անգլիան, ԱՄՆ-ն եւ այլ երկրներ: Արեւմտյան կապիտալիզմն ու սիոնիզմի ծնունդը Սիոնիզմը համարվում  է արեւմտյան կապիտալիզմի հեղաշրջման ու իմպերիալիզմի փուլին անցման ծնունդ: Այս շրջանում բոլոր հզոր ուժերը, գաղութատիրական շահերի ապահովման նպատակով, ակտիվորեն փորձեցին ամուր տեղ գտնել իրենց համար Միջին Արեւելքում: Այս նպատակն իրականացնելու համար, առաջին անգամ Նապոլեոն Բոնապարտը (Ֆրանսիայի կայսրը) փորձեց ապահովել հրեաների համագործակցությունն Օսմանական կասրության դեմ, որն, իհարկե, անհաջող ստացվեց: Ապա Բիսմարկը (Գերմանիայի նախկին վարչապետը), Բերնից (քաղաք Գերմանիայում) Բաղդադ կառուցվելիք երկաթգծի պահպանման նպատակով, փորձեց իր կողմը գրավել հրեաներին ու օգտագործել նրանց գործոնը, սակայն, ի վերջո, Անգլիան էր, որ հասավ իր վաղեմի երազանքին, այն է՝ սիոնիզմի գաղափարի ստեղծումն ու Արեւելյան Եվրոպայի, Ռուսաստանի ու Արեւմուտքի հրեաների խրախուսումը, որպեսզի գաղթեն Պաղեստին եւ ձեւավորեն մի հրեական պետություն, որը պահպանի այդ երկրի շահերը: Բազում պատճառներ  կան, որոնք հաստատում են գաղութատիրական հզոր ուժերի, մասնավորապես Անգլիայի, դերակատարությունը սիոնիզմի ձեւավորման հարցում: 1840 թ. «Լոնդոն Թայմզ» օրաթերթը խոստովանեց, որ Պաղեստինում հրեաների բնակեցման առաջարկին աջակցում են համաշխարհային հինգ հզոր ուժեր: Ապա Հերցելն այսպիսի բացահայտում արեց. «Վերադարձը՝ մեր պապերի երկիր... Դա այն ուժերի քաղաքական մեծագույն խնդիրներից է, որոնք Ասիայում ինչ-որ բան են փնտրում»: Սակայն, այնպես, ինչպես տեղի ունեցավ, Անգլիան առաջ անցավ բոլոր մյուս եվրոպական ուժերից եւ հորինելով սիոնիզմի գաղափարը, հող պատրաստեց Իսրայելի վարչակազմի ձեւավորման համար: Այլ խոսքով, սիոնիստների միջեւ երկար բանավեճերից հետո, վերջապես, անգլոֆիլ սիոնիստները՝ Վայզմենին համակրող թեւը, հաջողեցին հաստատել Պաղեստինի տարբերակը (Անգլիային հետաքրքրող վայրը)՝ որպես հրեաների վերջնական հանգրվան: Հրեաները Միջին  Արեւելքի զգայուն ու ռազմավարական նշանակության տարածաշրջանում Արեւմուտքի շահերի պաշտպանության նպատակով ինչ-որ պետության ձեւավորման միակ թեկնածուն էին, քանի որ, ըստ լորդ Ըրլ Շաֆտսբըրի 7-րդի, որը Բրիտանիայի քաղաքական գործիչներից էր, ինչպես նաեւ քրիստոնյա սիոնիստ, Պաղեստինում հրեաների բնակեցումը ոչ միայն Անգլիայի համար, այլեւ ողջ քաղաքակիրթ աշխարհի (Արեւմուտքի) համար շահավետ է լինելու: Հերցելը եւս գտնում էր, որ հրեաները կարող են լուծել Արեւմուտքի խնդիրը՝ Միջին Արեւելքում: Հայտնի սիոնիստ Մաքս Նորդոն գտնում էր, որ՝ «մենք եվրոպական մշակույթը... շարունակ կպահպանենք... Մեզ համար զավեշտալի է այն միտքը, որ պետք է ասիացի դառնանք»: Ավելի վաղ, մի քրիստոնյա քահանա առաջարկել էր, որպեսզի Հնդկաստանը մնա Անգլիայի գերիշխանության տակ, պետք է հրեաներին բնակեցնել Պաղեստինում: Այնուամենայնիվ, սիոնիստներն իրենց համարում են արեւմտյան քաղաքակրթության ջահակիրները: Քաղաքակրթություն, որը ձգտում է ժողովրդավարություն հաստատել Միջին Արեւելքում եւ նրա սրտում: Արդյունքում Արեւմուտքի, մասնավորապես՝ Անգլիայի մշակութային, քաղաքական, տնտեսական ու ռազմական պահանջները պատճառ դարձան, որպեսզի սիոնիստական գաղափարական հոսանքն առաջանա եւ հրեաները բնակեցվեն Պաղեստինում: Հոսանք, որը չեզոքացնելով հրեականության կրոնական էությունը (քաղաքականացնելով այն), փորձեց իրականացնել ու պահպանել գաղութատիրական շահերը՝ Միջին Արեւելքում, այնինչ հավատացյալ հրեականությունը կարող էր վտանգավոր լինել Արեւմուտքի համար: Գրական-քաղաքական  սիոնիզմը Նախքան քաղաքական  սիոնիզմի ծնունդը, ի հայտ եկավ գրական սիոնիզմը, եւ հրեական կրոնի քաղաքականացման առաջին կայծերն արձակեց: Այլ կերպ ասած, սիոնիզմն սկզբում ի հայտ եկավ լեզվի, խոսքի, մտածողության բնագավառներում, ապա՝ քաղաքական ասպարեզում: Այս գործընթացում գրական սիոնիզմը գործադրեց եբրայերենը, փորձեց տարածել այն եւ եբրայերենով խոսող հրեաներին խրախուսեց ու պարգեւատրեց: Այս հարյուրավոր տարիների աշխատանքներից հետո, եբրայերենը, որն, ըստ Բեն Գուրյոնի, չկիրառվող լեզու էր եւ գոյատեւում էր սրտերում եւ պատկանում էր աղոթքի, բանաստեղծության ու հոգեւոր գրականության ոլորտներին, այնպիսի տեղ գրավեց, որ այլեւս լոկ անցյալի լեզու չէր, այլեւ ապագայի ու վերածննդի լեզու էր. լեզու, որը կարող էր հրեաներին, որպես միատարր ազգ, իր դրոշի ներքո ի մի բերել: Գրականության, մտավոր ու արվեստի ասպարեզներում բազում պատմվածքներ, վեպեր ու պիեսներ ստեղծվեցին, որոնք իրենց դերը խաղացին սիոնիզմի ձեւավորվելու գործում եւ որոնց շարքում Բեն Հալե Վեյի (մահ.՝ 1140 թ.) հոգեւոր բանաստեղծություններն օգտագործվեցին սիոնիստական շահերի օգտին: «Թալմուդ» գիրքը (հեղ.՝ 1750 թ.) քարոզում էր վերադարձ ավետյաց երկիր: Բենիամին Դիզրաիլին (Benjamin Disraeli) «Դեյվիդ Ալրոյ» գրքում (հեղ.՝ 1833 թ.) նկարագրեց հրեական ծայրահեղական ցեղապաշտական մի մոդել: Զիգմունդ Ֆրեյդն (ծն.՝ 1856 թ.) ընդգծեց սիոնիստական դաստիարակության իրականացման անհրաժեշտությունը: Ջորջ Էլիոթը (Georg Eliot) «Դանիել Դերվենդա» վեպում (գրի է առնվել՝ 1876 թ.), որը սիոնիզմի կարեւորագույն գրական փաստաթուղթն է, օտար քաղաքակրթություններում հրեաների ձուլման անհնարինությունն է մատնանշում: Բացի այս աշխատանքներից, «Սիոնիզմի ու Իսրայելի հանրագիտարանի» հրատարակումն (հեղ.՝ 1880 թ.) իր հերթին հող պատրաստեց Բելֆորյան հայտարարության հրապարակման համար, որը եւս համարվում է Իսրայելի կազմավորման հիմնական նախադրյալներից մեկը: Որոշ առասպելներ եւս մասնակից են եղել սիոնիզմի ստեղծման գործում: Առասպելներից ամենանշանավորը, դա «Թափառող հրեայի» կամ թափառաշրջիկ հրեայի առասպելն է: Այս առասպելն օգտագործվեց հրեաների լիովին տառապալից, թափառական ու անապաստան կյանքը նկարագրելու նպատակով եւ հետզհետե մտավոր հող պատրաստեց 19-րդ դարի վերջերին սիոնիստ հրեաների ազատագրման ուղղությամբ աշխատանքների անհրաժեշտության կապակցությամբ: Սիոնիստական գրականությունն զբաղվեց ոչ միայն հրեաների կամ  դժգոհ հրեաների կերպարի նկարագրմամբ, այլեւ փորձեց ներկայացնել հրեաներին բարի ու մարդկային կերպարով, որպեսզի նրանք վերագտնեն առավել մեծ թվով հասարակական միավորներ վաստակելու ուղին եւ այն կիրառեն սիոնիզմն ասպարեզ բերելու համար: Ընդհանուր առմամբ, սիոնիստական գրականությունը փորձել է, որպեսզի տարածելով աշխարհի հրեաների միասնության գաղափարը եւ պայքարելով հակասիոնիստական քարոզչության դեմ, նկարագրի հրեականության տառապանքն ու հալածյալ լինելու հանգամանքը եւ, իր կարծիքով, ցուցադրի հրեաների դեմ ուղղված արաբների վայրագություններն ու քարոզի հրեաների ռասայական գերադասելիության (առաջնայնության) գաղափարը: Աշխարհը՝  հրեաների քաղաքականության  ձեռքի խաղալիքը Սիոնիզմը, որպես գաղափարախոսություն, առաջնորդում է հրեաների միջազգային հսկա ցանցի քաղաքական ու ահաբեկչական աշխատանքները եւ այս գաղափարախոսությունն այն պահին ներկայացավ համաշխարհային բեմահարթակում, երբ արեւմտյան կապիտալիզմն իմպերիալիզմի փուլ անցնելու  համար իր ճանապարհն էր հարթում: Սիոնիզմը, դեռեւս իր ձեւավորման ժամանակաշրջանից սկսած, լիովին համերաշխ է եղել իմպերիալիստական ուժերի շրջանակների հետ: Իհարկե, Իսրայելի կայացման ու սիոնիզմի գերիշխանության հարցում ամերիկացիներն ակամայից, մյուս երկրների համեմատ, ավելի ազդեցիկ են եղել: 1917 թ. ամերիկացի սիոնիստներն օգտագործելով Վաշինգտոնի կառավարության հետ իրենց կապերը, բավականին ազդեցիկ դեր խաղացին Բելֆորյան հայտարարության ընդունման հարցում եւ 1922 թ. ԱՄՆ կոնգրեսն ընդունեց «Լաջ-Ֆիշ» բանաձեւը (որն ապացույց էր վերոնշյալ բանաձեւի համար), եւ սկսելով քաղաքական առաջին նախաձեռնությունները Պաղեստինում, ամերիկացի սիոնիստները միջազգային սիոնիզմն առաջնորդելու հավակնորդը դարձան: 1930-ականներին սիոնիստները լայնորեն օգտագործելով Եվրոպայում ֆաշիզմի սպառնալիքը, ընդլայնեցին իրենց քարոզչությունը եւ հետաքրքիրն այն է, որ նացիստների դեմ քարոզչության նպատակով որդեգրեցին նույն այդ նացիզմի մեթոդը: 1948 թ. ԱՄՆ-ի քաղաքական ղեկավարներն այն արդյունքին հանգեցին, որ սիոնիստների ռազմավարության առանցքն այն է, որ զբաղեցնեն ԱՄՆ-ին այն գործողությունների շարանում, որոնք շարունակ առավել ընդարձակվում ու խորանում են, որպեսզի իրականացնեն իրենց բոլոր նպատակները: Այս փաստը սիոնիստների նպատակները ներկայացնում է հետեւյալ կերպ.    1. Պաղեստինի մի հատվածում հրեաների պետականության հաստատումը,    2. Դեպի Իսրայել հրեաների անսահմանափակ գաղթի հարցով հզոր ուժերի համաձայնության ապահովումը,    3. Ողջ Պաղեստինի տարածքում հրեաների պետականության ընդլայնումը,    4. Հորդանանում, ինչպես նաեւ Լիբանանի ու Սիրիայի որոշակի հատվածներում հրեաների պետականության ընդլայնումը,    5. Հրեաների ռազմական ու տնտեսական իշխանության հաստատումը՝ ողջ Միջին Արեւելքի տարածում: Այս փաստաթղթում  նաեւ նշվել է, թե սույն ծրագրի բոլոր  փուլերը հրեա նախանձախնդիր ու մոլեռանդ առաջնորդների համար հավասարապես սուրբ է: Հրեական գործակալության առաջնորդները, որոնք ներկա պահին հրեական կարեւորագույն խումբն են կազմում, մասնավոր կարգով ԱՄՆ պաշտոնյաների մոտ նման ծրագրի առկայության մասին խոստովանել են: Սակայն Պաղեստինի բռնագրավման գաղափարական ու հոգեբանական արմատների մասին պետք է նշել, որ այն ինչ ամենից շատ է անհանգստացնում սիոնիզմի մոլեռանդ առաջնորդներին, դա այլ ազգերի ու ցեղախմբերի մեջ հրեաների ձուլման եւ նրանց հրեական ինքնության վերացման հարցն է: Այս տեսանկյունից, սիոնիստներն առաջին հերթին կարեւորում են Հիտլերյան ցեղապաշտության ու նույնիսկ ռասայական գերադասելիության հարցը եւ հետեւում են նացիստների ռասայական գաղափարին, ըստ որի, հավատում են «արյան մաքրությանը»: Իսկ այդ խնդիրը կլուծվի միմիայն ողջ աշխարհից հրեաների հավաքագրելով ու նրանց սեփական հայրենիք տեղափոխելով: Այս նպատակն իրականացնելու ճանապարհին, սիոնիստ մտավորականները աշխարհի տարբեր երկրների ու երկրամասերի թեկնածությունն առաջադրեցին, սակայն, ի վերջո, բազում պատճառներով Պաղեստինը համարեցին ամենահարմար վայրը, քանի որ՝ 1. Պաղեստինում Երուսաղեմի  առկայությունը կարող էր շատ  լավ կրոնական հիմք հանդիսանալ հրեականության համար եւ միջազգային կարծիքի տեսանկյունից մասամբ հիմնավորել Պաղեստինի յուրացումը հրեաների կողմից՝ որպես հրեաների ավետյաց երկիր: 2. Պաղեստինը ռազմավարական առումով արտակարգ մեծ նշանակություն ունի, այնպես որ այդ երկրի աշխարհագրական քարտեզին ուղղված մի հպանցիկ հայացքով իսկ հաստատվում է վերոնշյալ ակնարկը: 3. Պաղեստինի կենտրոնական իշխանության անկայունությունը եւս շատ հարմար հանգամանք է ստեղծում Իսրայելի մինչեւ ատամները զինված բանակի համար, որպեսզի հեշտությամբ ասպատակեն այնտեղ: Վայրի ընտրությունից  հետո, հերթը հասավ այնպիսի քաղաքականության  իրականացմանը, որոնց գործադրմամբ  տարբեր երկրների հրեաներն իրենց բնակության վայրում անապահովություն զգան եւ որոշում էին կայացնում գաղթել Իսրայել: Տարբեր էին նաեւ Իսրայել գաղթելու խրախուսման եղանակները. սկսած Երուսաղեմում ավետյաց երկրի քարոզից մինչեւ առավել բարձր մակարդակի կենցաղի ու տնտեսական բարեկեցության խոստումներն ու, ի վերջո, ռումբերի տեղադրում որոշակի երկրներում բնակվող հրեաների բնակավայրերում, որոնք չէին համաձայնվում գաղթել: Օրինակ 1950 թ. Բաղդադում սկսվեցին Իսրայելի ահաբեկչական գործողությունները, քանի որ իրաքցի հրեաները հրաժարվեցին գրանցվել գրավյալ Պաղեստին գաղթելու ցուցակներում: Իսրայելի գաղտնի ծառայությունները նրանց բնակավայրերում ռումբեր տեղադրելով, իրաքցի հրեաներին համոզեցին, որ վտանգված է նրանց կյանքը: Սակայն սիոնիզմի նպատակն իրականում հրեաների փրկությունը չէ, այլ նրա գլխավոր նպատակը Պաղեստինում քաղաքական հզոր շարժման ստեղծումն է: Պաղեստինում Իսրայելի վերջին հանցագործությունները եւս սիոնիզմի պետականության շղթայի միացված օղակներից մեկն է, որը երկարելով սեղմելու է Սիրիայի, ինչպես նաեւ Հորդանանի պես երկրների կոկորդը: Սիոնիզմի  տնտեսական իշխանությունը՝ ԱՄՆ-ի ու աշխարհի նկատմամբ Թեպետ հրեաները ԱՄՆ-ի  ներկա բնակչության լոկ 1,5 տոկոսն են կազմում, սակայն տնօրինում են ամերիկյան  խոշոր ընկերությունների ողջ կապիտալի շուրջ 49 տոկոսը: Նրանք ԱՄՆ-ում ցանկացած այլ խմբի համեմատ ավելի մեծ թվով կազմավորումներով են օժտված, այնպես որ ԱՄՆ նախագահության թեկնածուների ֆինանսական աջակցության հարցում լայն ներգործություն ու ազդեցություն ունեն: Իհարկե, թեկնածուներին օգնելու կարեւորագույն կողմը ոչ թե ֆինանսականն է, այլեւ նրանց գործնական համագործակցությունը. Հրեաները ղեկավարում են ընտրապայքարը, գրում են ճառերը, պատրաստում հեռուստատեսային քարոզչական ծրագրերը եւ որոշում կայացնում թեկնածուների ընտրարշավի քաղաքականության վերաբերյալ: Արդյունքում տեսնում ենք, որ նախագահական երկու թեկնածու (Նիքսոնը եւ Քենեդին) այնպիսի ճշգրտությամբ ուշադրություն դարձրին սիոնիստների պահանջներին, եւ այնպիսի խոստումներ էին տալիս նրանց, որ երբեմն նման զգացողություն էր առաջանում, որ սրանք ավելի շատ ձգտում են դառնալ Իսրայելի նախագահը, քան՝ ԱՄՆ-ի: Սիոնիզմը՝ աշխարհում մշակութային  ներխուժման առաջնորդը Այսօր աշխարհում մշակութային ներխուժման հոսանքը տնօրինում է միջազգային սիոնիզմը: Մամուլի ոլորտում Արեւմուտքի ԶԼՄ-ների 70 տոկոսը տնօրինում են սիոնիստ բանկիրները, եւ այն 7 հոգին, ովքեր ԱՄՆ-ի լրատվական-եթերի երեք հսկա ինստիտուտներն են տնօրինում (a.b.c, c.b.s, n.b.c) եւ ԱՄՆ-ի ու ողջ աշխարհի առօրյա լրատվությունն են մատուցում ժողովրդին, բոլորը սիոնիստներ են: Աշխարհի լրատվամիջոցների մենաշնորհների սեփականատերերից 33-ը աշխարհի ամենանշանավոր սիոնիստներից են: ԱՄՆ-ում մի սիոնիստ միլիարդատեր է ապրում՝ Ռոբերտ Մերդուխ անունով, ով միայն ինքն օրական 3 միլիոն օրինակ օրաթերթ, շաբաթական 4 միլիոն ամսագիր ու շաբաթաթերթ է հրատարակում: (Գիտահետազոտական ոլորտում եւս աշխարհի մեծագույն կրոնագետների (իսլամի ու քրիստոնեության) 90 տոկոսը հրեա գիտնականներն են: Նրանք ոչ միայն բավականին մեծ աշխատանք են կատարել կրոնագիտության (իսլամի եւ քրիստոնեության) հարցով, այլեւ արվեստի, գրականության, հոգեբանության, սոցիոլոգիայի, ատոմային արդյունաբերության քաղաքականության, գենետիկայի եւ գիտության այլ կարեւոր ու կենսական նշանակության բնագավառներում եւս ունեն լայնամասշտաբ հետազոտություններ): Իսկ այդ հետազոտությունների ընթացքից՝ աշխարհը ղեկավարելու ու տնօրինելու երազանքն են փայփայում իրենց գլխում: Վերոնշյալ արվեստներից յոթերորդ արվեստն իր համապարփակ լինելու  պատճառով, զարմանալիորեն սիոնիստների ուշադրությանն է արժանացել, որպեսզի այսպիսով կարողանան իրենց դաժան նպատակները սրսկել երրորդ աշխարհի ու զարգացած ազգերի ուղեղն ու հոգին ու զգացմունքները: Այս հավակնության պատճառն այն է, որ կինոարտադրման հայտնի ընկերությունները տնօրինում են հրեաները եւ Հոլիվուդի արտադրանքի հիմնական մասը նրանց հայեցողությամբ է իրականանում. իսկ այդ արտադրանքն աշխարհի ժողովուրդների 80 տոկոս պահանջարկն է բավարարում: Քանի որ կրոնը բոլոր մարդկանց համար յուրահատուկ գրավչություն ունի, հրեական այդ հսկա ընկերություններն օգտվելով այդ զենքից, կինոներ են նկարահանում, ինչպիսիք են՝ «Տասը պատվիրանները», «Հիսուս Քրիստոսը»: Մյուս կողմից, ներկայացնելով կինոներ գերմանացիների կողմից հրեաների ողջակիզման վառարանների մասին, փորձում են աշխարհի մարդկանց աչքին իրենց ներկայացնեն՝ որպես հալածյալ ժողովուրդ, եւ արդարացնեն Պաղեստինի տարածք կատարած իրենց ոտնձգությունը: Լավագույն կինոյի ընտրության համաշխարհային մրցույթներում Օսկարի մրցանակի ոսկե արձանիկը հիշեցնում է Իսրայելի ժողովրդի ոսկյա արձանները:

Հայկ Նահապետի հաղթանակը մշտառկա պատգամ է հայ սերունդներին

Գրել է Administrator

11-08-2011

Օգոստոսի 11-ի առավոտյան արեւածագի ճառագայթների ներքո հայ արիները ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանի գլխավորությամբ դիմավորեցին այգաբացը եւ նշեցին Նավասարդի փառապանծ տոնը… ՀԱՄ Հոգեւոր հանձնախմբի Քրմական դասի քրմի թեկնածուները Երեւանում՝ Հայկ Նահապետի արձանի մոտ, կատարեցին հայ-արիական ծիսական արարողություն՝ փառաբանելով Հայկ Նախնու՝ տիտանյան Բելի նկատմամբ տարած հաղթանակը, Հայոց Հայրենիքում հայապատկան պետականության վերականգնումը, Հայոց աստվածային հավատի վերահաստատումը: Նավասարդյան ծեսին մասնակցում էին ոչ միայն Երեւանի, այլեւ ՀՀ մարզերի տարբեր բնակավայրերի (Աբովյան, Հրազդան, Չարենցավան, Գառնի, Կապան, Գորիս, Սիսիան, Արարատ, Վեդի, Արտաշատ, Արմավիր, Վաղարշապատ, Գյումրի, Վանաձոր, Սեւան եւ այլ բնակյավայրերի) հայ-արի քրմի թեկնածուները եւ տարածաշրջանների հեթանոս-արիադավան համայնքների պատասխանատուները.- Երեւանից՝ Արամ Դավթյանը, Վրեժ Մեսրոպյանն ու Արտակ Մեխակյանը, Կոտայքի մարզից՝ Գնել Միրոյանը եւ Կարեն Արիստակեսյանը, Արարատի մարզից՝ Նվեր Առաքելյանն ու Մարտին Գալոյանը, Գեղարքունիքի մարզից՝ Վարուժան Սեդրակյանը եւ Լեւոն Նազարյանը, Շիրակի մարզից՝ Վահագն Մանասյանն ու Լեռնիկ Դանիելյանը, Լոռու մարզից՝ Արամայիս Ոսկանյանը եւ Գեղամ Սիմոնյանը, Տավուշի մարզից՝ Մհեր Ասատրյանը եւ Արգամ Նավասարդյանը, Սյունիքի մարզից՝ Դավիթ Լեւոնյանը եւ Ժիրայր Թեւանյանը, Վայոց Ձորի մարզից՝ Արիս Բաղրամյանն ու Ջիվան Մանգասարյանը, Արագածոտնի մարզից՝ Մերուժան Գասպարյանը եւ Բաբկեն Կարապետյանը, Արմավիրի մարզից՝ Իշխան Ենոքյանն ու Գնել Իսպիրյանը:  Ներկա էին նաեւ ՀԱՄ Գերագույն Խորհրդի, Հայ ազգայնականների համախմբման Խորդրդի եւ Արցախի ու Ջավախքի հեթանոս-արիադավան համայնքների ներկայացուցիչները:  Հայ արիները փառաբանեցին Տիեզերքի Արարչին, Հայ Աստվածներին եւ Հայ Նահապետին ու նրա տոհմը, Հայաստան աշխարհն ու հայությանը: Այնուհետեւ Հայ Արիական Միաբանության կենտրոնական գրասենյակում կատարվեց տոնական միջոցառում՝ նվիրված Նավասարդյան հայաշունչ տոնին: ՀԱՄ ներկայացուցիչները նշեցին նաեւ Սեւրի դաշնագրի ու հատկապես դրա հիման վրա կայացած ԱՄՆ նախագահ Ուիլսոնի իրավարար վճիռի 90-ամյակը՝ փառաբանելով Միացյալ Հայաստանի վերակերտումն ու Հայ Նահատակներին: Հայ արիները արժեւորեցին Հայկյան հաղթանակը, քանզի այն մշտառկա պատգամ է հայ սերունդներին՝ Հայոց Հայրենիքը վերատիրելու, ամբողջացնելու, Հայկական լեռնաշխարհում համահայկական հողահավաքն ու հայահավաքը ավարտին հասցնելուն ուղղված: Փա՜ռք Հայոց Հսկային՝ Հայկ Նահապետին, Հայ Աստվածներին եւ Հայությանը…  Հայ Արիական Միաբանության Լրատվական կենտրոն 11.08.2011թ. - Երեւան

The Truth About Banking & Banking Reform?

Պատերազմը հորիզոնում է

Իրանի Իսլամական հեղափոխության  գվարդիայի կորպուսը խստորեն նախազգուշացրել է Թուրքիային, վերջ տալու իր  գործունեությանը Սիրիայում: Իրանական կորպուսի վերնախավը  պնդում է, որ թուրքական զորքերը փորձել են հատել  Սիրիական սահմանը կատարելու Արեվմուտքի պատվերը ապակայունացնելու  նախագահ Բաշար Ասադի ռեժիմը եւ հաստատել են որ կանգնելու են Սիրիայի կաղքին ցանկացած թրքական միջամտության դեպքում,  ”քանզի ողջ աշխարհը տեղյակ է Սիրիայի եւ Իրանի ռազմավարական  հարաբերությունների մասին”, հետեվաբար եթե Թուրքերը շարունակեն իրենց այս հակասական վարքագիծը, լուրջ խնդիրներ են ունենալու: Այս զգուշացումը համահունչ է Իրանի գերագույն առաջնորդ Ալի Խամենեիի նախազգուշացումին “Թուրքիան կարող է դառնալ Իրանի հրթիռային հսկայական զինանոցի թիրախը“ :

Ըստ որոշ լուրերի, Թուրքիան իրոք փորձել է հատել Սիրիական սահմանը եւ անակնկալի է մատնվել երբ նկատվել է մոտ 400 տանկ պատրաստ դիմադրելու եւ այժմ Սիրիական բանակը զբաղեցնում է տարածք  թուրքական սահմանի մոտ  եւ Սիրիացիք չեն ասել որ այդ տեղակայումը ժամանակավոր բնույթ է կրում : Պատահական չէ նաեւ որ  քուրդ ժողովուրդը նույնպես  սկսել է պայքարել թուրքական դաժան բանակի դեմ եւ ըստ այդ աղբյուրի հետդարձի ճանապարհ գոյություն չունի եւ Թուրքիայի մասնատումը անխուսափելի է որովհետեվ հառաջադեմ մարդկությունը  չի կարող թույլ տալ որ Մոնղոլ-Բարբարոսները շարունակեն գրավման տակ պահել քաղաքակրթության բնօրրանը… Worldtribune.com  եւ այլ աղբյուրներ

http://vahagnakanch.wordpress.com/

Ժենգյալով հաց` Երևան-Ստեփանակերտ չվերթի ուղևորներին

«Եթե 2 երկիր իրար մեջ պայմանավորվում են չվերթներ բացել, «ICAO»-ն գործ չունի 2 երկրների հարաբերությունների մեջ, այն կարգավորում է միայն միջազգային չվերթները: Սա մեկ: Երկրորդ, միայն կանոնավոր չվերթները: Ամեն մի չարտերային չվերթի հարցով «ICAO»-ն չի զբաղվում».- emedia.am-ի հետ զրույցում ասել է Արցախի Քաղաքացիական ավիացիայի վարչության պետ Դմիտրի Ադբաշյանը` միջազգային ավիացիոն կազմակերպությունների հետ պայմանավորվածությունների անհրաժեշտության մասին խոսելիս: Չվերթները կլինեն կանոնավոր, թե չարտերային, Դ.Ադբաշխանը չի մանրամասնել, նշելով, որ դա ցույց կտա ժամանակը:

Ինչ վերաբերում է չվերթների քանակին, ապա դա ցույց կտա կյանքը. «Կսկսենք օրեկան մի չվերթից, հետո, եթե ուղևորները շատ եղան 2 չվերթ կանենք օրեկան, 3 չվերթ կանենք: Խորհրդային տարիներին Երևանից Ստեփանակերտ թռնում էինք 8-10 չվերթ օրեկան, իսկ պատերազմի ժամանակ` 16-20»,- ընդգծել է Դ.Ադբաշյանն ու հավելել որ չվերթները դեռ իրականացվելու են Երևան-Ստեփանակերտ-Երևան ուղղութամբ: Տոմսի գինը կազմելու է 16-18հազ դրամ:

Ինչ վերաբերում է օդանավակայանի բացման ժամկետներին, նա նշել է, որ արդեն ավարտին է հասնում վազքուղու շինարարությունը, ընթացքի մեջ է ռադիոնավիգացիոն և կապի սարքավորումների տեղադրումը, որոնց պատճառով էլ հետաձգվում է օդանավակայանի շահագործումը: Սակայն, դա կախված է նաև մի շարք այլ հանգամանքներից «Բացման օրը կախվածութան մեջ է մեր շինարարների հաջողություններից, նրանք էլ կախված են շինանյութից, եղանակային պայմաներից: Նրանք ասել են, որ սեպտեմբերի մեջ կավարտեն, բայց որքանով են ճիշտ, դժվարանում եմ ասել: Հուսով եմ, որ սեպտեմբերի մեջ կվերջացնեն և հոկտեմբերին կմտածենք բացման մասին»: «Իսկ հնարավո՞ր է ինքնաթիռներում ավանդական ժենգյալով հաց մատուցվի ուղևորներին» emedia.am-ի հարցին ի պատասխան, Քաղաքացիական ավիացիայի վարչության պետն ասել է. «Ինչո՞ւ ոչ: Դա որպես առաջարկություն ձեզանից մենք կընդունենք»:

Հիշեցնենք, որ Ստեփանակերտի օդանավակայանից չվերթները սպասարկելու են CRJ - 200 մակնիշի երեք օդանավերը: 

Արփի Բեգլարյան

Ազգիս Հերոս՝ Մոնթե Մելքոնյան

Հայը գենետիկական պատերազմ է մղում

ԼՈՒՅՍ ԱՇԽԱՐՀ – (Part-16) ՀԱՅՐ ՆԵՐԻՐ ՆՐԱՆՑ, ՆՐԱՆՔ ՉԵՆ ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ ԹԵ ԻՆՉ ԵՆ ԱՆՈՒՄ: (Շուշի-Լոս Անջելես, AUDIO)

Հայաստան, Թուրքիա, Ռուսաստան, ... Գարեգին Նժդեհ, Անդրանիկ Օզանյան, ... Դրաստամատ Կանայան, Սիմեոն Գռուզինսկի (Սիմոն Վրացյան), ... լուսավորում ենք պատմության խավարի մեջ պահվող էջերը

ԼՈՒՅՍ ԱՇԽԱՐՀ – ՄԵՐ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ ՔՆՆԱԿԱՆ ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅԱՆ ԿԱՐԻՔ ՈՒՆԻ:

Հայաստանը սարքել են Ջհուդստան ... Հայաստանը օկուպացված է բիբլիական ժողովրդի կողմից

ԼՈՒՅՍ ԱՇԽԱՐՀ – (Part-15) ԱՊԱԿԱՆՎԱԾ Է ԿԱՌԱՎԱՐՄԱՆ ՈՂՋ ՀԱՄԱԿԱՐԳԸ:

Հայ Արիների պատասխանը՝ ժամանակավոր պարտադրված հարեւաններին

Գրել է ՀԱՄ

30-07-2011

Մեկ անգամ չէ, որ Հայ Արիական Միաբանությունը կոչ է անում ՀՀ իշխանություններին՝ հետ կանչել հայ-թուրքական կոչված, բայց իրակա-նում միջազգայնորեն պարտադրված արձանագրությունների տակ դրված ՀՀ ստորագրությունը, քանզի թյուրքական լկտիությունն ու տհա-սությունը անբուժելի են, իսկ հայն ու թյուրքն էլ՝ գենետիկորեն անհամատեղելի: Մինչ ստորագրումն էլ վստահ էինք, որ թուրքը մնում-մնալու է թուրք, եթե անգամ թաքնված է եվրադիմակի տակ: Այս տզրուկ մարդատեսակը իրականում եւ էությամբ նույն սեխագլուխ  տա-փաստանային գայլի կամ շնագայլի կերպն ունի, նույն ստոր, հայակեր ու անմարդկային հոգին է կրում իր արհեստածին տեսակի մեջ… Իսկ մարդկային որոշակի կերպարանք ներկայիս Թուրքիայի ներկայիս բնակչությունը ստացել է միայն խառնաձուլումներից՝ հայերի, հույների, ասորիների եւ այլոց հետ: Տասնյակ միլիոնների հասնող բնակչության ավելի քան 80%-ը այսօր էլ գիտակցում է, որ ծա-գումով թուրք չէ… Էլ չենք խոսում ավելի քան 10 միլիոն թրքացած ու քրդացած հայերի մասին: Թուրքիայի ԱԳՆ-ն անհապաղ Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանին քննադատող հաղորդագրություն է տարածել՝ նշելով, որ ՀՀ նախագահը՝ հուլիսի 25-ին Հայաստանում կայացած Հայոց լեզվի եւ գրականության օլիմպիադայի մասնակիցներից մեկի՝ Արեւմտյան Հայաստանի (Ա-րարատով հանդերձ) հնարավոր ազատագրության վերաբերյալ հարցին ի պատասխանը ասել է. «Այդ ամբողջը կախված է քեզնից եւ քո սերնդից: Իմ սերունդը, կարծում եմ, իր առջեւ դրած պարտականությունը կատարեց, երբ 90-ական թվականների սկզբներին անհրաժեշտ էր մեր հայրենի-քի հատվածներից մեկը` Արցախը պաշտպանել թշնամիներից, մենք կարողացանք դա անել: Եվ ես սա ասում եմ ոչ նրա համար, որ որեւէ մեկին կշտամբեմ: Ուզում եմ ասել, որ յուրաքանչյուր սերունդ իր պարտականությունն ունի, եւ այդ պարտականությունը պետք է կարողանա կատա-րել ու՝ լավ կատարել: Եթե դու եւ քո հասակակիցները ջանք ու եռանդ չխնայեք, եթե ձեզնից ավագներն ու ձեզնից կրտսերները ձեզ նման վարվեն՝ մենք ունենալու ենք աշխարհի լավագույն երկրներից մեկը...»:  Այսպիսով, թուրքերը եւս մեկ անգամ հասկացան, որ հայը երբեւէ չի մոռանալու իր հայրենիքի ամբողջականացման նպատակը եւ Արցախը ա-զատագրող սերնդի խոսքն է ուղղվել Արարատն ու Արեւմտյան Հայաստանը ազատագրող սերնդին: ՀՀ նախագահն այսպիսով գալիք սերունդնե-րին հանձնարարել է լուծել Արեւմտահայաստանի վերադարձի հարցը՝ վերահաստատելով հայոց պահանջատիրությունը: Անկարան եւ Բաքուն շտապեցին Հայաստանին մեղադրել «ապակառուցողական պահվածքի, հողային պահանջատիրություն ցուցաբերելու եւ տարա-ծաշրջանում խաղաղություն ու կայություն հաստատելու գործին խոչընդոտելու համար»: Բայց պարբերաբար պատերազմից ու այլամեր-ժություններից խոսող թյուրք-ադրբեջանական ոհմակի ասածները լուրջ չեն ընկալվում այլեւս: Թուրքերից հետ չմնացին նաեւ ադրբեջանցիները: Եթե Թուրքիայի ԱԳ նախարարությանն ու մտագար վարչապետ Էրդողանին դեռ կարիք չի հա-մարել պատասխանել ՀՀ նախագահը, ապա պատմական հիշողության հիվանդությամբ տառապող Ադրբեջանի ներկա նախագահ Ալիեւի Արցախի եւ հա-յության հասցեին հնչեցրած արտահայտությունների համար նախագահ Սարգսյանը պատասխանել է, որ նման պահվածքը անհարիր է ոչ միայն երկրի ղեկավարի համար, այլեւ՝ նորմալ մարդուն: Ադրբեջանը մի խելապակաս նախագահ ուներ՝ Էլչիբեյը, ով Սեւանա լճում ոտքերը լվանա-լու ցնդաբանությամբ էր տառապում, իսկ այս մեկն էլ իր տեսակին հարիր բթամտությամբ է տառապում: Թուրքիայի վարչապետին եւ Ադրբեջանի նախագահին մենք են պատասխանում, քանզի ՀՀ նախագահը պարտավոր չէ Հայոց Հայրենիքի վրա բուն դրած ամեն մի արնախում լամուկի կամ հիվանդ հիբրիդի պատասխանել: Հայ Արիական Միաբանությունը ի լուր աշխարհի նորից հայտարարում է՝ հայը չի մոռացել իր ծագումն ու հայրենիքը, եւ հայոց սերունդները քոչվոր թյուրքական տարրը վաղ թե ուշ քշե-լու են Հայկական լեռնաշխարհից, դեպի իրենց ալթայներն ու տափաստանները: Կամովին չհեռանալու դեպքում Հայ Աստվածների ու Հա-մայն Հայության պատիժն է գործելու, անգամ եթե այս անասնաբնույթ մարդատեսակի իսպառ վերանալու խնդիրը դրվի… Տիեզերական Գարունը իր ազդեցություններն է իջեցնում, եւ արիական հայերը վերադառնալու են իրենց հայրենիք: Իզուր չէ, որ այս անգամ էլ Թուրքիայի ընդդիմադիր Ժողովրդա-հանրապետական կուսակցության պատգամավոր Մեհմեթ Սիյամ Քեսիմօղլուն է բարձրա-ձայնել, որ «թուրք ազգի մահվան հրամանագիր հանդիսացող Սեւրի պայմանագիրը պատմության աղբամանը նետելուց հետո, Թուրքիայի անկախությունն ու սահմանները ճանաչած Լոզանի պայմանագրի ստորագրումից 88 տարի հետո էլ Թուրքիան կանգնած է մասնատման մարտահրա-վերի առջեւ»…  Հայկական լեռնաշխարհը հայ տեսակի արարչական բնօրրան-հայրենիքն է, եւ ինչպես նաեւ մեր ներկայիս իշխանություններին են նշում՝ Արեւմտյան Հայաստանը երբեք չի դառնա Արեւելյան Անատոլիա: Հայ Արիական Միաբանություն29.07.2011թ.

Turkey's entire military command quits over row with government

Turkey's entire top brass quit on Friday night leaving one America's strongest military's allies leaderless as the country's Islamic government confronts senior officers for conspiring against the prime minister

Gen Kosaner resigned because he "deemed it necessary," according to a report on NTV Photo: REUTERS

By Damien McElroy, Foreign Affairs Correspondent

6:01PM BST 29 Jul 2011

44 Comments

 

Gen Isik Kosaner, the head of the Turkish armed forces, quit his post along with the heads of the ground, naval and air forces in protest over government pressure to sack scores of serving officers they wished to promote.

The generals had been preparing for a confrontation with Prime Minister Tayyip Erdogan at next week's annual promotions board.

Gen Kosaner resigned because he "deemed it necessary," according to a report on NTV. Mr Erdogan had signalled he would block promotions for officers he believed were part of a conspiracy to destabilise Turkey and undermine his government.

The first elected prime minister from an Islamic movement was targeted by a conspiracy known as Sledgehammer, prosecutors have alleged.

Police have drawn up a list of 195 suspect, all retired or active duty members of the military, who had been party to the plot since 2003, the year Mr Erdogan took office.

Related Articles

• Turkey names new military head after dispute
  09 Aug 2010
• Warning by Turkish forces on eve of vote
  28 Aug 2007
• Turkey to create military 'buffer zone' within Syria for refugees
  16 Jun 2011

The authorities are holding 42 senior officers as part of the investigation into the alleged plot to overthrow the ruling Justice and Development Party.

Senior officers in the army had been trying to get the imprisoned officers promoted despite their incarceration, but the government has insisted that they be forced to retire.

Officials have also hinted that they wish to seek charges brought against two former chiefs of staff, Gen. Büyükanıt, who has been accused of involvement in a 2005 bombing, while retired Gen Ilker Başbuğ has been accused of ordering subordinates to run subversive websites.

Turkey's military regards its role as guardian of the secular state established by Mustafa Ataturk, the founder of modern Turkey. The second biggest military in Nato has steadily lost ground as Mr Erdogan is rewarded by voters for presiding over an economic boom.

The Turkish Lire fell more than one per cent on foreign exchange markets as analysts warned that the escalation of tensions and a protracted power struggle could derail Turkey's progress.

"Things in Turkey look chaotic," Suha Yaygin, deputy chief of emerging markets at Toronto-Dominion Bank said. "This has never happened in Turkey."

The Turkish military serves in Afghanistan and has been battling an upsurge in Kurdish terrorism. More than 20 conscripts have been killed in recent attacks.

Its defenders rubbish the government claims of a vast deep state conspiracy believing the evidence presented so far is built on assumptions not hard evidence of wrong doing.

The government said that Turkish democracy will lack credibility and be vulnerable to security service plotting if the cases are not prosecuted.

More than 400 people, including high profile academics, journalists, politicians and soldiers, are separately on trial for participation in another project – known as the Ergenekon Plot – to bring down the government.

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/turkey/8671459/Turkeys-entire-military-command-quits-over-row-with-government.html 

History Channel - The Universe - Beyond the Big Bang

The Money Masters

The Secret of Oz

Ten Reasons to Get Rid of the European Union

Fjordman - 11/12/2008

1. The EU Promotes Crime and Instability

The EU does not protect the peace in Europe. On the contrary, it undermines stability in the continent by dismantling border controls at a time of the greatest population movements in human history, with many migrants coming from politically unstable countries whose instability spills over to European states. Through its senseless immigration policies, the EU could become partly responsible for triggering civil wars in several European countries. Maybe it will be remembered as the “peace project” which brought war.



The European Union has created a borderless region from Greece to France and from Portugal to Finland, yet the citizens of these countries still pay most of their taxes to nation states whose borders are no longer upheld. It is ridiculous to pay up to half of your income to an entity that no longer controls its own territory or legislation. Unless national borders are re-established, the citizens of EU member states no longer have any obligation to pay taxes.

The EU promotes a ridiculous amount of laws and regulations, yet street crime largely goes unpunished and is growing increasingly common. Laws are used to punish the law-abiding while real criminals rule the streets, although this flaw is admittedly shared with many national governments. The EU makes a mockery out of the social contract every single day. As the authorities from Berlin via Amsterdam to London and Rome fail to uphold law and order, citizens have not just the right, but the duty to arm themselves in order to protect their property and the lives of their loved ones.

It is quite possible that we could indeed benefit from some form of European cooperation in defense of a shared civilization, but not in the form of the EU as it is today. The EU is not about cooperation for protecting the best interests of Europeans; it is about turning the entire continent into a Multicultural theme park while the natives get culturally deconstructed and demographically crushed. The EU is a large-scale social experiment conducted on hundreds of millions of people. It is not about economics of scale, it is about stupidity of scale.

The EU does not give Europeans a “voice” on the international arena. It’s a bureaucratic monster at best, a dangerous Utopian project at worst. It makes our enemies take us less seriously, not more. It is not about giving anybody a voice; it is about silencing the voices we already have, by depriving us of any say regarding our future and the destinies of our peoples.

2. The EU Weakens Europe’s Cultural Defenses

The EU is systematically surrendering the continent to our worst enemies. When French, Dutch and Irish voters rejected the EU Constitution, the EU elites moved on as if nothing had happened. When the Islamic world says that the EU should work to eradicate “Islamophobia,” they immediately consent to do this. When an organization ignores the interests of its own people yet implements the interests of that people’s enemies, that organization has become an actively hostile entity run by a corrupt class of abject traitors. This is what the EU is today.

The EU is deliberately destroying the cultural traditions of member states by flooding them with immigrants and eradicating native traditions. This is a gross violation of the rights of the indigenous peoples across an entire continent. Europe has some of the richest cultural traditions on the planet. To replace this with sharia barbarism is a crime against humanity. The European Union is currently the principal (though not the only) motor behind the Islamization of Europe, perhaps the greatest betrayal in this civilization’s history. Appeasement of Islam and Muslims is so deeply immersed into the structural DNA of the EU that the only way to stop the Islamization of the continent is to get rid of the EU. All of it.
- - - - - - - - -
3. The EU Promotes a Bloated Bureaucracy

A study released by the organization Open Europe in August 2008 found that the EU employs an “army” of bureaucrats, and that the actual number of individuals required to run the EU is close to 170,000 — more than 7 times the 23,000 figure sometimes cited by the Commission.

According to them, “The legislative process of the EU is an extremely complex and opaque system, making it very difficult to identify how many people are actually involved in formulating, implementing and overseeing legislation. However, research by Open Europe, using limited available information, shows that just to draft and work out how to implement legislation the EU requires a bureaucratic staff of around 62,026 people. This figure reveals where the EU’s real legislative work is actually done: in committees, behind closed doors and out of the public eye. Most of the work takes place away from the core institutions within Expert Groups, Council Groups, and what are known as Comitology committees.”

Notice how this closed and secretive process of drafting legislation for half a billion people resembles that of a dictatorship. The EU follows a strategy of hide in plain sight and conceals the real power behind layers of bureaucratic complexities. This strategy was also followed with the drafting of the ridiculously long European Constitution.

If somebody presented you with a contract of hundreds of pages of more or less incomprehensible technical language which was to govern all aspects of your life and that of your children and grandchildren, and that person told you to just take his word for it that it is good and could you please sign on the dotted line, would you have accepted it? That is essentially what the EU has done regarding the fate of an entire continent, not just a single family. When some annoying people, such as the Dutch and the Irish, were unkind enough not to consent blindly to their new serfdom, the EU decided that they were bound by the contract they just rejected, anyway. It’s arrogance on a monumental scale, if not plain treason.

The EU is not yet a totalitarian entity, but it holds all the tools it needs to in order to become one. It has managed to corrupt the national elites to sell out the freedom of their peoples by inviting them to take part in the world’s largest racket, paid for by European taxpayers. The growing pan-European nanny state now interferes with every aspect of social and economic life, governed by an unaccountable and often hostile minority of social engineers who wish to impose their way of thinking on the majority.

4. Excessive Regulation and Centralization is bad for Freedom and for Prosperity

Europe once became a dynamic continent thanks to competition at all levels. It is now virtually impossible to find a sector of society that is untouched by the often excessive EU regulations. The EU functions as a huge superstate centrally directed by statists obsessed by regulations. They have learnt little from history, where central planning has been an almost universal failure. Here is what Nathan Rosenberg and L.E. Birdzell Jr. say in How The West Grew Rich: The Economic Transformation Of The Industrial World:

“Initially, the West’s achievement of autonomy stemmed from a relaxation, or a weakening, of political and religious controls, giving other departments of social life the opportunity to experiment with change. Growth is, of course, a form of change, and growth is impossible when change is not permitted. Any successful change requires a large measure of freedom to experiment. A grant of that kind of freedom costs a society’s rulers their feeling of control, as if they were conceding to others the power to determine the society’s future. The great majority of societies, past and present, have not allowed it. Nor have they escaped from poverty.”

Moreover, “Western technology developed in the special context of a high degree of autonomy among the political, religious, scientific, and economic spheres of social life. Is this high degree of autonomy indispensable to the successful application of technology to economic welfare? Few Western scientists would disagree with the proposition that a high degree of autonomy of the scientific sphere from political or religious control is essential to scientific advance. It is almost as clear that a similar autonomy, in much the same degree, is essential to the economic process of translating scientific advances into goods and services. The technological capability of a society is bound to be degraded if control of either scientific inquiry or innovation is located at points of political or religious authority that combine an interest in controlling the outcome of technological development with the power to restrict or direct experiment. In all well-ordered societies, political authority is dedicated to stability, security, and the status quo. It is thus singularly ill-qualified to direct or channel activity intended to produce instability, insecurity, and change.”

The European Union cannot be anything but anti-liberty because it concentrates far too much power in a centralized bureaucratic system that is almost impossible for outsiders to understand. As the Austrian economist Friedrich Hayek warned in The Road to Serfdom:

“To imagine that the economic life of a vast area comprising many different people can be directed or planned by democratic procedure betrays a complete lack of awareness of the problems such planning would raise. Planning on an international scale, even more than is true on a national scale, cannot be anything but a naked rule of force, an imposition by a small group on all the rest of that sort of standard and employment which the planners think suitable for the rest.”

5. The Lack of a Real Separation of Powers in the EU Invites Abuse of Power

We should study the work of the great eighteenth century French thinker Montesquieu, who admired the British political system. He advocated that the executive, legislative and judicial branches of government should be assigned to different bodies, where each of them would not be powerful enough to impose its will on society. This is because “constant experience shows us that every man invested with power is apt to abuse it, and to carry his authority as far as it will go.” This separation of powers is almost totally absent in the European Union, where there is weak to non-existent separation between the legislative, the executive and the judicial branches, and where all of them function without the consent of the public. In short, a small number of people can draft and implement laws without consulting the people, and these take precedence over the laws passed by elected assemblies. This is a blueprint for a dictatorship.

In 2007, former German president Roman Herzog warned that parliamentary democracy was under threat from the EU. Between 1999 and 2004, 84 percent of the legal acts in Germany — and the majority in all EU member states — stemmed from Brussels. According to Herzog, “EU policies suffer to an alarming degree from a lack of democracy and a de facto suspension of the separation of powers.” Despite this, the EU was largely a non-issue during the 2005 German elections. One gets the feeling that the real issues of substance are not subject to public debate. National elections have become an increasingly empty ritual. The important issues have already been settled beforehand behind closed doors.

Free citizens should obey laws that are passed with the best long-term interests of their nation and people in mind. Most of the laws within the EU’s area are no longer passed by elected national representatives, but by unaccountable EU bureaucrats, some of whom could potentially have been bought and paid by our Islamic enemies with Arab oil money. As such, the citizens of these nations no longer have any obligation to obey these laws.

As Montesquieu warned, “When the legislative and executive powers are united in the same person, or in the same body of magistrates, there can be no liberty; because apprehensions may arise, lest the same monarch or senate should enact tyrannical laws, to execute them in a tyrannical manner.” He also stated that “Useless laws weaken the necessary laws.” The current problem with the EU is not just the content of laws and the way they are drafted and passed, but also their sheer volume. Law-abiding citizens are turned into criminals by laws regulating speech and behavior, while real criminals rule the streets in our cities. This situation will either lead to a police state, to a total breakdown in law and order, or both.

6. The Lack of Transparency Leaves the EU Vulnerable to Hostile Infiltration

In order to have a system with government under public control, you need accountability and transparency. The EU fails miserably on both accounts. The reason why European leaders could commit a betrayal as large as the creation of Eurabia is not only because EU authorities are not formally subjected to the popular will, but just as much because they have made the decision-making process incredibly complicated and moved real power out of the public view.

There is every reason to believe that some of those claiming to be our representatives have been bribed and/or blackmailed by Muslim countries and other enemies to implement agendas hostile to our interests. No system is perfect, but a closed and non-transparent system such as the EU is particularly vulnerable to infiltration from outsiders and hostile foreign interests.

The “anti-discrimination laws” we now see in Western Europe are an indication that the democratic system no longer works as intended. These laws come from a small group of self-appointed leaders who respond to pressure from the Islamic world, not from their own people. The European political elites increasingly risk being seen as collaborators and puppets for our enemies because that’s in many cases how they act.

7. The EU Leads to Less Freedom of Speech

The EU does nothing to promote freedom in Europe, but rather spends a great deal of time trying to stamp out what’s left of it. The EU, in cooperation with Islamic countries, is rewriting school textbooks across the European continent to present a more “positive” image of Islam. The EU increasingly views the media and the education system simply as a prolonged arm of the state. This is the hallmark of a totalitarian state, which is what the EUSSR is gradually becoming. One gets the feeling that the EU’s concept of a “united Europe” means one nation, one people — and one allowed opinion. It is tempting to say one allowed religion as well: Islam.

According to British writer Daniel Hannan, “Eurocrats instinctively dislike spontaneous activity. To them, ‘unregulated’ is almost synonymous with ‘illegal’. The bureaucratic mindset demands uniformity, licensing, order. Eurocrats are especially upset because many bloggers, being of an anarchic disposition, are anti-Brussels. In the French, Dutch and Irish referendums, the MSM [mainstream media] were uniformly pro-treaty, whereas internet activity was overwhelmingly sceptical. Bruno Waterfield recently reported on a secret Commission report about the danger posed by online libertarians: ‘Apart from official websites, the internet has largely been a space left to anti-European feeling. Given the ability to reach an audience at a much lower cost, and given the simplicity of the No campaign messages, it has proven to be easily malleable during the campaign and pre-campaign period.’ The EU’s solution? Why, to regulate blogs!”

At the time of writing, it looks like the most radical proposals to regulate the blogosphere and independent websites have been watered down for now, but there is no doubt that the EU will make new attempts to censor the Internet, especially since the organization has successfully bribed much of the traditional media. The EU has encouraged pan-European laws against “racism and hate speech.” Every single action the EU has taken vis-à-vis these subjects have led to more restrictions of free speech, online and offline. There is no reason not to expect that trend to continue, especially since the EU tries consistently to placate Muslims and other immigrant groups in every way possible. The EU’s attempts to crush dissent and silence criticism of its ideas will become increasingly aggressive and hard to ignore.

8. The EU Fails to Consult its Citizens and Insults Them When Doing So

The Irish referendum in 2008 on the proposed EU Constitution/ Lisbon Treaty is a powerful testimony to the evil nature of the European Union. Before the referendum, a number of EU leaders made it perfectly clear that the Lisbon Treaty was virtually identical to the European Constitution which had been rejected by Dutch and French voters in 2005, and which should then presumably have been dead.

Former French President Valéry Giscard d’Estaing (the chief drafter of the Constitution) said: “the proposals in the original constitutional treaty are practically unchanged. They have simply been dispersed through old treaties in the form of amendments. Why this subtle change? Above all, to head off any threat of referenda by avoiding any form of constitutional vocabulary.” D’Estaing also said: “Public opinion will be led to adopt, without knowing it, the proposals that we dare not present to them directly… All the earlier proposals will be in the new text, but will be hidden and disguised in some way.” Spanish PM José Luis Rodríguez Zapatero said: “We have not let a single substantial point of the Constitutional Treaty go…” Italian President Giorgio Napolitano said: “Those who are anti-EU are terrorists. It is psychological terrorism to suggest the specter of a European superstate.”

Irish Prime Minister Brian Cowen admitted that he had not read the Lisbon Treaty in full, but nonetheless assured his people that it was good and that Irishmen should vote “yes” based on this assurance. He said that voters were being asked to give the EU a “more effective and efficient decision-making process.”

If a dictator decides to ignore the opinion of everybody else and implement policies as he sees fit without consulting anybody, this could be seen as a “more efficient” decision-making process from a certain point of view. Is it this kind of “efficiency” the EU is promoting? Mr. Cowen doesn’t say, but it’s tempting to speculate that the answer is “yes.” According to the words and actions of the EU elites, the will of the people is merely an annoying speed bump which slows down the implementation of their supremely enlightened policies.

After the referendum, when it was clear that the Irish would have none of this trick, the Irish EU Commissioner Charlie McCreevy revealed that he had not read the Lisbon Treaty himself: “I would predict that there won’t be 250 people in the whole of the 4.2 million population of Ireland that have read the treaties cover-to-cover. I further predict that there is not 10 percent of that 250 that will understand every section and subsection,” he said. “But is there anything different about that?” said the Commissioner, adding: “Does anyone read the finance act?” referring to the lengthy documents he drew up when he was finance minister in Ireland.

Let us repeat this again. This man stated — probably correctly — that not more than a couple of dozen people among millions of citizens actually understood the document they were supposed to vote over, yet he saw nothing inherently wrong with this. The EU Constitution/ Lisbon Treaty would finalize the transfer of authority to a new pan-European superstate with almost unlimited powers to direct the affairs and lives of half a billion people in dozens of countries, from Finland to France and from Ireland to Poland. The Irish responded in the only sensible manner, but European leaders made it perfectly clear that they would press on with the project of dismantling European nation states regardless of popular resistance.

French President Sarkozy and German Chancellor Merkel issued a joint statement saying they “hope that the other member states will continue the process of ratification.” The German Foreign Minister Frank-Walter Steinmeier said: “The ratification process must continue. I am still convinced that we need this treaty.” The British Foreign Secretary David Miliband said the UK would press on with ratification: “It’s right that we continue with our own process.”

The President of the European Parliament Hans-Gert Pöttering stated: “The ratification process must continue” because “the reform of the European Union is important for citizens, for democracy and for transparency.” In other words: The reason the EU is tossing aside the verdict of the Irish people, as well as the French and Dutch people and numerous others who never got the chance to voice their opinion at all, is for “democracy.”

According to writer Martin Helme, it was always clear that the power elites were not going to accept an Irish “no.” After the first shock they would simply continue carrying out plan A:

“One of the most disgusting and outrageous talking points already being peddled by the Eurocrats and their friends in the liberal mainstream media is that 862,415 Irish voters have no right to block the desired goal of some 450 million Europeans. This distortion of truth should never go unchallenged. First of all, those few million Irish were actually the only citizens in Europe who were asked for their opinion. The rest of the 446 or so millions were never consulted. How can any politician claim that their voters want the ratification of EU constitution/Lisbon Treaty when the entire political class emphatically insisted on not asking the people? In fact, in many countries politicians openly admit that their voters would have done the same as Irish did, i.e. vote against the rotten thing. So it is not the few million Irish voters blocking the will of hundreds of millions of other European voters but very clearly a mass of Irish voters against a few thousand politicians and bureaucrats who make up the European power elite. Secondly, what happened to those 20 million French and Dutch voters who said no to the same document three years ago?”

The European Commission in April 2008 presented a new plan aimed at increasing EU citizens’ involvement in the decision-making process of the 27-nation bloc, as well as making it more popular. “We must consult citizens,” said the Swedish Commissioner Margot Wallström then. She is famous for her remark in 2005 that Europeans needed to approve of the proposed EU constitution or risk a new Holocaust. Three years after the Constitution was first rejected, and still with no Holocaust in sight, the EU no longer pretends to care about the will of the people. When Eurocrats talk about “consulting” citizens, they mean insulting them.

In April 2008, a demonstration comprising people from all walks of life and from most political parties convened in front of the famous and beautiful Staatsoper (State Opera) in the center of Vienna to demonstrate against the ratification of the Lisbon Treaty in the Austrian Parliament, which later occurred without holding a referendum. Opinion polls showed that a majority of Austrians were convinced, as they should be, that policy is determined almost exclusively by Brussels. They see local politicians as largely deprived of any power, and many of them were reluctant to grant even more power to the unaccountable EU.

Opinion polls from mid-2008 showed that a strong majority of the Dutch were still against the Lisbon Treaty, which is virtually identical to the Constitution that Dutch voters rejected by 62 to 38 percent in the 2005 referendum. Nevertheless, the Netherlands is going ahead with the ratification of the Treaty even after the Irish rejected it, said Premier Jan Peter Balkenende. The political elites are determined to continue a process which will essentially dismantle their country and reduce it to just another province in an emerging Eurabian superstate, and openly ignore their own people in order to implement this.

As Helme states, “Governments have willfully and knowingly gone against the will of the people, trashed their own constitutions, corrupted their courts to go along with it (thus trashing the rule of law) and started to govern without the consent of the people or the rule of law….This is the path that leads to revolution. Good! As Thomas Jefferson said ‘The tree of liberty must be refreshed from time to time with the blood of patriots and tyrants.’ I have a feeling that more and more people around Europe are ready for it. How about the politicians?”

9. The EU Undermines Political Legitimacy and Connections between Rulers and the Ruled

Proponents of the European Union claim that it is a “peace project.” But the EU is not about peace, it is about war: A demographic and cultural war waged against an entire continent, from the Black Sea to the North Sea, in order to destroy European nation states and build an empire run by self-appointed bureaucrats. This is supported by national politicians in order to enhance their personal power, by creating a larger political entity than their individual nation states and by ridding themselves of the constraints of a democratic society. The EU corrupts national political elites into betraying the people they are supposed to serve and protect.

Anthony Coughlan, a senior lecturer at Trinity College in Dublin, Ireland, states the following in an essay at the EU Observer:

“At a national level when a minister wants to get something done, he or she must have the backing of the prime minister, must have the agreement of the minister for finance if it means spending money, and above all must have majority support in the national parliament, and implicitly amongst voters in the country. Shift the policy area in question to the supranational level of Brussels however, where laws are made primarily by the 27-member Council of Ministers, and the minister in question becomes a member of an oligarchy, a committee of lawmakers, the most powerful in history, making laws for 500 million Europeans, and irremovable as a group regardless of what it does. National parliaments and citizens lose power with every EU treaty, for they no longer have the final say in the policy areas concerned. Individual ministers on the other hand obtain an intoxicating increase in personal power, as they are transformed from members of the executive arm of government at national level, subordinate to a national legislature, into EU-wide legislators at the supranational.”

EU ministers see themselves as architects of a superpower in the making, and can free themselves from scrutiny of their actions by elected national parliaments. According to Coughlan, EU integration represents “a gradual coup by government executives against legislatures, and by politicians against the citizens who elect them.” This process sucks the reality of power from “traditional government institutions, while leaving these still formally intact. They still keep their old names — parliament, government, supreme court — so that their citizens do not get too alarmed, but their classical functions have been transformed.”

The European Union is basically an attempt by the elites in European nations to cooperate on usurping power, bypassing and abolishing the democratic system, a slow-motion coup d’état. Ideas such as “promoting peace” or “promoting free trade” are used as a pretext for this, a bone thrown to fool the gullible masses and veil what is essentially a naked power grab.

The European Union is deeply flawed in its basic construction and cannot function as anything other than an increasingly totalitarian pan-European dictatorship, run by a self-appointed oligarchy. Indeed, there is reason to fear that it was designed that way. Power is concentrated heavily in institutions that are above the formal restraints of public consent and above the informal restraints of public scrutiny and insight. EU authorities can do more or less whatever they want to, as they do in relations to the Arab and Islamic world.

10. The EU Spreads a Culture of Lies and Corruption

After Irish voters had clearly rejected the Lisbon Treaty (the slightly changed, but otherwise recycled version of the European Constitution which had been rejected by French and Dutch voters earlier), Prime Minister Anders Fogh Rasmussen of Denmark said Ireland should be given less than nine months to work out its problems with the Lisbon Treaty prior to the EU’s parliamentary elections in 2009. Rasmussen said that the Irish “no” vote to the Constitution should not stop further work by the Union toward getting the treaty ratified. European leaders, including Danish ones, have generally preferred ratification of the EU Constitution without popular referendums because they know there is powerful resistance to it in many countries. It is meaningless to have referendums if they only come when the elites want them to, and these elites can ignore them if they dislike the results.

Mr. Rasmussen is a great example of how the European Union slowly destroys the democratic system and is deliberately designed to do so. He is supposed to follow the will of and interests of his people, but his actual loyalty lies with the rest of the EU oligarchy. He’s by no means the worst person among EU leaders; this isn’t about his personal flaws, it’s about the EU and how it eventually corrupts even otherwise decent individuals. A similar thing happened in Portugal, where the PM responded to calls from the leaders of Germany and France, not his own electorate.

The EU is a slow-motion coup d’état conducted against dozens of countries simultaneously. It is designed to empty all organs subjected to the popular will of any real power and transfer it into the hands of an unelected oligarchy. In fact, it’s worse than a coup d’état because this traditionally implied that a group of people seized control over a country. The EU doesn’t just want to seize control over nation states; it wants to abolish them. The EU is organized treason.

The EU elites react as one when faced with challenges to their power base from ordinary people. MEPs in the European Parliament as well as participants at every level of the EU system get very well-paid jobs for taking part in it, which means that their pragmatic interests lie with maintaining it. Their loyalty has been bought — with the tax money of European citizens — and transferred from their people, where it theoretically should be, to the EU. The EU is their pension plan, so to speak. When you challenge the EU, you thus constitute a direct threat to their personal financial interests, and they will respond accordingly.

Just like the Soviet Union, the European Union promotes a culture of lies and corruption which starts at the top and filters down to society as a whole. The EU system corrupts virtually everybody who comes close to it. It cannot be reformed, it can only be dismantled.
Fjordman is a noted Norwegian blogger who has written for many conservative web sites. He used to have his own Fjordman Blog in the past, but it is no longer active.

http://globalpolitician.com/25277-european-union

Իրենց աստված կարծող մարդկանց վերջը տվող հայը... - ՀԱՄ Հոգեւոր հանձնախմբի քուրմ Մանուկ

Գրել է Լուսանցք

22-07-2011

Անցյալի ու ներկայի զուգահեռներ – Իրենց աստված կարծող մարդկանց վերջը տվող հայը Սույնը գրելուն մեզ դրդեց մեր օրերի լավագույն հայ պատմաբաններից մեկի՝ Արտակ Մովսիսյանի «Բարեպաշտ արքաների աշխարհակալությու-նը» ուսումնասիրության մեջ արծարծված սեմական աշխարհի երկու հզոր տիրակալների՝ Բելի եւ Նարամ-Սուենի (այս թ.ա. 3-րդ հազ.) միջեւ ընդհանրությունների փաստը: Պատմաբանը գրում է. «Բելը (Նեբրովթ, Նեմրութ) մեր ավանդազրույցներում ներկայանում է իբրեւ փառամոլ արքա, որ ձգտում է համաշխարհային տիրապետության, իսկ որոշ հաջողություններից հետո փորձում է գրավել աստծո (աստվածների,- Ս.Մ.) տեղը: Ք.ա. 3-րդ հազարամյակի միջագետքյան արքաների մեջ այս կերպարին ամենից ավելի համապատասխանում է Նարամ-Սուենը: Ռազմական հաջողութ-յունները, որ արտահայտվում էին նրա «աշխարհի չորս կողմերի արքա», «տիեզերքի արքա» տիտղոսներում, պատճառ դարձան սեփական ուժերի գե-րագնահատման, եւ նա պատմության մեջ առաջինը լինելով՝ հռչակեց իրեն Աստված: «Աքքադի նզովումը» պատմական երկում հաղորդվում է, որ նա կործա-նեց գերագույն աստծո տաճարը եւ ստիպեց ժողովրդին զոհեր մատուցել իր տաճարին: Աստվածները չհանդուրժեցին նրա փառամոլությունը եւ հայաստանցի լեռնականների միջոցով տապալեցին նրան: Հայկական ավանդության մեջ Միջագետքի տիրակալը մուտք է գործում Հայաստան, այնտեղ փա-ռաբանելու իրեն: Նարամ-Սուենը արձանագրում է, որ «մարդու ստեղծման ժամանակվանից ի վեր, երբեք ոչ մի թագավոր չէր կործանել Արմանը...», ինչը եւ իրագործեց ինքը: Հայկական տարբերակներում Բելը սպանվում է Հայաստանում, իսկ Միջագետքի գրավոր աղբյուրների համաձայն՝ Նա-րամ-Սուենը տապալվում է հայաստանյան արշավանքի հետեւանքով: Նկատված ընդհանրությունները չի կարելի դասել պատահական նմանություննե-րի ու զուգադիպությունների շարքը» (ընդգծումը իմն է,- Ս.Մ.):Ընդգծված՝ ասվածների ընդհանրացում միտքը շատ կարեւոր պատմական ճշմարտություն է արտահայտում, որը պետք է զարգացնել: Սեմական աշխարհներից ու այդ տեղերում ապրող սեմական հոգիներից հաճախ են բելեր ու նարամ-սուեններ ծնվել, Բելն ու Նարամ-Սուենը եզակի չեն: Այդ տեղերի՝ հետջրհեղեղյան շրջանին վերաբերող աստվածներից ոչ քչերի ծագումնաբանության մեջ խորամուխ լինելը վկա-յում է, որ դրանք բուն իմաստով աստված՝ համատիեզերական բացարձակ զորություն չեն եղել, այլ՝ մարդ, որին աստվածացրել են կամ որը իրեն աստվածացրել ու դա պարտադրել է մյուսներին՝ իր ենթականերին (օրինակ՝ Բելի ու Նարամ-Սուենի պարագայում): Սեմական աշխարհի (ու հանգամանքների բերումով այդ աշխարհի հետ կապված արիական աշխարհի) պատմությունը դիտելու այդ շատ կարեւոր կտրվածքը խորը ուսումնասիրության ենթակա խնդիր է (պատմաբանները ու պատմության փիլիսոփաները այդ խնդրին ավաղ ուշադրություն չեն դարձ-րել): Այստեղ խոսենք Նարամ-Սուենից ու Բելից հետո հազարամյակներ անց նույն տեղերում երեւան եկած նրանց նման մեկ այլի՝ Հիսուսի մասին, որն արդեն համաշխարհային եւ հատկապես հայոց պատմության վրա շատ ավելի բացասական հետեւանքներ ունեցավ, քան նախորդները: Որը դարձյալ «պատահական նմանությունների ու զուգադիպությունների շարքը» չի կարելի դասել: Նախ՝ այդ բանի ինչու-ի մասին:Ինչ խոսք, ամեն մի՝ որոշակի սերում, ծագում ունեցող ազգի ու, ըստ այդմ, ազգային (հեթանոսական) կյանքով ապրող մարդկանց, սեմածին, թե արիածին՝ տարբերություն չկա, մեջ երբեք մարդը չի աստվածացվի, եւ աստվածը երբեք չի մարդեղենացվի: Քանզի ազգն ու ազգի անհատը գիտի, որ իր մարդատեսակը նախասկզբնապես Արարիչը (Արիի պարագայում) կամ Աստված (սեմականի պարագայում)՝ երկնա-յին հայրն է արարել եւ, հետեւաբար, ուրանալ նրան՝ նշանակում է ուրանալ նաեւ իրեն: Ազգը, ըստ իր կարողության չափի, պահպանում է Արարչի սահմանած աստիճանակարգությունը՝ Արարիչ-Աստվածամայր-Աստվածներ-Ազգեր (աստվածամարդիկ-սոսկական մարդիկ): Նա գիտի, որ խախտել այդ աստիճանակարգությունը՝ նշանակում է կորցնել իր տեղն ու դերը երկնային ու երկրային բնական օր-գանիզմների համակարգությունում, ու այդպես գնալ-անէանալ: Հետեւաբար՝ մարդը աստվածացվում է, ասել է թե՝ արարչամերժության, աստվածամերժության եւ աստվածամարդամերժության մտայնությունն առաջա-նում է ոչ ազգի՝ խառնածին՝ ոչ բնական այդ մարդատեսակի ու նրա անհատների մեջ: Սրանք չունենալով ազգային որոշակի ծագում, ասել է թե՝ նաեւ մարդկային որոշակի կերպ, Արարչի սահմանած աստիճանակարգությունը իրենցում խաթարում են եւ նպաստավոր պայմանների (հոգեւոր, քաղաքական) դեպքում ի վերջո միայն իրենց են տեսնում եւ իրենցից դուրս՝ ոչինչ: Բելը արիա-սեմական խառնածին էր, նույնը՝ Նարամ-Սուենը (այն ժամանակներից ի վեր ինչ-որ չափով նաեւ մեր օրերը սեմական աշխարհում տի-րակալներ դառնում են ծնողական մի կողմից արիածինները...): Նույնը վերաբերում է նաեւ Հիսուսին, ինչպես վկայում են հրեական հին ծխամատյանները: Հիսուսի պարագան, սակայն, յուրահատուկ է՝- Նա իրեն չի աստվածացրել (Նոր կտակարանում նա իրեն ներկայացնում է որպես «մարդու որդի»):- Նա ոչ հրեական եւ ոչ էլ այլազգերի ազգային՝ աստվածներին նվիրված տաճարներ չի ավերել:- Նա փառամոլությամբ չի տառապել ու համաշխարհային տիրապետության չի ձգտել (նրա բուն նպատակը Իսրայելը Հռոմից անկախացնելն էր, ո-րի համար նա հռոմեական իշխանությունների կողմից խաչվեց): Այդպիսին նրան դարձրել են նրա քրիստոնյա հետագա սերունդները, պարզ է, ավելի շատ նրա ժողովրդից դուրս եկած: Նոր Բել ու Նարամ-Սուեն դարձված Հիսուսը (այդ կերպարանափոխությունը սկսեց տեղի ունենալ 3-4-րդ դարերից) երկրագնդի մի մեծ հատվածում աստվածների տեղն է զբաղեցրել ու շուրջ 1 մլրդ քրիստոնյա մարդկանց ստիպում է իրեն ու իր հետ կապված կուռքերին զոհ մատուցել. հանուն նրա ստեղծած կրոնի՝ արիա-սեմական աշխարհներում բոլոր ազգային մեհյաններն ու կառույցներն ավերվել, թալանվել ու շարունակվում են թա-լանվել: Նրա ստեղծած կրոնի, դրա քաղաքական զանազան դրսեւորումների օգնությամբ նրա ժողովուրդը համաշխարհային տիրապետության է ձգտում: Այդ ամենի գլխավոր թատերաբեմերից մեկը եղել է Հայաստանը ու է: Վերջին Բելն ու Նարամ-Սուենը մի յուրահատկություն էլ ունի. նա շուրջ 3 հզ. տարի է տեւում է, թեեւ մարմնապես գոյություն չունի: Գանք, սակայն, ընդհանրությունների հարցին: Բելին սպանեց հայ արին՝ Հայկը: Նարամ-Սուենը սպանվեց Հայաստանից գնացած զորքերի օգնությամբ: Հիսուսին ու նրա կրոնին դիմադրող գլխավոր ու նախածին ուժը դարձյալ Հայաստանն է եղել (ու է): Վկան՝ հայի հակահիսուսականը՝ աշխարհում հակահիսուսականների մեջ ամենախո-րը ու արիական ակունքներից եկողը (տակավին միջնադարում՝ Պավլիկյան, Թոնդրակյան, Արեւորդաց շարժումները, Նարեկացին...): Մնում է իրենց աստված հռչակած մարդկանցից վերջինի՝ ամենաերկարատեւի, նկատմամբ Հայի ու Հայաստանի անելիք վերջին քայլը, որն արդեն դրանց միջեւ «ոչ պատահական նմանությունների ու զուգադիպություների» շարքը իր լրումին կհասցնի... Սերգեյ ՄանուկյանԵՊՀ փիլիսոփայության եւ հոգեբանության ֆակուլտետի դոցենտ Կրոնական պատերազմներ -Աշխարհի 4 բնակչից մոտավորապես 1-ը, ըստ կրոնական եւ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության կենտրոնի, իսլամ է դավանում: Օրինակ, այժմ Գերմանիայում ավելի շատ մահմեդական է բնակվում, քան Լիբանանում: Չինաստանում ավելի շատ մահմեդականներ կան, քան Սիրիայում: Իսկ Ռու-սաստանը ավելի մեծ թվով մահմեդական բնակիչներ ունի, քան Հորդանանն ու Լիբիան միասին վերցրած: Եթովպիայում մոտավորապես նույնքան մահմեդական կա, որքան Աֆղանստանում:Ուսումնասիրությամբ պարզվել է նաեւ, որ մահմեդական բնակչության մեծ թվի առումով ավանդական համարվող երկրներում այդ դինամիկան փո-փոխության է ենթարկվում: Մուսուլմանական աշխարհում անցկացրած այս ուսումնասիրությամբ գիտնականները պարզել են, որ ասենք, աշխար-հի մահմեդականների 1/5 մասը ապրում են այնպիսի երկրներում, որտեղ հիմնական կրոնական ուղղությունը իսլամը չէ: Եվրոպան այսօր մոտ 38 միլիոն մահմեդականների տունն է. այստեղ մահմեդականները բնակչության մոտ 5%-ն են: Սեփ. լրատվություն «Լուսանցք» թիվ 28 (204), 2011թ.Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում