LA RACE HUMAINE EST L'ENJEU D'UNE GUERRE COSMIQUE

LA RACE HUMAINE 

EST L'ENJEU 

D'UNE GUERRE COSMIQUE 

http://laveritablenaturedujudaisme.blogspot.com/

Chers Lecteurs,

Voici en quelques mots résumés, un début de réponse à toutes les questions que je reçois.

Bien sûr, tout est et sera développé au fur et à mesure dans mes différents chapitres.  

La Race Humaine est l'enjeu d'une guerre cosmique qui dure depuis 10 000 ans. Pratiquement dès sa Création. 

Il y a environ 4000 ans, cette guerre s'est incarnée sur Terre. Et depuis 2000 ans, la situation s'est considérablement aggravée pour l'Humanité jusqu'au point où nous en sommes aujourd'hui.

En effet, comme je l'ai expliqué au chapitre 8 concernant ma vie personnelle, j'ai moi-même été confrontée à cette guerre et c'est ce qui m'a permis de comprendre au fur et à mesure toute l'histoire.           

L'Humanité, autrement dit les Gentils/Païens/polythéistes, est/sont une race divine créée par un des plus grands Dieux Cosmiques. 

Ce Dieu a, si je puis dire, un niveau conscience très élevé, bien plus que nombre d'autres Dieux. 

En conséquence, lorsqu'il créa la Race Humaine, elle fut d'emblée dotée de Ses dons et potentiels. Puisque qu'elle fut créée avec Son ADN. 

Et là est le problème. Les autres Dieux prirent peur de voir naître une RACE ENTIÈRE qui possédait dès sa conception, dès sa naissance le même potentiel qu'EUX. 

D'autant que ce Dieu est un des plus puissants et des plus avancés, comme je l'ai dit et le répète, en termes de pouvoirs bien sûr mais aussi et surtout de NIVEAU DE CONSCIENCE. 

Aussi, les autres Dieux décidèrent de DÉTRUIRE LA RACE HUMAINE.  

A partir de là, un combat entre Dieux débuta. Les uns voulant détruire la RACE HUMAINE, les autres voulant la sauver de la destruction.    

Si le Dieu des Gentils ne se battait pas depuis 10 000 ans pour sa race bien-aimée, cela ferait longtemps qu'elle aurait été totalement détruite. 

Par conséquent, pour répondre aux nombreux mails que je reçois me demandant si vous, Gentils, avaient été abandonnés par votre Dieu. 

Je réponds : 

NON, VOTRE DIEU NE VOUS A JAMAIS ABANDONNÉS.

IL EST LÀ MÊME SI VOUS NE LE VOYEZ PAS ET 

SURTOUT NE LE COMPRENEZ PAS

ENCORE POUR L'INSTANT.  

Il se bat pour votre survie même si la grande majorité de l'humanité n'en a malheureusement pas conscience. 

                       

Aussi, le premier élément capital est de prendre conscience que l'ADN d'un des plus grands dieux de l'univers coule dans les veines de chaque GENTIL.  

LES GENTILS SONT UNE RACE DIVINE. 

LEUR DIEU EST UN DIEU DE LIBERTÉ, DE JUSTICE, DE VÉRITÉ POUR QUI L'EXPRESSION DE LA NATURE INDIVIDUELLE EST ESSENTIELLE. 

ELLE EST TOUT SIMPLEMENT LA VIE ! 

         

Les Dieux des Gentils furent, à moment donné, dépassés en nombre par leurs ennemis, les Dieux hostiles à l'Humanité qui s'allièrent aux pires créatures de l'Univers et qui conçurent une armée de mercenaires qu'ils incarnèrent pour venir à bout physiquement des Gentils. 

Cette armée, briefée, équipée, programmée, sont les Juifs qui ne font donc pas partie de la race humaine. 

Leur mission est d'exterminer les GENTILS qui représentent un DANGER À LA SUPRÉMATIE de LEURS PATRONS. 

Par conséquent, TOUS CEUX QUI PRÔNENT LE UN, LE DIEU UNIQUE, LE COLLECTIVISME, LA PENSÉE UNIQUE, LE CONTRÔLE, LA DICTATURE, L'UNIVERSALISME SONT LES ENNEMIS DE L'HUMANITÉ. 

Tandis que TOUS CEUX QUI DÉFENDENT LA LIBERTÉ DE PENSER ET D'ÊTRE, LA VRAIE JUSTICE, L'EXPRESSION DE LA NATURE INDIVIDUELLE SONT CEUX QUI DÉFENDENT ET PROTÈGENT L'HUMANITÉ. 

Je rajoute à cela que le plus grand piège se situe dans le CONCEPT FALLACIEUX DE PAIX. 

PAIX signifie POUR LES ENNEMIS DE L'HUMANITÉ : CONTRÔLE TOTAL ET ASSERVISSEMENT, PLUS D'INDIVIDUALITÉ. 

Effectivement, comme ça, on obtient la fameuse PAIX ! 

C'EST SUR LE CONCEPT DE PAIX QUE SE SITUE LE CHOIX. 

TOUS CEUX QUI CHOISISSENT LA PAIX, TELLE QU'ELLE EST PRÔNÉE SUR TERRE ACTUELLEMENT, CHOISISSENT LA MORT. 

IL NE PEUT Y AVOIR DE PAIX, POUR L'INSTANT. IL FAUT ARRÊTER DE RÊVER LES YEUX GRANDS OUVERTS ET DE CROIRE AU PÈRE NOËL. 

CELUI OU CELLE QUI EST LE DIGNE ENFANT DE SON VÉRITABLE PÈRE DOIT SE POSITIONNER ET SE BATTRE POUR LES LIBERTÉS, LA VRAIE LIBERTÉ.

COMME VOUS POUVEZ LE VOIR, LE CONSTATER ET LE LIRE SUR MON BLOG, LES JUIFS ONT TOUT INVERSÉ ET SE SONT AUTO-PROCLAMÉS PEUPLE ÉLU AVEC LEUR DIEU DE HAINE QUI N'EST PAS LE DIEU DES GENTILS AFIN DE COMMENCER VOTRE LAVAGE DE CERVEAU. 

DEPUIS 2000 ANS, LES JUIFS ATTAQUENT L'INTÉGRITÉ HUMAINE, ET SURTOUT SON ADN, DE TOUS CÔTÉS ET PAR TOUS LES MOYENS AVEC COMME BASE, LA RELIGION DONT LE CAHIER DES CHARGES DU PROGAMME EST LA BIBLE. 

IL EST IMPÉRATIF POUR EUX DE DÉTRUIRE VOTRE ADN ET VOTRE CERVEAU QUI SONT LE SIÈGE DE VOTRE ÂME ET DE VOS POUVOIRS DIVINS.  

LA PRISE DE CONTRÔLE DE L'APPROVISIONNEMENT ALIMENTAIRE MONDIAL VIA LES OGM EST UNE MANIÈRE DE DÉTRUIRE À JAMAIS CET ADN. 

RÉVEILLEZ VOUS ! 

INFORMEZ VOUS ! 

JE VOUS DONNE TOUTES LES INFORMATIONS QUE JE POSSÈDE ET VOUS Y APPORTE MA COMPRÉHENSION ASSORTIE DE PREUVES ! 

A VOUS DE PRENDRE LE RELAIS, D'ÉTUDIER ET DE DIFFUSER LES INFOS. 

PLUS VOUS SEREZ NOMBREUX À DÉFENDRE LE DROIT À LA LIBERTÉ ET À LA VRAIE JUSTICE, PLUS VOUS AIDEREZ VOTRE PÈRE, VOTRE VÉRITABLE DIEU. 

VOUS DEVEZ FAIRE BASCULER LE POIDS DE LA BALANCE DE VOTRE CÔTÉ. 

ET C'EST MAINTENANT QUE ÇA SE PASSE, PAS DEMAIN !

Հայ արիները Զատիկ են տոնում՝ փառաբանելով Մայր Անահիտին

Գրել է ՀԱՄ

22-04-2011

Այսօր ՀԱՄ կենտրոնական գրասենյակում կատարվեց Հայ Աստվածների եւ Տիեզերքի Արարչի փառաբանման ծիսական արարողություն: Հայ-արիական (հեթանոսական) ծիսակարգը կատարեցին ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը, քուրմ Մանուկը (Սերգեյ Մանուկյան) եւ քրմի թեկնածու Աշոտ Բադալյանը:Ապրիլի 23-ին Հայ Արիական Միաբանության (ՀԱՄ) եւ Հայ Ազգայնականների Համախմբման (ՀԱՀ) անդամները ՀԱՄ հոգեւոր հանձնախմբի առաջադրած քրմի բոլոր թեկնածուների հետ Զատիկի ծիսական ու տոնական արարողություն կանցկացնեն Գորիսից դեպի Ստեփանակերտ ճանապարհահատվածին, Խնձորեսկ գյուղի մերձակայքում գտնվող հնավայր-աստղադիտարանի տեղում: Այս տարած-քում, ըստ հանրահայտ գիտնական Պարիս Հերունու ուսումնասիրությունների, եղել է Քարահունջի աստղադիտարանի նման մեկ այլ՝ ավելի փոքր աստղադիտարան: Զատիկը Մայր Անահիտի` Հայոց պտղաբերության եւ մայրության Աստվածուհու տոնն է: Այն արիական-հեթանոսական կարեւոր ու առանցքային տոներից մեկն է: Փետրվարի 14-ին` Հայոց Տրնդեզին, հայ արիներն ու ազգայնականները երկնային ԱրԷգԱկի երկրային կերպը` կրակը վառելով, միասնաբար փառաբանեցին Տիեզերքի Արարչին եւ Ամենայն Արարման Տիրոջն ընդառաջ գնալով նախապատրաստվեցին Հայոց ամանո-րին` մարտի 21-ին, երբ նշվում է նաեւ Հայոց զորության ու ռազմի Աստված Վահագնի հերթական վերածնունդը:Եվ ահա, գարնան վերազարթոնքից հետո, ապրիլի 23-ին հայ արիներն ու ազգայնականները կփառաբանեն Մայր Անահիտին, Ով հո-վանավորում է նաեւ բնության պտղաբերումը: Բնությունն այլեւս գունագեղ կդառնա, կզատվեն գույները, հողը կբերրիա-նա, եւ երկրային գարունը կմտնի իր տարերքի մեջ…ՀԱՄ եւ ՀԱՀ անդամները կազմակերպել են տոնական եւ համերգային ծրագիր, որը կընթանա բազմագույն  ձվերի ավանդական ձվախա-ղով, ազգային ուտեստների համտեսմամբ: ՀԱՄ լրատվական կենտրոն 22.04.2011թ.

Lessons From The Brain-Damaged Investor

• JULY 21, 2005

Unusual Study Explores Links Between Emotion and Results; 'Neuroeconomics' on Wall Street

By JANE SPENCER | Staff Reporter of THE WALL STREET JOURNAL

People with certain kinds of brain damage may make better investment decisions. That is the conclusion of a new study offering some compelling evidence that mixing emotion with investing can lead to bad outcomes.
By linking brain science to investment behavior, researchers concluded that people with an impaired ability to experience emotions could actually make better financial decisions than other people under certain circumstances. The research is part of a fast-growing interdisciplinary field called "neuroeconomics" that explores the role biology plays in economic decision making, by combining insights from cognitive neuroscience, psychology and economics. The study was published last month in the journal Psychological Science, and was conducted by a team of researchers from Carnegie Mellon University, the Stanford Graduate School of Business and the University of Iowa.

The Price of Fear

A new study shows people with brain damage that impaired their ability to experience emotions such as fear outperformed other people in an investment game.

• The brain-damaged participants were more willing to take risks that yielded high payoffs.
• They were less likely to react emotionally to losses.
• They finished the game with 13% more money than other players.

The 15 brain-damaged participants that were the focus of the study had normal IQs, and the areas of their brains responsible for logic and cognitive reasoning were intact. But they had lesions in the region of the brain that controls emotions, which inhibited their ability to experience basic feelings such as fear or anxiety. The lesions were due to a range of causes, including stroke and disease, but they impaired the participants' emotional functioning in a similar manner.
The study suggests the participants' lack of emotional responsiveness actually gave them an advantage when they played a simple investment game. The emotionally impaired players were more willing to take gambles that had high payoffs because they lacked fear. Players with undamaged brain wiring, however, were more cautious and reactive during the game, and wound up with less money at the end.
Some neuroscientists believe good investors may be exceptionally skilled at suppressing emotional reactions. "It's possible that people who are high-risk takers or good investors may have what you call a functional psychopathy," says Antoine Bechara, an associate professor of neurology at the University of Iowa, and a co-author of the study. "They don't react emotionally to things. Good investors can learn to control their emotions in certain ways to become like those people."
The study demonstrates how neuroeconomics can offer insight into a question that has become a growing focus of economic inquiry: Why don't people always act in their own self-interest when they make economic decisions?
Though the field is still in its infancy, researchers hope neuroeconomics could someday have dozens of real world applications -- like explaining how brain chemistry influences market phenomena such as bubble manias and investor panics. Wall Street executives already are paying attention to the findings, since it offers insight into what motivates investors.
"This branch of inquiry and economic investigation is really fortifying and buttressing our understanding of investor behavior," says David Darst, chief investment strategist in the Individual Investor Group at Morgan Stanley. "It's beginning to inform our tactical decisions."
Using sophisticated brain-imaging technology such as magnetic resonance imaging, or MRI, tests and other tools, neuroeconomists peek inside people's brains to see which regions are activated when we engage in behaviors such as evaluating risks and rewards, making choices and cooperating with other people. Neuroeconomic researchers also tap into brain activity by measuring brain chemicals and exploring how damage to specific brain regions impacts economic decision making.
Neuroeconomics grew out of a related field called behavioral economics. Behavioral economists use insights from psychology and other social sciences to explore why humans don't always behave as predictably as standard economic models suggest they should.
In the late 1990s, when the links between psychology and neurobiology were firmly established, behavioral economists began turning to neuroscientists, in addition to psychologists, for help explaining human behavior. The idea was that if brain chemistry could explain phenomena such as depression or attention deficit disorder, it might also help explain more mundane psychological functions, such as how people reach financial decisions.
Behavioral economists, like Princeton's Daniel Kahneman, who won the Nobel Prize for Economics in 2002, began teaming up with neuroscientists, like Peter Shizgal at Concordia University in Montreal. In one study, the pair used gambling games and neuroimaging techniques to look what part of the brain is triggered when people anticipate winning money. They found that monetary rewards trigger the same brain activity as good tastes, pleasant music or addictive drugs.
The 41 participants in the new study included people with and without brain damage, including a control group of participants with brain damage that didn't affect their emotional processing. Players were given $20 and asked to play a simple gambling game that involved 20 rounds of coin tosses. If they won a coin toss, they earned $2.50. If they lost the toss, they had to give up a dollar. They could choose not to play in any given round, in which case they kept their dollar.
Logic indicates that the best strategy was to take the gamble in every round of the game, since the return on a win was much higher than the potential loss, and the risk in each round was 50-50. The players with emotion-related brain damage took a more logical strategy, investing in 84% of rounds, while the nonbrain-damaged players invested in just 58% of the rounds. Emotionally impaired participants outperformed the nonbrain-damaged participants, winding up with an average of $25.70 versus $22.80 at the end of the game.
The researchers believe fear had a lot to do with the poor performance of nonbrain-damaged participants. "If you just observe these people, they know the right thing to do is invest in every single round," says Baba Shiv, an associate professor of marketing at the Stanford business school and a co-author of the study. "But when they actually get into the game, they start reacting to the outcomes of the previous rounds."
Yet emotions may play a useful role in financial decision making. While the brain-damaged players did well in the specific game in the study, they didn't generally perform well when it came to making financial decisions in the real world. Three of four of the brain-damaged players had experienced personal bankruptcy. Their inability to experience fear led to risk-seeking behavior, and their lack of emotional judgment sometimes led them to get tangled up with people who took advantage of them. Their life experience suggests emotions can play an important role in protecting our interests, even if they sometimes interfere with rational decision making.
Humans developed this fear response as a survival mechanism to protect against predators. But in a world where predators aren't lurking around every corner, this fear system can be over-sensitive, reacting to dangers that don't actually exist and pushing us toward illogical choices.
"There was no such thing as stock in the Pleistocene era," says George Loewenstein, a professor of economics at Carnegie Mellon University, and a co-author of the study. "But human beings are pathologically risk averse. A lot of the mechanisms that drive our emotions aren't really that well adapted to modern life."

«Նժդեհի Ցեղի Ոգու Շարժը» - Հայկ Ասատրյան (Սոֆիա, 1932թ.)

Գրել է Լուսանցք

15-04-2011

Նժդեհի «Ցեղի Ոգու Շարժը»(մի փոքրիկ մեկնաբանութիւն)   Քչեր, շա՜տ քչեր մեր կեանքում խօսում, գրում կամ գործում են «արիւնով ու ջղերով»: Բարձր տեմպերամենտի եւ հզօր անհատականութեան հոգեբանական տիպարներ են դրանք, որոնք աչքի են ընկնում իրենց հարազատած գաղափարներն ու ճշմարտութիւնները կրօնական էնտուզեազմով ապրելու յատկութեամբ եւ իրենց ինքնատիպ ոճով - ընդհանրապէս ֆրագմենտար բնոյթի: Անկասկածօրէն դրանցից մէկը այս գրքոյկի հեղինակն է - մի մարդ, որ իր խառնւածքը խորհրդանշող ֆրագմենտար մտածումով ու ոճով, յաճախ երե-ւում է հայ խօսքի ամբիոնի կամ հայ մամուլի եւ գրքի էջերում: Սոյն հրատարակութեան առումով-որ ի դէպ միայն բեկորներ է բովանդակում Նժդեհի հռետորական ստեղծագործութիւնից - չենք ուզում լայնօ-րէն զբաղւել հեղինակի անձնաւորութիւնը կերպաւորող հոգեւոր տարրերով, չենք ուզում անգամ նրա աշխարհայեցողութեան ամբողջական պատկերը տալու փորձն անել: Դրա հանդէպ տուրք տալով ա՛յն վարկածին, թէ երկը հասկանալու համար անհրաժեշտ է երկասիրողը ճանաչել, մի քանի ընդհանուր գծերով պիտի դիմորոշենք հեղինակը, այսինքն պարզենք հոգեւոր կարգի ա՛յն տւեալները, որոնք պայմանաւորում են նրա ցեղա-շունչ գործը եւ գրւածքը: Որո՞նք են դրանք: Ա) Բարձր տեմպերամենտ.- Ո՛չ միայն Նժդեհի խօսքը, այլեւ նրա գրական ոճը թողնում են ա՛յն անայլայլ տպաւորութիւնը, որ նա բարձր տեմ-պերամենտի մի ստեղծագործ է: Հոգեբանական այս տիպարի առանձնահատկութիւններից մէկն ա՛յն է, որ նա հազիւ թե զբաղւում է արտա - «ես»-եան իրականութեանց վերլուծմամբ, եւ, ընդհակառակն, անդադար դեգերում է սեփական «Ես»ի անդունդներում: Ինքնապրպտումով է կառուցում նա իր ճշմարտութիւնները: Նշանակապաշտ է նա եւ խորհրդապաշտ. մտածելիս՝ ընդվզում է բանապաշտական դատելակերպի դէմ, ճգնում է խուսափել հոգեւոր մեքենականութիւնից եւ յաճախ կառչում է տարերայինին եւ էմոցիոնալին: Նա ապաւինում է ներգերբնականին, սակայն սեփական «ես»ի փլուզման վտանգից սարսափած՝ ներեսում է մի բնական պատւանդան, աստւածացնում է մի համա - «ես», եւ, համակւելով կրօնական վերացման զգացումով, թափանցում է ենթագիտակցականի մարզում: Համա - «ես»-ը, որ դարձած է Նժդեհի հոգեւոր պատւանդանը՝ ցեղն է: Սա է շեշտում եւ երանգաւորում նրա տեմպերամենտը: Ցեղակրօնութիւնն է լեցնում նրա անձնաւորութիւնը: Ենթագիտակցականը, որում անհատական «ես»ը հանդիպում է ցեղային համա«ես»ի տարերքին, ամեն դէպքում չի՛ հանդիսանում հոգեւոր ներշնչարան: Այդ կախւած է նրանից, թե տւեալ տեմպերամենտն ո՞րպիսի դիր-քորոշման է մղում իր անօթին-անհատին, բախողակա՞ն, թէ՞ ներդաշնակելի: Առաջին դէպքում՝ ցեղային եւ անձնական «Ես»երի միջեւ ստեղծ-ւում է անկամրջելի մի վիհ, որի հետեւանքով անհատը մատնւում է ներքին ողբերգութեան. նրա տեմպերամենտն սկսում է աղօտանալ եւ ի վեր-ջոյ նա դառնում է սովորական եսապաշտ, անձնական փառասիրութեան մի գերի: Երկրորդ դէպքում՝ երկու «Ես»-երի ներդաշնակ ձուլումով կաղապար-ւում է ցեղատիպ մարդու հուժկու անձնաւորութիւնը: Ներհոգեւորի այս բարեբախտ ձուլումով, ահա, կերպաւորւած է Նժդեհի էութեան երկ-րորդ գիծը - նրա անհատականութիւնը:Բ) Հզոր անհատականութիւն.- Մէկի հոգեւոր ֆինիոնոմին բնութագրելիս՝ մարդս միշտ էլ որոշ երկմտութիւն է ապրում: Մենք գործ ու-նենք փոթորկալից անցեալի տէր մի անհատի, հայկական չափանիշով վերցրած պատմական մի անձնաւորութեան հետ: Նժդեհի անձնաւորութեան մասին խորհրդածելիս՝ մեր դէմ ծառանում են մեկնաբանութեան կարօտ մի քանի բարդ կնճիռներ: Որո՞նք են այս մարդու անհատականութիւնը ձեւակերպող գործօնները. ո՞րն է նրա հոգեւոր գանձերի շտեմարանը. ի՞նչն է նրա կորովն անսպառ դարձնում եւ նրա խօսքի թափը՝ ահռելի: Կարիք չկայ հոգեբանական նոր պրպտումների դիմել: Անհատը միշտ էլ մնում է հոգեւոր թզուկ, եթէ նա չի ներ-ձուլւում մի հաւաքական «Ես»ի, եթէ ընդունակ չէ դառնալ նրա մոլութիւնների եւ առաքինութիւնների կրողը, նրա ներկայացուցիչը, միկ-րոկոսմոսը բոլոր դէպքերում, իսկ վտանգի պատմական վայրկեաններին՝ նաեւ նրա մարգարէն, գուշակը եւ առաջնորդը: Մեր եղերաբախտ ընկեր Յ. Զարիֆեանը յաճախ էր պատմում Դիլիջանի եկեղեցու բակում Նժդեհի խօսած ճառի - Ղարաքիլիսէի պատմական ճակատա-մարտը հոգեբանօրէն կարելի դարձնող խօսքի - մասին: Նա պատմում էր եւ զարմանում մարդկային խօսքի հոգիները յեղաշրջող եւ ցնցող ոյժի վրայ: Իսկ հիմա՞. 14 տարի յետոյ հա՛րկ է ճշմարտագրել, թէ առանց ցեղի հոգեւոր շտեմարանից օգտուելու բարոյական համարձակութեան, առա՛նց սեփական «Ես»ի մակոյկը ցեղի ոգու խռոված ովկիանին յանձնելու բնազդական սիրոյ՝ անկարելի կը լինէր ներքին քաոսի մատնւած, խու-ճապահար բազմութիւններին նման խօսք ասել եւ պարտւողական ոգիներում ցեղի հզօրանքի յոյսն ու կրակը բորբոքել: Ցեղի ոգու տա-րերքն էր Նժդեհին Զանգեզուրում դարձրեց հզօր անհատականութիւն, նրա՝ ձայնով է, որ նա ցայսօր էլ մնում է պերճախոս: Նժդեհի անհատականութիւնը, համոզումները, կրօնը պայմանաւորւած են ցեղով: Նա պաշտամունք ունի Ահարոնեանի հանդէպ, որովհետեւ սա «անցաւորից յաւիտենականը տանող ճամբի վրայ հանդիպել է իր ցեղի ոգուն» եւ առաջ-նորդւում է նրա շնչով: Նա մոլեկրօն դաշնակցական է, որովհետեւ այս կուսակցութիւնը ծնած է մեր «ցեղի ոգու շարժից», որովհետեւ նրա մէջ «ցեղի ձայնը կայ», որով-հետեւ նրա խոստացած բարոյական երջանկութիւնը հայ անհատ մարդու հոգեխառնումն է «ցեղի ոգու հետ»: Նա փառաբանում է Հայրենիքը, որովհետեւ հայ ցեղի հոգեւոր բոյնն է: Օտար երկիրը հայրենիքի «ստուերն է»,- ասում է նա: Նրա համար բո-լոր առաքինութիւնների չափանիշը հայրենապաշտութիւնն է: «Անհայրենասէրը անառաքինի է»: «Մշակոյթը հոգեւոր դէմքն է, որով հայրե-նապաշտումից զուրկ մշակոյթը մշակոյթ չէ»: Նա երկիւղածութեամբ սպասում է «Հայ Գերմարդ»ի, «նորհայ» մարդու յայտնւելուն, որովհետեւ նրանից է ակնկալում ցեղի վրէժը լուծե-լու, ցեղի տունը վերակառուցելու նւիրական գործը: Նա երկրպագում է հայութեան տիտանական ցաւին, որովհետեւ նա ցեղի ցաւն է - ցաւը, որ նրան տալիս է ա՛յն յոյսը, թէ «տառապանքից ու ամօթան-քից» ծնումդ պիտի առնի մեր «նոր կրօնը - հպարտանքի կրօնը»: Մենք կասենք՝ նաեւ փրկութեան եւ հզօրանքի կրօնը - «Մա՛հ ներքին տկարութեան»: «Արիւնով ու ջղերով» ասւած եւ ապա գրի առնւած այս խօսքերը լուծում են Նժդեհի հզօր անհատականութեան գաղտնիքը: Նա պայմանաւորւած է ցե-ղային մեծ «Ես»-ին ներդաշնակօրէն հոգեխառնւելու, համաձուլւելու կարողութեամբ, ասել է ա՛յն ոյժով, որ Նժդեհին մղում է դառնալ հայրենապրումի եւ ցեղապաշտումի մոլեռանդ քարոզիչը: Գ) Ֆրագմենտարիզմ. - Արդէն նկատւեց, որ բարձր տեմպերամենտի ու հզօր անհատականութեան հոգեբանական տիպարին իւրայատուկ է ֆրագմենտար մտա-ծում, որով եւ ոճ: Մեր գրականութեան մէջ այսորակ ոճն իր կատարելութեան է հասնում Նարեկացու մօտ, իսկ համամարդկային հոգեւոր ստեղծագոր-ծութեան մարզում՝ նրա տիտանը Նիցշէն է: Նժդեհի ոճն ու մտածումն էլ կրում են ֆրագմենտարիզմի որոշ դրոշմ: Նրա մտածումն արդէն զուրկ է սիստեմների շրջանակում սեղմւելու ընդունակութիւնից: Բոլոր ֆրագմենտարիստների պէս նա էլ ստեղծագործում է ո՛չ թէ թելերով, որոնք ի վերջոյ հիւսւածքի, այսինքն, սիս-տեմի պիտի վերածւեն, այլ՝ հանգոյցներով: Ո՛չ թէ խաղաղ զարգացում, այլ՝ խոյանք, ո՛չ թէ երկարապատում եւ զգուշաւոր շարայարումներ, այլ՝ կարճ խորհրդածութեանց յանկարծօրէն յաջորդող վճռաշունչ բանաձեւումներ - ահա՛ Նժդեհի մտածման եղանակը: Ֆրագմենտար ոճն ըստինքեան ապացոյց է ենթակայի հոգեւոր աշխարհի հարստութեան եւ խորութեան: Ֆրագմենտարիստը խուսափում է ձեւերին եւ սովորութեանց կոմպրոմիսներ անել: Զօրեղ է նրա մտքի կաղապարիչ ֆունկցիոնը: Բնազանցու-մի արւեստագէտ է նա: Նրա արտայայտութիւնները պատկերաւոր ընդհանրացումներ են՝ սինթէզ եւ ալեգորի միասին: Նրա երեւակայութիւնն ա-նիշխանական մի ոյժ ունի, մի ոյժ, սակայն, որ միշտ նոր կերպեր է ծնում. ֆրագմենտարիստը նորաստեղծ է: Նրա երջանկութիւնն է դառնալ իր ներկայացրած հաւաքական «ես»ի պատգամախօսը: Այդ է պատճառը, որ մարդկային յարաբերութեանց աշխարհում, հոգեհաղորդ տարրերի համար նա դառ-նում է անգերազանցելի կազմակերպիչ եւ հրահրիչ, թշնամու հանդէպ, սակայն, մի՛շտ մնում՝ ատելավառ բացասիչ: Սլաքներ ունի ֆրագմենտա-րիստի խօսքը. նրա մտքերը պայթուցիկներ են, որոնք ձգտում են սրտերը հրդեհել. երկարաշունչ չեն նրանք, որովհետեւ շրթունքի խօսք լինելուց առաջ, սրտի պոռթկումներ են: Ֆրագմենտար ոճաբանի հոգեբանութեան այս գծերը ընդնշմարում ենք արդէն «Էջեր իմ օրագրէն» ու «Բաց նամակներ հայ մտաւորականութեան» գրքոյկներէն, «Որդիների պայքարը հայրերի դէմ» գրքի, եւ «Յիշի՛ր պատերազմը» յօդուածաշարքի մէջ: Մենք հանդիպում ենք նրանց նաեւ այս գրքոյկում, ինչպէս նաեւ բոլոր դէպքերում, երբ կարդում եւ մանաւանդ երբ լսում ենք Նժդեհն: *  *  *Հապճէպով եւ հարեւանցիօրէն վերլուծելով երկասիրողի մի քանի գծերը, մենք գրեթէ սպառեցինք մեր խօսքը նաեւ երկի մասին: Նժդեհը նրանցից է արդէն, որոնք նոյնանում են իրենց երկին: Ի՛նչ յատկապէս սոյն գրքոյկի հրատարակութեան առիթով ընթերցողների ուշադրութեան պիտի յանձնուէր՝ արդէն ուրւագծւեց այս խորհրդա-ծութեանց ա՛յն մասում, ուր խօսք եղաւ հեղինակի անհատականութեան շուրջ: Կրօնականութեան հասնող ցեղապրումի քարոզն է այդ - մի քա-րոզ, որ իր էութեամբ նոր չէ, սակայն իր թափով՝ նորատիպ: Ժողովուրդների ինքնափրկութիւնն ու յաղթական վերելքը պայմանաւորւում են նրանով, թէ նրանց պատկանող անհատները որպիսի ընդունակութիւն ունեն իրենց անձնական կորովը նւիրաբերել ցեղադրօշ մի գաղափարի իրակա-նացման գործին: Այս նւիրաբերումը, սակայն, ո՛չ այլ ինչ է, քան գործնական իմաստութիւն անհատական անցաւորը ցեղի մէջ յաւիտենական արժէ-քի, ասել է՝ մշակութագործ ոյժի վերածել: Բայց առանց գիտակցական եւ բնազդական խոր ցեղապրումի՝ անհատը միշտ էլ իր փոքրիկ ոյժով մնում է՝ կենտրոնախոյս: Իսկ այդ դէպքում ո՞ւր կմնայ մեր վրէժի գործը, ո՞ւր՝ Հայրենիքը վերաշինելու մեր երազը: Բայց ահա՛ Նժդեհը մատնանշում է ձգողական մի կենտրոն - ցեղի տառապանքը: Սա է աշխարհից մեզ ընծայւած ընդհանրական պարգեւը. ծանր յիշատակի պէս նա չոքել է բոլորիս սրտին: Նա է մեր ցեղի հոգեւոր պիտակը. նրանով է ճանաչում մեզ աշխարհը եւ նրա անունով է, որ պիտի գործենք բոլորս: Տառապա՛նքը, որ իր լծակից սպանիչ ամօթանքով պիտի խեղդէ բոլորիս, քանի դեռ թուրքը մնում է անպատիժ: Եւ տառապա՛նքը, սակայն, որով կենագործ ազգերն իրենց ցեղի նժոյգն են մտրակում դէպի Յաղթանակ: Պիտի կարողանա՞նք այս տառապանքը ստեղծագործ ոյժի վերածել - սա է մեր կեանքի մեծագոյն խնդիրը, մեր գալոց պատմութեան միակ խորհուրդը: Այս գրքոյկն ասում է՝ այո: Նա աւետում է մեզ Հայ Գերմարդու երկունքը: Մեր օրերում, երբ վերջապէս որոշ յուսատու խռովք է նկատւում ոգիներում, երբ անակնկալներով հարուստ մի յղութեան նախանշաններն են ընդնշմարւում հայ կեանքում՝ պէ՛տք է այս ցեղաշունչ գրքոյկը կրկին եւ կրկին կարդալ: Բայց եւ խորհրդածել նաեւ միջոցների, մեր ինք-նափրկութեան տեխնիկի մասին: Նրա քարոզած խօսքերը հաճելի են, բայց եւ ծանր պարտականութիւն են դնում մեր ուսերին: Որովհետեւ «մա՛հ ներքին տկարութեան» պատգամը հոգեբանական մեծ նախապատրաստութիւնն է պատմական ա՛յն գործնական եզրակացութեան, որ վաղը չի՛ կարող այլ խօսքով բանաձեւուել, քան «մա՛հ արտաքին թշնամուն»: Իսկ այդ հնարաւոր կը դառնայ ցեղի հոգեւոր տիտանականութեան համապատասխանող մի տեխնիկով: Հայկ Ասատրյան«Ցեղի Ոգու Շարժը», Սոֆիա, 1932թ. «Լուսանցք» թիվ 13, 14 (189, 190), 2011թ.Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում

Հայկական շահերը համապարփակ արծարծենք՝ անկախ իրավիճակներից...

Գրել է Լուսանցք

15-04-2011

Հայկական շահերը համապարփակ արծարծենք՝ անկախ իրավիճակներիցՈրովհետեւ միջազգային հանրության կարծիքը փոփոխական է Ադրբեջանական զինուժը շարունակում է պարբերաբար խախտել արցախա-ադրբեջանական շփման գոտու անդորրը: Համաձայն ՊԲ օպերատիվ տվյալների, նա-խորդ շաբաթվա ընթացքում հակամարտ զորքերի շփման գծում հակառակորդի կողմից ձեռնարկված նախահարձակ գործողությունների հետեւանքով հրադադարի ռեժիմը խախտվել է շուրջ 260 անգամ: Թշնամու առաջապահ ստորաբաժանումները տարբեր տրամաչափի հրաձգային զենքերից անկանոն ու թիրախային կրակոցներ են արձակել շփման գծի գրեթե բոլոր ուղղություններում տեղակայված հայկական դիրքերի վրա: «Հատկանշական է, որ ադրբեջանական բանակն այսօրինակ պահվածք է դրսեւորում ոչ միայն վերջին շրջանում շփման գծում անցկացված մի շարք դիտար-կումներից հետո, այլեւ ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահների կողմից տարածաշրջան կատարելիք հերթական այցի նախաշեմին: Ընդհանուր առմամբ, միայն ընթացիկ տարվա 1-ին եռամսյակում ադրբեջանական զինուժը հրադադարի պահպանման ռեժիմը խախտել է ավելի քան 2.300 անգամ՝ արձակելով շուրջ 13.000 կրակոց, որից մոտ 1.200-ը՝ դիպուկահար հրացաններից, իսկ 1.800-ը՝ խոշոր տրամաչափի զինատեսակներից: «ՊԲ առաջապահ ստորաբաժա-նումները տեղի չտալով հակառակորդի սադրանքներին, շփման գծի ամբողջ երկարությամբ վստահորեն իրականացրել ու շարունակում են իրականաց-նել իրենց առջեւ դրված մարտական խնդիրը»,- ասված էր Պաշտպանության բանակի հաղորդագրությունում:Իսկ միջնորդներն այս անգամ էլ երեւի կբավարարվեն միայն հայտարարությամբ: ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահներ Բեռնար Ֆասիեն (Ֆրանսիա), Ռոբերտ Բրադկեն (ԱՄՆ) եւ Իգոր Պոպովը (ՌԴ) եղան Երեւանում ու հանդիպեցին ՀՀ նախագահ Սերժ Սարգսյանին եւ ԱԳՆ Էդվարդ Նալբանդյանին: Այցելե-ցին նաեւ Ստեփանակերտ ու Բաքու:Հիշեցնենք, որ ՀՀ նախագահը վերջերս պաշտոնական այցով Սերբիայում գտնվելով ասել էր, որ «Լեռնային Ղարաբաղի ժողովուրդը, որը Խորհրդային Միության փլուզումից ի վեր օգտվել է ինքնորոշման իր իրավունքից, չի կարող ունենալ ապագա Ադրբեջանի կազմում: Իրեն պարտադրված դաժան պատերազմում նա պաշտպանել է իր հայրենիքը, եւ անհնար է ստիպել Ղարաբաղին հրաժարվել իր անկախությունից»: Ուստի՝ կար-ծում ենք համանախագահներին նույնպես ասվել է այս մասին:Հայկական կողմը հիմնավորում է, որ հիմնախնդրի կարգավորման հարցում շփումները դժվարացնում են ադրբեջանցիները: Միջնորդները փորձում են շատ հարցեր կարգավորել, բայց հաշտեցում չեն կարող պարտադրել: Անհրաժեշտ է, որ հաշտեցման ձգտող երկու կողմ լինի, ինչը թե-րեւս հայկական կողմից դրսեւորվում է, իսկ ադրբեջանցիները հաճախ դժվարացնում են այդ շփումները: Այս ամենն ավելի է բարդանում, քան-զի դեռեւս անտեսվում են արցախցիները, նրանք անմիջականորեն ներգրավված չեն բանակցություններում:Ինչեւէ, ամեն դեպքում խոսակցություններ կան, թե ԵԽ-ն Ադրբեջանի նկատմամբ պատժամիջոցներ կկիրառի, բայց՝ այլ առիթով: Հաագայում բնակ-վող ադրբեջանցիները, ընդդեմ Ադրբեջանում ժողովրդավարական ազատությունների ճնշման, հերթական բողոքն են անցկացրել: Մասնակցել են նաեւ թուրքական սփյուռքի ներկայացուցիչները, Հոլանդիայի խորհրդարանի պատգամավորներ, երիտասարդական կազմակերպության անդամներ: Ցույցի ժամանակ կոչ է արվել Ադրբեջանի նախագահին՝ վերջակետ դնել այլախոհների հետապնդումներին, ազատել շինծու մեղադրանքներով ձեր-բակալվածներին, երկրում սկսել քաղաքական բարեփոխումներ ու նոր խորհրդարանական ընտրություններ անցկացնել:Հոլանդիայի խորհրդարանի 4 պատգամավորներ մտադիր են Եվրախորհրդարանում բարձրացնել Ադրբեջանում ժողովրդավարության գործընթացները ճնշելուն վերաբերող հարցը՝ կոչ անելով պատժամիջոցներ ձեռնարկել գործող ռեժիմի դեմ:Ադրբեջանի գործը բարդանում է. ԼՂՀ-ն նույնպես ԵԱՀԿ-ին կոչ է արել գնահատականներում լինել օբյեկտիվ՝ հակամարտող կողմերի համար պահ-պանելով վստահության քվեն, եւս մեկ անգամ նշվել է, որ «ԵԱՀԿ կողմից անցկացված դաշտային գնահատման առաքելությունը պետք է անցկացվի նաեւ ԼՂ այն շրջաններում (Մարտունու, Մարտակերտի եւ Շահումյանի շրջանում, Գետաշենի ենթաշրջանում), որոնք գտնվում են ադրբեջանական օկուպա-ցիոն զորքերի վերահսկողության տակ»: Այս համատեքստում 2005թ. փետրվարին նույն տարածքներում անցկացված նմանատիպ առաքելությունը բանակցային գործընթացում որեւէ առաջըն-թաց քայլ չապահովեց եւ չէր էլ կարող ապահովել, քանզի այն միակողմանի էր ու չէր համապատասխանում առաքելության էությանը: Հետեւա-պես միջնորդների կողմից ձեռնարկված երկրորդ դաշտային առաքելությունը եթե շարունակություն չունեցավ Ադրբեջանի կողմից օկուպացված հայկական տարածքներում, ապա որեւէ դրական արդյունք չի կարելի ակնկալել: Ավելին, այս կարգի առաքելությունները ոչ միայն չեն նպաստում հիմնախնդրի խաղաղ կարգավորմանը, այլեւ մեծացնում են լարվածությունը տարածաշրջանում, քանի որ Ադրբեջանի իշխանություների ոչ կա-ռուցողական դիրքորոշումն ավելի է ամրապնդվում: Շփման գծում ադրբեջանական բանակի կողմից պարբերաբար իրականացվող հրադադարի ռեժիմի խախտումները, Ադրբեջանի  իշխանությունների կողմից հաճախակի հնչող ռազմատենչ հայտարարություններն ու ռազմական բյուջեի ամե-նամյա բազմապատկումները վկայում են այն մասին, որ Ադրբեջանը ոչ թե տրամադրված է հիմնախնդրի խաղաղ կարգավորմանը, այլ միտված է բանակցա-յին գործընթացը տապալելուն, ինչը ցույց է տալիս պաշտոնական Բաքվի ապակառուցողական դիրքորոշումը: Ստեփանակերտից ափսոսանք ենք հայտնել, որ ԵԱՀԿ ՄԽ երկրների նախագահների եւ համանախագահների կողմից արցախյան հիմնախնդրի խաղաղ կարգավորման վերաբերյալ ցուցաբերվող շարունակական ջանքերը, որոնք Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից անընդհատ անտեսվում են, առայ-սօր համանախագահների կողմից որեւէ քաղաքական գնահատական չեն ստացել:ՀՀ պատգամավորներն էլ իրենց հերթին ԵԽԽՎ-ին հորդորել են դիտորդներ ուղարկել Ջուղա՝ գնահատելու ադրբեջանցիների վանդալիզմը: Քննարկման առարկա է դարձել հանդուրժողականությունը միմյանց կրոնի ու մշակույթի հանդեպ, որի ժամանակ հերթական առաջարկը եղավ՝ ԵԽԽՎ դիտորդական առաքելություն ուղարկել Ջուղա: Բոլոր պատվիրակներին ներկայացվել է «Ջուղա. 21-րդ դարի վանդալները» փաստավավերագրական ֆիլմը: ԵԽԽՎ ամբիոնից անդրադարձ է եղել նաեւ Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից հնչեցրած պետական ահաբեկչության սպառնալիքին՝ ռմբակո-ծել Ստեփանակերտի օդանավակայանի ինքնաթիռները: Գանք նախորդող թեմային. Ադրբեջանի իշխանությունների հրաժարականը ոչ միայն եվրոպաբնակ ադրբեջանցիներն են պահանջում, այլ նաեւ ադրբեջանական ընդդիմությունը: Նրանց պահանջը դեռեւս նույնն է՝ կառավարության հրաժարական, խորհրդարանի ցրում եւ նոր ընտրություն-ների նշանակում, կոռուպցիայի դեմ վճռական պայքար, քաղբանտարկյալների ազատ արձակում, մամուլի ազատության ապահովում: Եվրոպաբնակ ադրբե-ջանցիներին ավելացել են նաեւ ամերիկաբնակները՝ ասելով, որ «Ադրբեջանի վարչակարգը դաս պետք է քաղի Թունիսից ու Եգիպտոսից»: Վաշինգտո-նում Ադրբեջանի դեսպանատան առջեւ անցկացրած հանրահավաքից խիստ անհանգստացած Բաքվի իշխանությունները սպառնացել են արշավ սկսել նրանց դեմ:Ադրբեջանական սփյուռքի ներկայացուցիչները կարծում են, որ «երկրում ազատությունները խեղդելու համար իշխանությունը շահարկում է Ղարաբաղի հարցը, աշխատում է ժողովրդի ուշադրությունը շեղել կոռուպցիայից եւ ռեպրեսիաներից՝ այսպիսով խոչընդոտելով դեմոկ-րատական գործընթացը»: Ամերիկաբնակ ադրբեջանցիների «AZAD» կազմակերպության ղեկավար Է. Շախտախտինսկին ժամանակ առ ժամանակ Ադրբեջանում մարդու իրավունքների ոտնահարման հետ կապված ցույցեր է կազմակերպում ԱՄՆ-ում: Ծնունդով նախիջեւանցու գործունեությունը այլեւս զայրացնում է Ադրբեջանի իշխանությանը: Վերջերս Նախիջեւանում բնակվող Շախտախտինսկիների հետնորդների անունից «AZAD»-ի ղեկավա-րի հասցեին քննդատական ու սպառնալից հայտարարություն է հրապարկվել: Սակայն հետո պարզվել է, որ Շախտախտինսկիների հետնորդներն այդ հայտարարության հետ ոչ մի առնչություն չեն ունեցել...Մինչդեռ իրեն «աշխարհի ազարիների առաջնորդ» համարող Իլհամ Ալիեւը ժողովրդին իշխում է բռնությամբ: Կովկասի հարցերով իրանցի փորձագետ, Արդեբիլի նախկին նահանգապետ Մանսուր Հաղիղաթփուրը նշել է, որ «Աշխարհի ազարիների առաջնորդն այնպիսի անձ պետք է լի-նի, ով լիակատար տիրապետում է Ազերբայջանի պատմությանն ու քաղաքակրթությանը, մշակույթին ու լեզվին: Ալիեւը դեռեւս չի տիրապետում ազարիականության գիտական եւ պատմական սահմանումներին, ուստի անկարող է բավարար պատասխան տալ ազարիների կարիքներին ու պահանջմունքնե-րին»: Շատ փորձագետներ են նշում, որ Ի. Ալիեւն անտեղյակ է պատմական փաստերից եւ իրողություններից եւ նույնիսկ չգիտի, թե Ադրբեջան պետությունը ինչ տարածքի վրա է ստեղծվել...Հիշեցնենք, որ դեկտեմբերի 31-ին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւը ժողովրդին ուղղված ու-ղերձում իրեն հռչակել էր աշխարհի ազարիների առաջնորդ, ինչի առիթով իրանցի պաշտոյաները հանդես եկան քննադատական հայտարարութ-յուններով:Փակագծերում կարեւորենք, որ շուտով լույս կտեսնի ադրբեջանահայերի ասամբլեայի նախագահ Գրիգորի Այվազյանի հեղինակած «Ադրբեջանցի թուրքերի նացիզմը: Ադրբեջանահայերի ցեղասպանությունը: Հայացք ներսից» խորագրով գիրքը: Այտեղ խոսվելու է 1990թ. Ադրբեջանում իրականացված հայերի ջարդերից եւ ներկայացվելու է ամբողջ ճշմարտությունը հայահալած քաղաքականության մասին:Դառնալով արցախյան խնդրին՝ նշենք, որ ՀՀ փոխարտգործնախարար Շավարշ Քոչարյանը պատասխանելով Ադրբեջանի նախագահին՝ ասել է. «Եթե Ադրբեջա-նը ցանկանում է խնդրի կարգավորում, ապա պետք է հրաժարվի խնդիրը ուժով լուծելու պատրանքներից: Ալիեւի ձեւական զարմանքը չի կարող թաքցնել այն իրողությունը, որ ի պատասխան ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 1993թ. բանաձեւերի կոչերի՝ դադարեցնել ռազմական գործո-ղությունները, Ադրբեջանը պատրանքներ ունենալով, որ հերթական ռազմական արկածախնդրությամբ հաջողության կհասնի, խափանում էր դրանց իրականացումը այնքան ժամանակ, քանի դեռ ինքը ստիպված չեղավ դիմել արցախյան կողմին զինադադար հաստատելու խնդրանքով»: Իսկ Ստրասբուրգում մեկնարկած ԵԽԽՎ գարնանային նստաշրջանում ունեցած ելույթում հայկական պատվիրակության ղեկավար, ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Դավիթ Հարությունյանը ներկայացրել է ԼՂ հարցով ենթահանձնաժողովի աշխատանքների կասեցման իրական պատճառները: Նշվել է, որ 2005թ. ստեղծված ենթահանձնաժողովը իր գործունեության մի քանի ամիսներին ապացուցել է իր անկարողությունը՝ հայ եւ ադրբեջանական պատվիրակությունների միջեւ փոխվստահության մթնոլորտ ստեղծելու առումով՝ մի կողմ դրած «Լեռնային Ղարաբաղի բնակչության հետ երկ-խոսության պահանջը»: Ենթահանձնաժողովի աշխատանքների կասեցումը պայմանավորված էր հենց այս ձախողմամբ, եւ ոչ թե Լորդ Ռասսել Ջոնսթոնի հանկարծահաս մահով.- ընդգծել է հայկական պատվիրակության ղեկավարը՝ հավելելով. «Այդ իսկ պատճառով մենք հարցականի տակ ենք դնում այս հատուկ ենթահանձնաժողովի վերակազմակերպման անկեղծ, անկողմնակալ եւ ազնիվ մղումները, քանի որ ենթահանձնաժողովի վերագործարկու-մը ստիպողաբար առաջադրված գործընթաց է...»:Երբ ՀՀ ԱԳՆ Էդվարդ Նալբանդյանն ընդունել էր ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահներին եւ ԵԱՀԿ գործող նախագահի հատուկ ներկայացուցչին, ուշադրութ-յուն է հրավիրել անցյալ տարի ԼՂ հարակից տարածքներ իրականացված համանախագահների դաշտային գնահատման առաքելության զեկույցի՝ Ադրբեջա-նի կողմից աղավաղման եւ այդ փաստաթուղթը իր ռազմատենչ հռետորաբանությունն արդարացնելուն ծառայեցնելու փորձերի վրա: Քննարկել են նաեւ շփման գծում միջադեպերի կանխարգելման եւ հետաքննության մեխանիզմի ստեղծման հնարավորությունը՝ համաձայն Սոչիում Հայաս-տանի, Ռուսաստանի եւ Ադրբեջանի նախագահների հայտարարության, ինչը եւս խախտվում է Բաքվի կողմից:Ադրբեջանում նաեւ մտահոգված են, որ այլեւս միանշանակ խոսվում է ազգերի ինքնորոշման իրավունքի մասին: Քաղաքագետ Ալեքսանդր Մարկարովը հայտնել է. «Մեր ձեռքում այժմ հաղթաթուղթ կա, քանի որ այժմ արդեն ինքնորոշման իրավունքի եւս մեկ հաջող կիրառման մասին է խոս-վում: Ադրբեջանական կողմը որոշ չափով մտահոգ է, քանի որ խոսքը չի գնում քաղաքակրթությունների բախման, քրիստոնյաների ու մահմեդա-նակնների բախման մասին, այլ միանշանակ խոսվում է ազգերի ինքնորոշման մասին»: Խոսքը Սուդանում կայացած հանրաքվեի մասին է՝ Հարավա-յին Սուդանի ինքնորոշման վերաբերյալ: Հարավի բնակիչները մեղադրում էին մահմեդական Հյուսիսին՝ ծայրահեղականներին ու ապստամբ-ներին աջակցելու մեջ, ինչն էլ առիթ դարձավ Սուդանի երկատման... Վերջերս մշտապես ամրապնդվում են նաեւ ՊԲ շփման գոտու դիրքերը: ՀՀ զինված ուժերի Մարշալ Բաղրամյանի անվան զորավարժարանում մեկնարկե-ցին նաեւ ՀՀ պահեստազորայինների վարժական հավաքները: Այն ուղղված է պահեստազորային կազմի ռազմական հմտությունների կատարելագործ-մանն ու վերապատրաստման վարժանքների անցկացմանը, որը սահմանված է «Զինապարտության մասին» ՀՀ օրենքի հոդված 29-ով, պլանային միջոցա-ռում է եւ նպատակ ունի կատարելագործել զորահավաքային պատրաստության մակարդակը մեր երկրում:Այս ամենին զուգահեռ՝ միջազգային հանրության կարծիքը տարբերվում է Հայաստանի եւ Ադրբեջանի հարցերում: Եթե Ադրբեջանում չեն բացա-ռում «արաբական հեղափոխության ալիքի» հնարավորությունը, ապա Հայաստանում դա միանշանակ չէ: Ժողովրդավարության ու համագործակցության ինստիտուտի Նյու Յորքի բաժանմունքի ղեկավար Անդրանիկ Միհրանյանը նույնիսկ անհեթեթ է համարել ներկայումս արաբական աշխարհում տեղի ունեցող իրադարձությունները հայաստանյան գործընթացների հետ համեմատելը. «Հայաստանում իշխանության ուզուրպացման մա-սին խոսք լինել անգամ չի կարող, քանի որ նույնիսկ սոցիալ-տնտեսական խնդիրների առկայությունը չպետք է Հայաստանում հանգեցի ներ-քին անկայունության. դա կարող է կործանարար լինել»: Անդրադառնալով ՀՀ նախագահի վարած արտաքին քաղաքականությանը՝ նա ասել է, որ նախագահի ու ԱԳ նախարարի վարած արտաքին քաղաքականությունն աննախադեպ է անկախ Հայաստանի պատմության մեջ. «Չնայած ղարաբաղյան եւ հայ-թուրքական գոր-ծընթացներում այժմ փակուղային իրավիճակ է, այդուհանդերձ այդ իրավիճակում Հայաստանն ավելի շահեկան իրավիճակում է, քան Ադրբեջանը, ո-րովհետեւ ՀՀ դիրքորոշումն ամբողջովին համահունչ է ԵԱՀԿ-ի ՄԽ-ի, ՌԴ-ի ու այլ երկրների դիրքորոշմանը»:Այնուամենայնիվ, համոզվել ենք, որ միջազգային հանրություն կոչվածի կարծիքները փոփոխական են, երկակի ստանդարտներով հագեցած, ուստի պետք է շարունակել հայկական շահերի համապարփակ արծարծումը անկախ այն բանից՝ բարենպաստ է պահը, թե ոչ, միջազգային իրավիճակը հարմար է, թե ոչ... Արամ Ավետյան «Լուսանցք» թիվ 14 (190), 2011թ.Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում

Հայկական կազմակերպված ալիքը կարո՛ղ է տապալել Թուրքիան... Իրագործվում է Ջավախքի հայաթափման ծրագիր

Գրել է Լուսանցք

15-04-2011

Հայկական կազմակերպված ալիքը կարո՛ղ է տապալել ԹուրքիանԹուրքական «Դյոնուշ» ծրագիրը հայաթափում է Ջավախքը Թուրքիան այժմ փորձում է Հայոց ցեղասպանության հարցի շուրջ քննարկումների, Հայաստանի ու հայկական սփյուռքի հետ երկխոսութ-յան մի նոր պատրանք ստեղծել: Անկարայի որդեգրած քաղաքականությունը ցեղասպանության հարցի ու Հայաստանի հետ հարաբերությունների հաստատման վերաբերյալ բնավ չի փոխվել, ուղղակի մարտավարական քայլեր է ձեռնարկում, որպեսզի միջամտող երկրներին մեղադրի, թե իրենք արդեն կարող են կարգավորել իրենց ներքին հարցերը... Այս տարի էլ ապրիլի 24-ին գուցե նորից միջոցառումներ լինեն նվիրված Եղեռնի զոհերի ոգեկոչմանը, սակայն դրանք կտեղավորվեն թուր-քական իշխանությունների գծած սահմաններում: Թուրքերը եթե նման ձեւական քայլի դիմեն, միեւնույնն է՝ շարունակում են շատ զգայուն վերաբերել Հայոց ցեղասպանության հարցին, ու շարունակում են նաեւ հայերի այն ժամանակների վրիժառու գործողությունները որպես սպանություններ որակել: Ավելին՝ Արցախի եւ ազատագրված տարածքների հարցում թուրքերը չեն նահանջում, իսկ հայ-թուրքական սահմանի փա-կումը շարունակում են կապել հենց այդ հիմնախնդրի հետ:Բայց նկատելի է, որ Թուրքիայում որոշակիորեն հիասթափված են Ադրբեջանից, քանզի հայ-թուրքական հարաբերությունների լավացումը դեռ կապում են հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների հետ: Եթե հայ-թուրքական հարցը կապվում է արցախյան հիմնախնդրին, ապա գործընթացը գնում է դեպի փակուղի: Թուրքերը շատ լավ հասկանում են, որ Ադրբեջանի նախագահ Ալիեւն անձնապես չի ցանկանում բարելավել հայ-ադրբեջանա-կան հարաբերությունները: Իսկ ինչ վերաբերում է թուրք-ադրբեջանական հարաբերություններին, ապա Թուրքիան Հարավային Կովկասում այ-լընտրանք չունի, ու դրա համար Ադրբեջանի հետ հարաբերությունները չի խզի:Հայ-թուրքական արձանագրությունների պատճառով Ադրբեջանի ու Թուրքիայի հարաբերությունները վատացել են, միմյանց նկատմամբ ունեցած վստահությունն էլ պակասել է, չնայած 2 երկրների միջեւ ռազմական սերտ համագործակցությունը զարգացել է: Անցած տարվա օգոստոսին այդ երկր-ների միջեւ ստորագրված ռազմական փոխգործակցության մասին փաստաթղթի ստորագրումը փաստեց, որ Ադրբեջանն ու Թուրքիան ռազմական դաշնակից-ներ են:Այսպես Անկարա-Բաքու առկա տարաձայնությունների կողքին ավելանում է Թեհրան-Բաքու տարաձայնությունը, որը կարող է նաեւ հակամարտութ-յան վերածվել: Ադրբեջանի նախագահ Ալիեւը վերջերս հրաժարվեց մասնակցել Նովրուզի Համաշխարհային փառատոնին, թեեւ ստացել էր Իրանի նա-խագահի հրավերը: Իսկ իրանական պետական IRNA գործակալության հաղորդագրության համաձայն, այդ փառատոնին մասնակցել են Տաջիկստանի, Իրաքի, Լիբանանի, Թուրքմենստանի, Աֆղանստանի եւ Հայաստանի նախագահները, Ադրբեջանը մասնակցել է փոխվարչապետի մակարդակով: Հնարավոր է, որ Ալիե-ւը ցանկություն ուներ մասնակցելու, սակայն հարցեր կային... Եվ խնդիրը միայն այն չէր, որ այդ տոնակատարությանը մասնակցում էր ՀՀ նախա-գահը: Մասնակից երկրների նախագահները ներկայացնում էին այնպիսի մահմեդական ժողովուրդների, որոնց մեծամասնությունը կամ շիա են, կամ էլ շիա կրոնի հետեւորդները մեծ ազդեցություն ունեն այդ երկրում: Կարելի է նույնիսկ ասել, որ Նովրուզի տոնակատարության ըն-թացքում կայացել է շիա ուղղության համահավաք: Սիրիայի նախագահը չէր մասնակցել, քանի որ երկրում պահապանվում է ծայրահեղ լարված մթնոլորտը, իսկ Իրաքը եւ Լիբանանը ներկայացրել են շիա համայնքի առաջնորդները: Այս դեպքում զարմանալի չէ Հայաստանի մասնակցությունը: Երեւանը ոչ միայն բարեկամական կապը ցուցադրեց իր հարեւան երկրի հետ, այլեւ հստակ ցուցադրեց, որ ինքը չի կարող չեզոք մնալ շիա-սուննի համաշխարհային ներկա հակամարտության ընթացքում, քանի որ ունի Սիրիա-յի եւ Իրանի նման դաշնակիցներ: Ներկայումս շիա-սուննի կրոնական հակամարտությունը հասել է իր գագաթնակետին: Եթե Իրաքում շիա եւ սուննի զինված բախումները կրում են պարբերական բնույթ եւ սովորական իրավիճակ են համարվում, ինչպես ասենք՝ Լիբանանում շիա եւ սուննի համայնքների մշտական պայքարը կառավարություն ձեւավորելու համար, ապա ներկայումս Սաուդյան Արբիայի զինված ուժերի կողմից Բահրեյնում շիա ցուցարարների գնդակո-ծումից հետո այս կրոնական ուղղությունների միջեւ եղած հակասությունները արդեն վերածվել են զինված պայքարի ամբողջ Մերձավոր Արե-ւելքում ու Կենտրոնական Ասիայում: Մյուս կողմից էլ Իրանին անհանգստացնում են սուննի բելուջների հաճախակի դարձած ահաբեկչութ-յունները, իսկ Սաուդյան Արաբիան եւ Պարսից ծոցի երկրները փորձում են սունիական դաշինք կազմել Իրանի դեմ: Իրանն էլ իր հերթին փորձում է համախմբել շիա ուժերը, որպեսզի կարողանա դիմակայել այդ մարտահրավերին: Նովրուզի տոնակատարություն էլ լավ առիթ էր դրա համար: Ահա թե ինչու Ադրբեջանի նախագահը չէր կարող մասնակցել այդ տոնախմբությանը: Նա ոչ միայն իր երկրում հետապնդում է շիա հոգե-ւորական առաջնորդներին, այլեւ համարում է, որ առաջնայինը «թրքությունն է՝ համաթրքությունը»: Սուննի ուղղության Թուրքիան եւ Ադրբեջանին զենք մատակարարող սիոնական Իսրայելը հաստատ լավ գնահատական չէին տա, եթե Ալիեւը մասնակցեր շիաների հավաք-գագաթնաժողո-վին: Իսկ Հայաստանը թեեւ չի խառնվում շիա-սուննի հակամարտությանը, սակայն հայտնվել է այդ տարաձայնության շիա ուղղության կող-մում: Սա հասկանալի է, քանզի անկախության տարիներից առ այսօր իսլամական աշխարհում չեն եղել ավելի վստահելի դաշնակիցներ, քան Սիրան եւ Իրանը: Հայաստանը բարիդրացիական հարաբերություններ է պահպանում նաեւ արաբական սուննի երկրների հետ, բայց այս պահին ՀՀ նախագա-հի մասնակցությունը Նովրուզի տոնակատարությանը խորհրդանշանական աջակցություն էր հենց Իրանի, Սիրայի ու Տաջիկստանի համար: Առա-ջին երկուսը Մերձավոր Արեւելքում են, իսկ երրորդը՝ Միջին Ասիայում եւ, վստահաբար, մեր դաշնակիցներն են նաեւ համաթրքական ճակատի դեմ... Նաեւ Հայաստանի գործընկերներն են «Իսլամական համաժողով»-ում...Այս պատճառով է նաեւ, որ Անկարան պարբերաբար «նեոօսմանիզմ» եւ «նեոպանթուրքիզմ» է փորձում առաջ քաշել: Ուստի «զրո խնդիր հարեւան-ների հետ» բարբաջանքը չի դադարեցնում: Հաջորդ տարի հայ-թուրքական հարաբերությունների մասով եւս մեկ ձեւական քայլ կլինի, ինչը թրքական ծրագրերի մի մասն է: Կրոնական խաղերը եւս վաղուց դարձել են Անկարայի քաղաքականության բաղկացուցիչը... Հաջորդ տարի վերաբացվե-լու է Դիարբեքիրի Սուրբ Կիրակոս հայկական եկեղեցին ու այս միջոցառումը պատրաստվում են Աղթամարի եկեղեցու վերաբացման նման աղմկա-լից իրադարձություն սարքել...Հնարավոր է, որ այս տարի ապրիլի 24-ը Թուրքիայում նույնպես նշվի: Թուրքիայի նոր քաղաքականությունը Սփյուռքի նկատմամբ սա է ենթադրում: Անկարայում ոմանք կարծում են, որ ժամանակն է փոխել մերժողական վերաբերմունքը հայերի կոտորածների եւ տեղահանության նկատմամբ (իհարկե չեն օգտագործում «ցեղասպանություն» բառը), քանի որ Թուրքիայի ներկայիս մերժողական արտաքին ու ներքին քաղաքակա-նությունը թույլ չի տալիս ազատվել «ցեղասպանության ճանաչման դամոկլյան սրից»: Կան թուրքեր, ովքեր առաջարկում են ընդունել այն փաստը, թե կոտորված ու տեղահանված հայերը եղել են առաջին հերթին Թուրքիայի քաղաքացիներ եւ ընդունեն նաեւ, որ դա Թուրքիայի պատմա-կան ողբերգությունն է, այսպիսով էլ իբր եզրեր կգտնվեն Սփյուռքի հետ երկխոսություն իրականացնելու համար: Անկարան չգիտես ինչու համոզված է, որ Երեւանը չէ այն վտանգը, որից կարող է սպասել Հայոց ցեղասպանության եւ պահանջատիրության պատասխանը, այլ՝ Սփյուռքը: Սա գուցե հենց ՀՀ իշխանությունների հապաղման հետեւանքն է՝ հայ-թուրքական արձանագրությունները չեղյալ համարելու հարցում, ին-չը թուրքերը անվճռական լինելու (ուրեմնեւ՝ անվտանգ) արդյունք են համարում Հայաստանի կողմից: Որոշ թուրքեր կարծում են, որ հայերի տեղահանության հիշատակին կարելի է անգամ հուշարձան կանգնեցնել Արեւելյան Անատոլիայում: Կամ ապրլի 24-ը, երբ ձերբակալվեցին հայ մտավորականները Ստամբուլում, փորձեն հայտարարել տեղահանության դատապարտման օր: Եթե նույնիսկ ապ-րիլի 24-ը հարմար չլինի, կարելի է Պոլսո պատրիարքարանի հետ այլ օր ընտրել... Սա իհարկե հեռուն գնացող միտում ունի՝ տասնյակ տարի-ներ նշվող Ապրիլքսանչորսյան օրը մոռացության տալու համար... Սակայն, ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Սփյուռքում այսպիսի շրջադարձի չեն աջակցի, հատկապես երբ չկա հստակ քաղաքականություն Անկարա-յի կողմից՝ Հայ Դատի պահանջներին ճշմարիտ լուծում տալու համար:Իսկ Թուրքիան ոչ միայն մերժում է Հայաստանի ու Սփյուռքի բարձրացրած պատմա-իրավական հարցերը, այլեւ գաղտնի իրագործում է «Դյո-նուշ» ծրագիրը Ջավախքում: Ըստ դրա, 2011-13թթ. նպատակ կա վերաբնակեցնել մեսխեթցի թուրքերի 6.000 ընտանիքներ: Անկարայում 2004թ. նոյեմբերի 27-ին կայացած մեսխեթցի թուրքերի դաշնության 2-րդ միջազգային համաժողովը դիմել էր Թուրքիայի Մեծ Մեջլիսին, որում մասնավորապես ասված է՝ «...Թուրքիան չպետք է հաշտվի այդ տարածքում ներկայումս հայերի մեծամասնություն կազմելու փաստի հետ: Վրաստանը չի կարողանում այդ տարածքում լիովին իրագործել իր կառավարական ազդեցությունը, այդ իսկ պատճառով Բաքու- Ջեյհան նավթատարի կա-ռուցումից հետո Թուրքիան պետք է լրջորեն զբաղվի այդ տարածքի ապագայով»: Այս համաժողովին մասնակցել են շուրջ 5 տասնյակ պատգամավոր-ներ՝ Թուրքիայի ներկայիս ՆԳ նախարար, այն ժամանակ պետական նախարար Բեշիր Աթալայի գլխավորությամբ: Ծրագիրն անվանել են «Դյոնուշ» (Վե-րադարձ): Սա եղել է 2004թ: Իսկ  2011թ. Բ. Աթալայը Թուրքիայի ՆԳ նախարարն է եւ ի պաշտոնե ինքն է զբաղվում մեսխեթցի թուրքերի խնդիրներով: Իսկ դեռ 2010թ. աշնանը, Թուրքայում հրատարակվող մի ամսագրին տված հարցազրույցում ԱԳ նախարար Ահմեդ Դավութօղլուն ասել է հետեւյալը. «...2010թ. հունվարի 1-ի դրությամբ Վրաստան վերաբնակվելու համար դիմել է ընդամենը 6.000 ընտանիք, կամ շուրջ՝ 10.000 մարդ: Հավատացեք, որ սա շատ ու շատ քիչ է ծրագիրն իրականացնելու համար: Անհրաժեշտ է լուրջ կազմակերպչական աշխատանք տանել: Մենք այս հարցը մշտապես քննարկում ենք Վրաստանի իշխանության հետ եւ համոզված եմ, որ խնդիրներ չեն առաջանա: Վտահեցնում եմ, որ Չավուշօղլուն ԵԱՀԿ նախագահ ընտրվելուց հետո այս հարցի վերաբերյալ լուրջ եւ առանց աղմուկի լոբբինգ է արվում Եվրախորհրդում: Տեղեկացնեմ, որ եւ՛ Թուր-քիան, եւ՛ եվրոպական կառույցները՝ մեր հետեւողական աշխատանքի շնորհիվ, այսօր պատրաստ են ամեն տեսակ եւ ըստ անհրաժեշտության աջակցութ-յուն ցուցաբերել Վրաստանի կառավարությանն այս հարցում: Այդ մասին ես հիշեցնում եմ Վրաստանի իշխանություններին ամեն հանդիպ-ման ժամանակ: Վստահ եմ, որ թուրքերի Վրաստան վերադարձին աջակցելը Ռուսաստանի իշխանության համար բարոյական խնդիր չի առաջացնի...»: Թուրքիայում դեռ չեն մոռացվել նաեւ պատմության ինստիտուտի տնօրենի պաշտոնից ազատված Յուսուֆ Հալաջօղլուի հայտարարություննե-րը: Դրանք ոչ միայն հակահայկական քարոզչություն էին դիտարկվում, այլեւ՝ հիմա առավելապես հակաթուրքական: Այդ Հալաջողլուն չէր ընդու-նում Հայոց ցեղասպանությունը, սակայն պնդում էր, որ 700-750 հազար հայեր աքսորվել են, որոնց մեծ մասը մահացել է ճանապարհին: Ա-ռաջին անգամ Թուրքիայում պետական պաշտոնյան, որը նաեւ գիտնական էր համարվում, ընդունեց, որ երկրում պետական մակարդակով հայերի նկատմամբ բռնի տեղահանում է կատարվել: Ցեղասպանության հետեւանքով զոհված 1,5 մլն. հայերի թիվը նա չէր ընդունում եւ տարբեր առիթներով շրջա-նառության մեջ էր դնում 500-600 հազար թիվը: Բայց թուրքական կառավարությունը հանկարծ մտածեց, որ այն տվյալներն ու կռվանները, որ առաջ է քաշում Հալաջօղլուն, նույնպես կարելի է ցեղասպանություն որակել եւ զգուշացավ այլեւս... Սակայն Հալաջօղլուն հակահայկական քարոզչա-կան դաշտում էլ ավելի հեռու գնաց եւ հայտարարեց, որ Թուրքիայում ներկաումս բնակվում են առնվազն 500 հազար հավատափոխ հայեր: Նա ու-զում էր ինչ որ ձեւով հիմնավորել իր անհիմն թվերը՝ իբր աքսորվածների ժառանգները նաեւ ողջ են մնացել... Թուրքիայում շատ մարդիկ հավատալով նրան՝ սկսեցին փնտրել իրենց հայկական արմատները: Կային նաեւ այնպիսի մարդիկ, ովքեր լինելով իրենց բնույթով թուրք ազգայնամոլ, սկսեցին ստուգել իրենց արմատները՝ հանկարծ հայ դուրս չգան... Անգամ զավեշտալի դեպքեր գրանցվեցին՝ պարզ-վեց, որ ազգայնական համարվող մի կուսակցության ղեկավարի՝ Բահչելու եղբայրներից մեկը բնակվում է Գերմանիայում, եւ փախստականի կարգա-վիճակ է ստացել քրիստոնյա հայ լինելու հիմքով... Նույնիսկ թուրքական խորհրդարանականներն ու կառավարության անդամները սկսեցին հա-յեր փնտրել իրենց մեջ: Սակայն, այս քայլերն արդեն Թուրքիայի կառավարությունը չէր կարող ներել: Իսկ Հալաջողլուն հայտարարեց, որ 1936-37թթ. Դերսիմի դեպքերից դաս քաղելու համար, թուրքական ոստիկանությունը նահանգ առ նահանգ հաշվառել է կրոնափոխ հայ ընտանիքների քանակը: Եվ հաշվառվել են ոչ միայն նրանք, ովքեր կրոնափոխ են եղել 1915թ. ցեղասպանությունից հետո, այլ նաեւ այն ընտանիքները, որոնք կրոնափոխ են եղել դրանից մեկ սերունդ առաջ: Այդ տվյալները ներկայումս գաղտնի պահվում են Թուրքիայի գլխավոր շտաբի «Տիեզերական» սենյակում գրանցված գաղտնի արխիվներում: Հալաջօղլուն նաեւ պնդում էր, որ այդ արխիվները ցույց կտան, որ ալեւի քրդերը եւս հայկական արմատներ ունեն: Հետաքրքիրն այն է, որ ալեւիներն այս հայտարարությանը չարձագանքեցին եւ չհերքեցին... Իսկ Թուրքիայում բնակվող ալեւի քրդերի քանակը, ամենահամեստ հաշվարկներով, անցնում է 3 մլն-ը: Սակայն կան աղբյուրներ եւ հրապարակումներ, որոնք փորձում են ի հայտ բերել Թուրքիայում բնակվող կրոնափոխ հայերի համեմատաբար իրական թիվը, որը մոտ լի-նի իրականությանը: Ահա այդ վիճահարույց տվյալները. Կարադենիզ-արեւելք եւ Արդվին՝ 9.200 ընտանիք, Դիարբեքիր (Տիգրանակերտ)՝ 1.000 ընտա-նիք, Մալաթիա՝ 3.655 ընտանիք,  Կայսերի (Կեսարիա)՝ 5.000 ընտանիք, Էլազիգ (Էլազիզ)՝ 1000 ընտանիք, Վան՝ 4000 ընտանիք, Թունջելի (Դերսիմ)՝ 2000 ընտանիք, Սիիրթ (Սղերդ)՝1.200 ընտանիք, Շանլըուրֆա՝ 3.500 ընտանիք, Հաթայ (Անտիոք)՝ 1.100 ընտանիք, Բիթլիս (Բաղեշ)՝ 200 ընտանիք, Էրզրում (Կարին)՝ 3.000 ընտանիք, Էրզինջան (Երզնկա)՝ 1.300 ընտանիք, Սվաս (Սեբաստիա)՝ 2.000 ընտանիք, Քահրաման Մարաշ՝ 3.000 ընտանիք, Ադըյաման՝ 1.600 ընտանիք, Ադանա՝ 2.000 ընտանիք, Մերսին եւ Տարսուս՝ 1.200  ընտանիք: Սակայն հավատափոխ հայերի թիվն իրա-պես հայտնի կդառնա, երբ բացվեն արխիվները ու մարդիկ հնարավորություն ունենան տեղյակ լինել իրենց անցյալին ու արմատներին: Արեւմտահայաստանը մեզ համար չի կարող Սփյուռք համարվել, քանի որ այնտեղ հայերն ապրում են իրենց հայրենիքում, թեկուզ ծպտյալ վիճակում: Եվ եթե Սփյուռքում կարեւորագույն խնդիր ենք համարում հայապահպանությունը, ապա Արեւմտահայաստանում կարեւորագույն խնդիր է պետք է դառնա հայերի հայացումը: Բայց այս ամենն անել է պետք անչափ զգույշ՝ նոր ցեղասպանությունից խուսափելու համար:Կան նաեւ տվյալներ, որ ներկայիս Թուրքիայում հայերի իրական թիվը 8-9 մլն.-ի է հասնում, ծպտյալ հայերի մասին է խոսքը, ինչը իր ժամանակին լուրջ հնարավորություն կտա Հայոց Հայրենիքը վերատիրելիս... Հայկ Թորգոմյան «Լուսանցք» թիվ 14 (190), 2011թ.Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում

Հայ ազգայնականների հայտարարությունը «գիտական խեղվածության» դեմ

Գրել է ՀԱՄ

14-04-2011

Հայ Ազգայնականների Համախմբումը (ՀԱՀ) իր վճռական բողոքն է հայտնում ՀՀ իշխանություններին՝ ՀՀ ԳԱԱ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրեն Հայկ Դեմոյանի՝ պատմական գիտությունների թեկնածու, ՀԱՀ խորհրդի անդամ Գեւորգ Յազըճյանի նկատմամբ հրապարակավ արված «ափրցփրությունների» առիթով, եւ պահանջում է պատասխանատվության ենթարկել նրան:ՀԱՀ խորհրդի անդամն իր «Գիտական բարոյականության ու գիտության մեջ պատեհապաշտության մասին» վերլուծական հոդվածով բանավեճի էր հրավիրել վերոնշյալ՝ «գիտական խեղվածությամբ» տառապող գիտնականին, ով սակայն, փախչելով գիտական բանավեճից, «հիվանդ» (իր պատասխան խոսքի բնորոշումներից մեկն է) բերանը բացել է փողոցային տղամարդուն եւ սուրճի բաժակին հետեող կնոջը վայել բառապաշար-անեծքներով…«Գիտական խեղվածությամբ» տառապող Հ. Դեմոյանին էլ՝ առայժմ միայն կոչ ենք անում ներողություն խնդրելու, եւ գիտական բանավեճի մակարդակի անցնելու համար:Եթե ՀՀ իշխանություններն իրենց «պալատական աշուղ-գիտնականին» կարգի չհրավիրեն, ապա մենք ստիպված ենք լինելու ինքներս դա անելու: Հայ Ազգայնականների Համախմբման խորհուրդ14.04.2011թ.

Հայ արիականներ Ազգային Ժողովում

Գրել է ՀԱՄ

13-04-2011

Հայ ազգայնականության համախմբում՝ հանուն հայի ու Հայաստանի Հայության առջեւ ծառացած հին ու նոր խնդիրները վերստին սրվել են համաշխարհային վերաբաժանումների ընթացող այս փուլում: Արեւմուտքը, վաղուց է, ինչ միանձնյա տնօրինում է այդ վերաբաժանումների ընթացքը, քանի որ աշխարհում դեռեւս բացակայում է երկրորդ հավասարազոր բեւեռը… Արեւմուտքը տնօրինում է ընթացքը, սակայն միշտ եւ ամենուր չէ, որ հասնում է իր նպատակներին: Այն երկրներում, որտեղ բարձր է ազգային գիտակցությունն ու անկախ լինելու ձգտումը, երբեւէ ոչ մի համաշխարհային բեւեռ չէ կարողացել լիովին թելադրել իր կամքը եւ գնացել է փոխզիջումների: Մերձավորարեւելյան եւ Կովկասյան տարածաշրջանները, որպես միջազգային ենթակառուցվածքների եւ բնական հարստությունների կարեւորագույն խաչմերուկ, աշխարհի վերաբաժանման առանցքն են եղել միշտ եւ այդպես էլ մնացել են առ այսօր: Եվ Հայաստանն էլ բոլոր ժամանակներում հայտնվել ու հայտնվում է վճռորոշ փոփոխությունների թոհուբոհում:Այս ամենը չեն կարող չանդրադառնալ նաեւ Հայաստանի ու հայության ներքին կյանքին եւ արտաքին ձգտումներին: Ուստի՝ Հայաստանի ազգայնականները, ովքեր միշտ պատրաստ են հայրենիքի ու հայության գերշահերը վեր դասել ամեն ինչից, պատրաստվում են իրենց գործելաոճով նոր լիցք հաղորդել հայ ազգայնական շարժմանը:Հայ Արիական Միաբանությունը (ՀԱՄ) եւ Հայ Ազգայնականների Համախմբումը (ՀԱՀ) նաեւ այս վերջին տարիներին միշտ արձագանքել են հայությանն առնչվող արտաքին ու ներքին խնդիրներին եւ այժմ էլ փորձելու են մասնակիցը լինել այդ խնդիրների լուծմանը:Շարունակվում են քննարկումները երկրի ներքաղաքական կյանքի բարեփոխման առումով եւ հասարակական ու քաղաքական ուժերը պատրաստվում են ՀՀ Ազգային Ժողովի նոր ընտրություններին: Այս հարցը քննարկվում է նաեւ ՀԱՄ եւ ՀԱՀ հայաստանյան եւ սփյուռքյան կառույցներում:Հայ Արիական Միաբանությունը եւ Հայ Ազգայնականների Համախմբումը կոչ են անում Հայաստանի եւ Սփյուռքի այն ազգայնական ուժերին, որոնք գաղափարախոսությամբ, հայոց հավատով, կեցությամբ եւ այլ արժեքներով համակիր են, միանալ ու աջակցել՝ ՀՀ ԱԺ-ում հայ ազգայնականության ներկայացուցիչների ընտրվելու գործընթացին, ինչի հաջողության դեպքում հայ ազգայնականներն առավել անմիջական ազդեցություն կունենան արտաքին եւ ներքին խնդիրները կարգավորելու գործում: Բոլոր բանակցություններն ու օժանդակությունները՝ քարոզչական, կազմակերպչական կամ նյութական, կկատարվեն ՀԱՄ կենտրոնական գրասենյակից:Հայե՛ր, հավաքվե՛նք եւ գործե՛նք հանուն հայի ու հայրենիքի, հանուն միացյալ եւ ամբողջական արիական Հայաստանի կերտման, հանուն արարիչ տիեզերահաս քաղաքակրթության վերահաստատման… Հայ Արիական Միաբանությունը Հայ Ազգայնականների Համախմբում13.04.2011թ.

China Holds €25 Billion In Spanish Debt, Will Continue To Purchase Bonds, To Take Part In Cajas Restructuring

Submitted by Tyler Durden on 04/12/2011 07:32 -0400

• Borrowing Costs
• Portugal
• Reuters
• Risk Premium
• Sovereign Debt
• Wen Jiabao

And so we get the latest confirmation that China is now very invested in the Euro, ostensibly at the expense of the US Dollar. According to the Spanish government, China already holds €25 billion in Spanish debt, which explains where Chinese foreign buying interest has gone (most certainly not to US Treasurys) in 2011 (certainly not toward purchasing US Debt, where Chinese holdings have barely moved recently). Additionally, China, as Spain's soon to be largest creditor, has said it will help fund a restructuring of the Cajas debt: after all there is nothing better than consensual pre-petition arrangement between creditor and insolvent debtor.
From Reuters:

"China has shown itself to be a very good friend to Spain as we've confronted the difficulties of the financial crisis, which fortunately are being solved," Spanish Prime Minister Jose Luis Rodriguez Zapatero told Spanish radio stations from Bejing.

The Spanish source told Reuters that Chinese Premier Wen Jiabao did not mention any specific investment amounts at the bilateral meeting on Tuesday.

China holds 12 percent of Spanish sovereign debt that is in foreign hands, the source said.

Spain's borrowing costs have soared since early last year on investor concern that it might follow other euro zone periphery countries down the road to a bailout.

Decoupling?

But in recent weeks it has decoupled from Portugal, which has asked for European financial aid, and the risk premium on Spanish bonds compared with German benchmark debt has narrowed. On Tuesday it stood at 172 basis points, its narrowest level since early November.

Zapatero is on a three-day visit to China and Singapore where he has meetings scheduled with Chinese Vice Premier Li Keqiang and President Hu Jintao.

He will meet with bankers and fund managers in Singapore on Wednesday to show them data on Spain's economy and finances to argue the case for investing in Spain .

Spain's weak savings banks, crippled by property loans that soured, are seeking investors as the government has forced them to recapitalise and tried to fight off the spectre of a big state bailout for the financial sector.

Of course, since there is no such thing as a free lunch, Spain is now prepared to sell Ibiza to Beijing for 75% off. And far more importantly, with Chinese indirect investments all over Europe now, it explains why the Chinese government is far more set on seeing a strong EUR than a dollar, which even the PBoC appears to have given up on. Lastly, China is absolutely making a political statement with the disclosure of its Spanish bond purchases, making it all too clear that surplus economies have alternative to the USD when recycling trade dollars.

IMF Sees 2011 US Budget Deficit Of GDP At Highest 10.8% Of Developed Countries, Same As Ireland

Submitted by Tyler Durden on 04/12/2011 10:33 -0400

• Barack Obama
• Budget Deficit
• Debt Ceiling
• Federal Deficit
• Gross Domestic Product
• International Monetary Fund
• Ireland
• Japan
• Middle East
• Rating Agencies

The IMF has just released its latest "Fiscal Monitor" report which, not surprisingly, is as usual full of pretty charts that alas amount to pretty much nothing. What was surprising is the increasingly more antagonistic tone the IMF has taken with regard to the developed economies. In what could be a first, the IMF is starting to get increasingly realistic, and in the report notes that of all budget deficits in "selected countries", the US will hit the highest at 10.8%, the same as Ireland, and just ahead of Japan at 10%. And a direct stab at the US: "The United States needs to accelerate the adoption of credible measures to reduce debt ratios....Market concerns about sustainability remain subdued in the United States, but a further delay of action could be fiscally costly, with deficit increases exacerbated by rising yields." Other observations by the IMF: deficits in the Middle East could widen as governments increase subsidies to ease social tensions; higher food, fuel prices are likely to slow the pace of spending in emerging markets; US fiscal adjustments in 2012 are needed to put fiscal consolidation back on track. Oddly enough, the IMF which yesterday decided to trim GDP estimates very modestly even as it activated its SDR500 billion New Arrangements to Borrow line of credit, is Cottarelli's statement that the US still has a "lot of credibility." For now the rating agencies still seem to buy this load of BS.
And some other soundbites:

• IMF'S COTTARELLI SAYS U.K. FISCAL ACTION ENTIRELY APPROPRIATE
• IMF'S COTTARELLI SEES `A LOT OF UNCERTAINTY' IN JAPAN FISCAL
• IMF'S COTTARELLI SAYS `CRITICAL' FOR JAPANESE TO CLARIFY PLANS
• IMF'S MAURO SAYS HE WOULDN'T SAY SPAIN OUT OF THE WOODS

Look for more GDP cuts in the next several weeks, as Q3 GDP growth is cut to zero. And as we said before from Q3 to QE3 is only one phone call from Hatzius to Dudley away.
Some more from Bloomberg:

The U.S. is set to have the largest budget deficit of major developed economies this year and should narrow it now rather than face tough adjustments in the next two years, the International Monetary Fund said.

The U.S. shortfall will reach 10.8 percent of its gross domestic product this year, ahead of Japan and the U.K., the Washington-based IMF said in a report released today. It estimates that President Barack Obama will need to cut the deficit by 5 percentage points of GDP in the next two fiscal years, the largest adjustment in “at least half a century,” to meet his pledge of halving it by the end of his four-year term.

“Market concerns about sustainability remain subdued in the U.S., but a further delay of action could be fiscally costly, with deficit increases exacerbated by rising yields,” the IMF wrote in its Fiscal Monitor report, published several times a year to analyze public finance development.

The IMF recommended “a down payment” in the form of deficit reduction this year that would make the government goal “compatible with a less abrupt withdrawal of stimulus later.”

Obama is expected to announce long-term proposals for cutting the federal deficit tomorrow, following a budget deal he reached with congressional leaders last week that averted a government shutdown. In May, the government may be forced to increase the $14.3 trillion federal debt ceiling to ensure the U.S. will meet its financial obligations.

From the report:

Full report:
IMF Fiscal Monitor

IRS, Meet Philip K. Dick: Tax Collectors Launch "Pre Crime" Division

Submitted by Tyler Durden on 04/12/2011 13:45 -0400



From Simon Black of Sovereign Man
IRS to increase “pre-crime” enforcement
Did you ever see Minority Report? It's one of Steven Spielberg's often forgotten about movies based on the short story by Philip K. Dick.  In the movie, pre-couch Tom Cruise plays a police officer in the year 2054 who works for the highly specialized 'pre-crime' division.


Using a bizarre array of technology and metaphysics, the pre-crime division sees into the future and stops criminals in their tracks, arresting them before they commit a crime... sometimes before they even think about committing a crime.

This very elaborate and morally ambiguous law enforcement system is predicated on the government determining what your actions and intentions will be, often before you do.  It's not all science fiction.

A number of politicians and bureaucrats in Washington D.C. are seeking to step up the Internal Revenue Service's powers, and technology, to essentially audit taxpayers before returns are even filed.

In remarks to the National Press Club last week, an IRS spokesman unveiled the agency's vision for the "look forward" model in which most of the pertinent reporting information for the average taxpayer (W2, 1099, mortgage interest etc.) would be submitted to the IRS well in advance of the individual deadline.

After a massive upgrade in technology, the IRS would be able to pre-calculate what it expects to receive in taxes and instantly reject any return that doesn't comply with its determination.

This may work fine and well for some wage earners... but start throwing in a few investment accounts, small business income, private partnerships, etc. and things can quickly diverge from the IRS estimates. 

Imagine you start a new business on the side of your usual employment this year and take an initial loss due to ancillary startup costs.  This wouldn't factor into the machine's pre-calculations of your tax liability, so you would be immediately rejected and flagged for additional scrutiny.

Makes you want to run out and start a business, or invest your capital in someone else's, right? Not exactly.

Deep down, I think these people simply want to try and make things more efficient. Pre-crime is not the way to go.  There are a number of countries that have incredibly successful tax codes, and there are common themes in all of them:

1) Keep it short. The Baltic countries are a great example of this-- the entire Estonian tax code is about 70 pages, roughly 1/1000th the size of the US tax code (which is still prone to so much interpretation). It takes about 15 minutes to fill out an Estonian return, and you can do it online.  In the Maldives, it's even easier.

2) Keep it simple. When you have a tax code that's so complex it has given rise to a multi-billion dollar preparation industry, you have a problem. There are dozens of different forms at the IRS, and over 20 versions for the 1099 alone! This is a system that is prone to massive flaws and a great deal of contradiction.

Hong Kong is a great example of a simple system. Taxes are levied at a flat rate of 15% based on the "territorial principal" that only income derived from Hong Kong is taxed. There is no capital gains tax, no VAT, no estate tax, etc. And yet, the biggest problem the Hong Kong government faces regarding taxes is how to give away their massive surplus.

3) Keep it low.  When you make it easy and painless for people to pay taxes, it removes most of the incentives for them to cheat. In Singapore, tax rates are among the lowest in the world with a maximum rate of 20%. The capital gains rate is zero. The corporate rate varies from 0% to 17% (and keeps falling).

Under these circumstances, why cheat? By keeping rates low, the government is removing any incentive to engage in complicated (and costly) tax avoidance techniques. From a cost/benefit perspective, it's much easier to comply when rates are low.

4) Keep it friendly. Creating an adversarial relationship with taxpayers doesn't do anyone any favors. One of the key themes of the world's most successful tax regimes is that they do not operate like a police agency that's out to get people. This is a massive hurdle for the IRS to overcome.

Perhaps the polar opposite of this is Switzerland, where tax evasion is considered a civil matter, not a criminal matter. In Switzerland, the local cantonal tax authorities actually compete with each other for your business, rather than sticking you up for cash under penalty of imprisonment.

The US government is now searching for answers. Behind close doors, politicians are likely admitting to each other that the kitty is empty and they're completely bankrupt. They don't have to look far for solutions-- the best models in the world are already in practice and have been successfully implemented.

Rather than making things easier, less painful, friendlier, and simpler, the US government seems to be taking the opposite approach-- hiring more agents to sniff out 'suspicious' activity (defined in their sole discretion), raising taxes, and relying on fear and intimidation.

I suspect this path will have the opposite effect-- instead of raising more money for a bankrupt government, it will continue to chase out productive people. More on that in a future letter.


Until tomorrow,


Simon Black
Senior Editor, SovereignMan.com

Տառապանքի երեք տարի

Ապրիլի 9–ին լրացավ Սերժ Սարգսյանի նախագահ աշխատելու 3 տարին։ Մեծ հաշվով՝ դրանք տառապանքի տարիներ էին և՛ Սերժ Սարգսյանի, և՛ իր նեղ թիմի, և՛ ՀՀ նախագահի «յուրայինների», և՛ բիզնեսի բոլոր շերտերի և մնացյալի համար։

Սերժ Սարգսյանի վարած քաղաքականությունից դժգոհ են գրեթե բոլորը՝ փողոցային առևտրականից մինչև խոշոր գործարար։ Բնականաբար ամենադժվարը շարքային քաղաքացու համար է, որովհետև իշխանություններն իրենց  բոլշևիկյան էնտուզիազմով ու աղաղակող դիլետանտիզմով իրականացրած քաղաքականությամբ նպաստեցին արտագաղթի աճին, իսկ դա ամենավատ արդյունքն էր, որն ունեցանք այս երեք տարիների ընթացքում։ Արձանագրվեց նաև կապիտալի արտահոսք։

Անկեղծ ասած՝ եթե Հայ ազգային կոնգրեսի ներկայացուցիչն իր վերջին ասուլիսում, իսկ «ազատ, բայց սերժատու» հեռուստաալիքներն էլ իրենց ռեպորտաժներում չհիշեցնեին Սարգսյանի պաշտոնավարման երեք տարվա մասին, ապա նրա  եռամյա «սռոկին» դժվար անդրադառնայինք։

Իմ տպավորությամբ՝ երկիրն այս պահին ղեկավար, ըստ էության, չունի և դրա համար մոռացել էի, որ պետք էր անդրադառնալ այդ «դարակազմիկ» իրադարձությանը։

Վստահաբար՝ Ս. Սարգսյանն էլ է զգում, որ չի կարողացել իր ուզած ձևով տնօրինել իշխանությունը, այլ պարզապես զբաղեցրել է այդ պաշտոնը, իսկ դա ժամանակավորության զգացում է առաջացնում, իսկ այդ զգացումը սարսափելի բան թե՛ Սարգսյանի, թե՛ ժողովրդի համար։

Դատելով հեռուստաալիքների պատրաստած նյութերից՝ նախագահականի քարոզիչները լրջագույն բարդության առաջ են կանգնած եղել, քանի որ նույնիսկ պաշտոնական վիճակագրությամբ որևէ շոշափելի ձեռքբերում չկա, որպեսզի դա ներկայացվի որպես Սարգսյանի վարած եռամյա քաղաքականության արդյունք։ Ճիշտ հակառակը՝ պաշտոնական վիճակագրությունն այս երեք տարիներին արձանագրել է ՀՆԱ անկում, գների աճ, մակրոտնտեսական բոլոր հիմնական ցուցանիշների վատացում, արտաքին պարտքի շեշտակի աճ, աղքատության ավելացում և այլն։ Ու ոչ մի հույս, որ այս ամենը կկարգավորվի, քանզի իշխանությունը ո՛չ ցանկություն, ո՛չ էլ առավել ևս կարողություն չունի՝ դրական արդյունքներ ապահովելու համար։ Իրենք մի կողմից ուզում են անձնական հարստություն կուտակել ու գերկենտրոնացված տնտեսական համակարգ կառուցել, բայց մյուս կողմից էլ ուզում են, որ ժողովուրդը, բիզնես դաշտը չդժգոհեն ու երկրից չհեռանան։ Այդպես չի լինում։

Արձանագրենք, որ Սերժ Սարգսյանի թիմը խայտառակ ձախողման է ենթարկվել և՛ արտաքին քաղաքական ոլորտում, և՛ ներքին կյանքում։ Սա ամենաանարդյունավետ կառավարությունն է, որը անկախ ՀՀ–ն երբևէ ունեցել է։ Նախորդ բոլոր կառավարություններն էլ բացթողումներ ու սխալներ ունեցել են, բայց որևէ մեկն աչքի չի ընկել փողի նկատմամբ այսպիսի ագահությամբ, ցինիզմով, փարիսեցիությամբ, դիլետանտիզմով, մարտնչող տգիտությամբ ու դեմագոգիայով։

Սրանց տերտերական առոգանության տակ պլուտոկրատիան է թաքնված, իսկ բարեպաշտության ու համեստ կենցաղ ունենալու քարոզի տակ՝ «Բենթլի» մակնիշի ավտոմեքենան։

Նայեք Սարգսյան նախագահի ու նույն ազգանունով վարչապետի տված խոստումներին ու արձանագրած արդյունքներին և կհամոզվեք, որ վերևում մեղմ եմ արտահայտվել։

«Ֆուտբոլից» մնաց գնդակը

«Ֆուտբոլային» դիվանագիտության մասին իշխանական քարոզիչները հիմա աշխատում են չխոսել, այնինչ, երբ «ազատ, բայց սերժատուներն» ամփոփում էին ՀՀԿ «ճկուն» ղեկավարի նախագահության առաջին կամ նույնիսկ երկրորդ տարին՝ անպայման ցուցադրում էին Սարգսյանի ու Գյուլի համատեղ ձեռքսեղմումներն ու ժպիտները։ «Նախաձեռնողականությունը» ներկայացվում էր որպես գերիմաստուն քաղաքականության դրսևորում, սակայն ժամանակն ամեն ինչ իր տեղը դրեց։ Սարգսյանական «ֆուտբոլի» արդյունքում ունեցանք հետևյալ արդյունքները.

1. ստացանք ավելի վատ հարաբերություններ Թուրքիայի հետ, քան կար մինչև այդ,
2. օգտվելով Ս. Սարգսյանի կոպիտ սխալից՝ պաշտոնական Անկարան լեգիտիմ հնարավորություն ստացավ ակտիվացնել իր դերը Ղարաբաղի հարցում, բնականաբար՝ ի օգուտ Ադրբեջանի,
3. Ղարաբաղյան հարցում հայ–թուրքական գործընթացը լրջագույն վնաս հասցրեց հայկական կողմին, որի արդյունքում ստացանք եռանախագահող երկրների ղեկավարների Լ՛Ակվիլայում ու Մոսկակայում արված  հայտարարությունները, որոնք ակնհայտորեն մեր շահերի դեմ էին, և բացի այդ՝ ընդունվեց (այդ թվում՝ Սարգսյանի կողմից) Աստանայի համատեղ հայտարարությունը, որտեղ հղում էր արվում ՄԱԿ–ի որոշումներին, իսկ, ինչպես հայտնի է, ՄԱԿ–ի՝ Ղարաբաղի հարցով որոշումները մշտապես հակահայկական բնույթ են կրել, քանի որ այդ որոշումներում առկա է «օկուպացված տարածքներ» ձևակերպումը և առաջնային է համարվում Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը՝ ներառյալ նախկին ԼՂԻՄ–ը։ Ի դեպ, նախքան «ֆուտբոլը» ստորագրվել էր Մայնդորֆյան տխրահռչակ հռչակագիրը, որտեղ նույնպես հղում կար ՄԱԿ–ի որոշումներին։
4. «Ֆուտբոլային» դիվանագիտությունը բերեց Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի փաստացի սառեցմանը։

Հայ–թուրքական «ֆուտբոլից» «օգուտ» մնաց միայն Սերժ Սարգսյանի անհասկանալի հրճվանքն այն պահին, երբ թուրքական Բուրսա քաղաքում մեր ֆուտբոլիստները գոլ ընդունեցին սեփական դարպասը, այնինչ խոստացվել էր ողջամիտ ժամկետում Թուրքիայի հետ հաստատել դիվանագիտական հարաբերություններ ու բացել սահմանը։

Եթե չեք մոռացել՝ Ս. Սարգսյանը հայտարարում էր, թե ինքը կմեկնի Թուրքիա եթե ունենանք բաց սահման Թուրքիայի հետ կամ էլ լինենք բացման նախաշեմին։

«Երկրորդ սերնդի» բարեփոխումներց մնաց կովերի պտուկները լվանալու «ինստրուկտաժը»

Ներքին կյանքում պատկերը շատ ավելի վատ է։ Երեք տարի առաջ մեր հանրությանը վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը ներկայացվում էր որպես մեր ժամանակների մեծն մտածող ու երկրորդ սերնդի բարեշրջիչ։ «Փողոցային» ընդդիմության լիդերն էլ հանրահավաքներից մեկում դարդ էր անում, թե վարչապետը լավն է, բայց տղային չեն թողնի աշխատի, այնինչ լավ էլ թողել էին ու արդյունքները տեսնում ենք։

Ս. Սարգսյանն ու իր վարչապետը պաշտոնավարման սկզբնական փուլում այնպիսի նյուվասյուկիստական ծրագրեր էին ներկայացնում, որ պարզապես եփած հավի ծիծաղը կգար։ Եվ ի՞նչ ունենք մենք հիմա։ Շատ ճիշտ է՝ հետընթաց։

Դիլիջանը, Ջերմուկը, Գյումրին և այլ քաղաքներն ու գյուղերը միջազգային տարատեսակ կենտրոնների, նավահանգիստների վերածելու մասին «սերժատուները», հասկանալի պատճառներով, այս տարի արդեն չխոսեցին։

Չխոսեցին նաև ծիծակը, թթուն ու պանիրը միջազգային բրենդ դարձնելու Սերժ Սարգսյանի գաղափարների մասին։ Իրենք էլ են հասկացել, որ ավելի լավ է լռել ու միայն կադրեր ցույց տալ, որտեղ Սարգսյանը «Իշտոյանա վիդիտ, ակադեմիկա վիդիտ», իմա՝ Քլինթոնին է բարևում, Օբամային է մոտիկից տեսնում ու Մեդվեդևի ձեռքն է սեղմում։

Անդրադառնալով տնտեսական քաղաքականությանը՝ նկատենք, որ Տիգրան Սարգսյանի «Հայկական աշխարհից», սիլիկոնային հովտից հիմա մեզ «օգուտ» մնացին միայն դատարկ կճուճի ֆոնին վարչապետի դեղին ժակետով «գյուղական հորիզոններն» ու կովի «էրոտիկ» հատվածների լվացման թեմայով դատողությունները։

Իսկ ինչ վերաբերում է Սերժ Սարգսյանի կոնկրետ խոստումներին, որը նա տվել էր 2008–ի հոկտեմբերի  2–ին, երբ ուղերձով դիմում էր ԱԺ–ին (http://www.president.am/events/statements/arm/?id=21), ապա դրանց իրականանալու մասին կարող եք դատել ինքներդ։ Իսկ խոստացել էր Ս. Սարգսյանը հետևյալը.

Ա. առաջիկա ամիսների ընթացքում Հայաստանը սկսում է նոր ատոմակայան կառուցել,

Բ. առաջիկա տարիների ընթացքում սկսվելու է Իրան–Հայաստան երկաթուղի կառուցվել,

Գ. առաջիկա ամիսների ընթացքում համահայկական բանկ ու ներդրումնային հիմնադրամ է ստեղծվելու, որոնք մեծամասշտաբ ծրագրեր են ֆինանսավորելու։

Տեղին է հիշել նաև այն մասին, որ 2007–ի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ ՀՀԿ նախընտրական ցուցակը ղեկավարող Սերժ Սարգսյանը խոսում էր նանոտեխնոլոգիաները Հայաստանում զարգացնելու մասին։ Սա նույնպես Տիգրան Սարգսյանի ու էկոնոմիկայի «վաղամեռիկ» նախարար Ներսես Երիցյանի «միջազգային կենտրոնների» շարքից էր, ես կասեի՝ այդ ամենի սկիզբն ազդարարող բլեֆը։ Բլեֆ, որին այն օրերին ուշադրություն չդարձրեցին, այնինչ բլեֆը դարձավ սարգսյանական իշխանության միակ գործիքը։

Անցած երեք տարիների ընթացքում միակ բանը, որը կարող է իր ակտիվում գրանցել Սերժ Սարգսյանը՝ դա իր աթոռը պահպանելն է, որը նրան հաջողվեց նաև Լևոն Տեր–Պետրոսյանի հետ համագործակցության շնորհիվ։ Համագործակցություն, որին հիմա «շախմատ խաղալ» են ասում, բայց չի ասվում, թե այդ «շախմատը», բովանդակային առումով, ինչո՞վ է տարբերվում Ս. Սարգսյանի ու Արթուր Բաղդասարյանի «շախմատից», որը վերջիններս  2008–ի մարտի 1–ից առաջ խաղացին ժողովրդի գլխին։ Տարբերությունը, թերևս, այն է, որ  2008–ի «շախմատից» առաջ զոհեր դեռ չէին եղել, իսկ այժմ Տեր–Պետրոսյանն առաջարկում է Սարգսյանին «շախմատ» խաղալ արդեն տասը զոհերի ու բազում քաղբանտարկյալների առկայության պարագայում։ Ինքնե՛րդ դատեք, թե ո՞ր դեպքում էր «շախմատն» ավելի նողկալի ու քննադատելի։

Սերժա–լևոնական ներկայիս «շախմատի» միակ արդյունքը լինելու է այն, որ մենք ստիպված ենք լինելու ամփոփել նաև Սարգսյանի պաշտոնավարման չորս տարին ու, հավանաբար, նաև հինգերորդ տարին, բայց այնպես պետք է անել, որ սերժա–լևոնական «շախմատը» չբերի նրան, որ հոդվածներ տպենք նաև Ս. Սարգսյանի պաշտոնավարման երկրորդ ժամկետի առաջին տարվա մասին։ Իսկ որպեսզի դա չլինի՝ պետք է այս վարչախմբի պարագլխի հետ ոչ թե «շախմատ» խաղալ, այլ բոքս կպնել՝ բառիս քաղաքական իմաստով։ Այս առաջարկն, իհարկե, չի վերաբերում Տեր–Պետրոսյանին։ Նա իր գործն անում է և փայլուն է անում, ու այդ գործի արդյունքն այն է, որ մենք ամփոփում ենք Սարգսյանի պաշտոնավարման անփառունակ տարիները ոչ թե հետին թվով, այլ ներկա ժամանակով։ Ով հասկանում է այս ամենը՝ պետք է քայլեր ձեռնարկի, իսկ ով չի հասկանում կամ հասկանում, բայց իրեն, կներեք, էշի տեղ է դնում՝ դա իր գործն է։ Միայն մեկ բան նշեմ. ծիծաղելի է «Սերժի՛կ՝ հեռացի՛ր» գոռալն ու միաժամանակ Լևոն երկրպագելը, ով, փաստացի, հայտարարում է, թե «Սերժի՛կ՝ հեռացի՛ր»–ի իրականացումից կարող է օգտվել Ադրբեջանը, ուստի պետք է գնալ «երկխոսության», ինչը, մի շարք հանգամանքներ հաշվի առնելով, նշանակում է «Սերժի՛կ՝ մնա՛»։

Ժամանակն է, որ Սերժ Սարգսյանի մասին որպես ՀՀ նախագահի հայ ժողովուրդը խոսի «անցյալ–մոռացյալ» ժամանակաձևով և սկսի կառուցել իր ներկան ու ապագան։ Համոզված եմ, որ դա հնարավոր է ու կարվի։  Իսկ մինչև այդ ծրագրերի կյանքի կոչումը մնում է հուսալ, որ սրանք գյուղով այնքան չեն զբաղվի, որ դա էլ վերջնականապես կորցնենք։

Գյուղական «նախաձեռնողականությունն», իրոք, մտահոգվելու տեղիք է տալիս, երբ հիշում ես, թե ինչ եղավ երբ Սարգսյանի թիմը արտաքին ու ներքին կյանքում սկսեց ակտիվ նախաձեռնություններով հանդես գալ։ Ինչ ասեմ, Աստված պահապան Հայաստանին ու հատկապես վարչապետի դիտակետում հայտնված հայ գյուղացուն։

. . .

Ամփոփենք. այս երեք տարվա ընթացքում Սարգսյանին հաջողվեց պառակտել հայ ժողովրդի տարբեր հատվածներին, շարունակել բարիկադներ կառուցել հանրության և իր միջև։

Սարգսյանին հաջողվեց նաև գժտվել իրեն իշխանության բերած մարդկանց ու իր նախկին շրջապատի հետ, բայց դրա արդյունքում նոր թիմ չձևավորել, հանրության կողմից ընդունելություն չգտնել ու մնալ միայն, բառիս բուն իմաստով, տնեցիների հույսին (եղբայրներ, փեսա, անձնական վարորդ Վաչիկ, քարտուղարուհի Սաթիկ)։ Միգուցե նաև «Ֆլեշի» Բարսեղ Բեգլարյանն է շարունակում մնալ Սերժ Սարգսյանի ֆավորիտ գործարարը, և վերջ։

Հա, չմոռանամ վերջերս Սերժ Սարգսյանի իշխանության պահապան–«հրեշտակի» դերն է ստանձնել նաև «փողոցային» ընդդիմության «միաբան» լիդերը։ Ահա և ՀՀ երրորդ նախագահի ողջ «արքունիքը»։

Մարտի 1–ի գնով իշխանության եկածին չհաջողվեց իրականացնել «Մեկ ազգ, մեկ օլիգարխ, մեկ տիրացու, մեկ փեսա» ծրագիրը, որը ենթադրում էր խոշոր բիզնեսի կուլակաթափում ու նրանց սեփականության յուրացում՝ «Պայքարում ենք ստվերի դեմ» դեմագոգիկ լոզունգի ներքո, բայց այդ ընթացքում ավերածություններ գործվեցին տնտեսության մեջ, ինչն աններելի է և ինչի համար նախագահն ու վարչապետը պետք է պատասխան տան։

Սարգսյանի կառավարման տարիները մեր երկրի անվտանգության թուլացման տարիներ էին, իսկ դա չի կարող ներվել «սառը» պատերազմի մեջ գտնվող մեր պետության կողմից։ Անվտանգությանը հասցրած վնասների հարցը վաղեմության ժամկետ չունի։

Կարեն Հակոբջանյան

Soros Convenes ‘Bretton Woods II’

Pete Papaherakles
The American Free Press
April 7, 2011
Internationalist billionaire George Soros is holding his international conference April 8 to April 11 at Bretton Woods, N.H., the noted birthplace of the World Bank and the International Monetary Fund, where he plans to “rearrange the entire financial order,” as he noted in a November 2009 article in The Japan Times Online.
This “Bretton Woods II” comes along just as the Trilateral Commission will be meeting at the same time in Washington, D.C. With an apparent goal of creating nothing less than a new global economy, Soros is spending $50 million in New Hampshire to bring together up to 200 academic, business and government policy leaders under his Institute for New Economic Thinking (INET).
As AFP goes to press, the attendees are to include ex-Fed Chairman Paul Volcker, former British Prime Minister Gordon Brown and World Bank executive and Nobel Prize winner in economics Joseph Stiglitz.
The conference is slated for the Mount Washington Hotel, site of the historic 1944 Bretton Woods conference, which established the post-World War II international financial architecture.
Soros chose this site because he expects his proposed reforms to be as radical as those promoted by British economist John Maynard Keynes, the much-praised “genius” of the original Bretton Woods project.
Keynesian economics have been portrayed as a cure to the Western world’s postwar devastation, in that governments were liberated of money creation restrictions imposed by the gold standard, even while global financiers controlled much of the world’s gold like they do now. Governments, under the new paradigm after the war, were encouraged to promote economic growth and macroeconomic stability by creating more debt-based money for everything that ailed the economy—debt that has brought most of the world’s economies to the brink of bankruptcy.
Now Soros comes along as the new Keynes to save the day by proposing another miracle solution to our problems, couched in lofty doublespeak such as “reform,” “cooperation” and “equal participation.” Soros is proposing the end of sovereignty as we know it.

“Reorganizing the world order will need to extend beyond the financial system,” Soros wrote in his opinion piece.
Soros is saying that a washed-up America should be replaced by a world government with a global currency under UN rule. He also advocates that China should be top dog while we play second fiddle. What Soros doesn’t say is that two decades of outsourcing U.S. industry, opening the borders and bankrupting the economy with pointless wars and other debacles have been intentionally orchestrated so that now international bankers can tell the world the system is broken and that the individuals who broke it need to show us how to fix it.
Georgy Schwartz, aka George Soros, is a Hungarian Jew who has been described as anti-God, anti-family and anti-American. By his own admission he even helped confiscate the homes of fellow Jews in Hungary in 1944.
In an interview with Steve Kroft of 60 Minutes he said 1944 was the best year of his life. Asked by Kroft if he felt any remorse, he answered, “No, not at all; I rather enjoyed it.”
“No feelings of guilt?” asked Kroft. “No,” answered Soros, “only feelings of power.”
Soros made his first billion as a currency speculator in 1992 by shorting the British pound and causing misery to millions of hardworking British citizens. He went on to cause the 1999 Russiagate scandal, almost collapsing the Russian economy. It was described as “one of the greatest social robberies in human history.”
He did the same to Thailand and Malaysia in 1997, causing the Asian financial crisis of that time. Malaysian Prime Minister Mahathir Mohamad called him “a villain and a moron,” while Thailand’s PM referred to him as “Dracula.” He also helped dismantle Yugoslavia and caused major trouble in Japan, Indonesia, Georgia, Ukraine and Burma by raiding their economies.
Stock up with Fresh Food that lasts with eFoodsDirect (Ad)
Soros also fosters cultural degeneracy by supporting abortion rights, atheism, drug legalization, sex education, euthanasia, feminism, gun control, globalization, mass immigration, gay marriage etc. Soros funded Barack Obama’s campaign and often visits the White House.
At 81, taking down America appears to be his final challenge. “The main obstacle to a stable and just world order is the United States. The time has come for a very serious adjustment,” he said.