Dîner du CRIF Février 2012 (La France sous Occupation juive)

Հայի ազգանունով ջհուդներ, կամ բոլորս դեպի վերին երուսաղեմ

 http://www.louysworld.com/archives/17021

Արմենակ (Աբրամովիչ) Աբրահամյան

Ջհուդից բացի ուրիշ ազգի ներկայացուցչին երբեք չեն թողնում դասավանդել ջհուդական դպրոցում:
Հետևություն. էլ կասկածներ չկան:

Բօ՛զի վաստակ, պատասխա’ն տուր...

http://www.louysworld.com/archives/17016

Տիգրանը պետք է հեռանա

2012-02-08 11:54:25

Հայաստանի փլուզումը և հասարակության մեջ հուսալքությունը, գոնե կանգնացնելու համար մայիսի խորհրդարանական ընտրություններից հետո վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը պետք է հեռանա: Հեռանա իր պաշտոնից, բայց ոչ թե` երկրից: Պաշտոնանկությունից հետո նա ստիպված է լինելու պատասխանել իրավապահների և քաղաքացիական հասարակության մի շարք հարցերի: Կախված այդ պատասխաններից` կորոշվի նրա հետագա ճակատագիրը:

Հարցերի շրջանակը լայն է.
1.     Սխալ տնտեսական քաղաքականությա՞ն, թե`կանխամտածված քայլ էր փոքր ու միջին բիզնեսի ոչնչացումը Հայաստանում:2.     Սխալի՞, կոռուպցիայի՞, թե`միտումնավոր արդյունք էր դրամի փոխարժեքի արհեստական պահպանումը և մի քանի հարյուր միլիոն դոլարի փոշիացումը երկրի պահուստներից:3.     Ո՞ր բանկերի հետ  «լավ հարաբերություններ» ունի Տ. Սարգսյանը և ի՞նչ արտոնություններ են ստացել այդ բանկերը:4.     Ի՞նչ  կապերի մեջ է Տ. Սարգսյանը “Ֆլեշ” ընկերության հետ, որին առանց մրցույթների, օրենքի խախտմամբ ահռելի պետական պատվերներ են իջեցվում:5.     Հ. Առաքելյանի ֆաքսերում ուղղված աղմկահարույց մեղադրանքների ո՞ր մասն է իրականություն:6.     Ապուշության, թե հանրությանը դիտավորյալ մոլորեցնելու արդյունք էր ի սկզբանե, սուտ նախագծերի ներկայացումը ժողովրդին /Դիլիջանը` ֆինանսական կենտրոն, Գյումրին`նավահանգիստ դարձնելը,  և այլ նմանատիպ ծրագրերի հրապարակումը:

Այս հարցերի բեռի տակ ՀՀԿ-ն և նրա ղեկավար Ս. Սարգսյանը գնում են ընտրությունների: Այս հարցերը ընտրարշավի ժամանակ ամեն օր հնչեցվելու են: Եվ հարցերի պատասխանները ընտրություններից հետո անպայման տրվելու են: Ս. Սարգսյանը ունի մեկ հնարավորություն տարանջատվելու այս մղձավանջից` օր առաջ պաշտոնանկ անել վարչապետին և տապալումների մի զգալի մասը բարդել նրա վրա: Հակառակ պարագայում` ամեն ինչ պարզ է:

Կարեն Հարությունյան

Գոնե համարձակություն ունեցեք բարձրաձայն խոստովանելու, որ այսօր արդեն Իսրայելը հայության ամենավտանգավոր թշնամիներից է

Իսրայելն Ադրբեջանին և Թուրքիային հավասար մեղսակից է Լեռնային Ղարաբաղի դեմ կատարված հանցագործությունների համար:

Եվ այժմ էլ իր մեղսակցության չափն ավելացնում է, փորձելով հայության թշնամի կոչվելու համար “մրցակցել” անգամ Թուրքիայի հետ:

Իսրայելի նախագահ Շիմոն Պերեսը 2009թ-ի հունիսին Բաքու կատարած այցելության ժամանակ հրապարակավ հիշեցրել էր, որ Իսրայելը մեծ աջակցություն է ցուցաբերել Ադրբեջանի զինված ուժերին 90- ական թվականներին Լեռնային Ղարաբաղում ընթացող պատերազմի ժամանակ: Մինչ օրս Իսրայելի ռազմական աջակցությունը Ադրբեջանին ոչ մի օր չի դադարել:

Իսրայելը փորձում է ազդել Հայաստան-Ադրբեջան սպառազինությունների միցավազքի վրա և հզորացնել Ադրբեջանին` նրան ռազմական գործողություններ սկսելու համարձակություն հաղորդելով: Այլապես ինչպես կարելի է բացատրել այն փաստը, որ Իսրայելը 1.6 մլրդ դոլարի անօդաչու թռչող սարքեր է վաճառում և հակաօդային պաշտպանության համակարգեր է վաճառում Ադրբեջանին, իսկ Ադրբեջանի դեսպանը Թեհրանում հայտարարում է, որ այդ զենքն օգտագործվելու է Լեռնային Ղարաբաղում: Այս պարագայում արդարացված և հիմնավոր է Իսրայելի ղեկավարությանը համարել հայության թշնամի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի ղեկավարության հետ միասին:

Եթե մինչ օրս Իսրայելին կարելի էր համարել Հայաստանի հետ ոչ այն է ` բարեկամական, ոչ այն է` ոչ բարեկամական երկիր, ապա Ադրբեջանի հետ գործարքից հետո այդ երկիրը և նրա ղեկավարությունը այս սերնդի և հաջորդ սերնդի համար պետք է համարվի թշնամի:

Հայաստանի արտգործնախարարությունը, ինչպես միշտ, չի գնահատել Իսրայելի և Ադրբեջանի միջև կնքված գործարքը և թե որքանով է այն վտանգում Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի անվտանգությունը:

Եթե արտգործնախարարությունը դիվանագետների մասնագիտությանը բնորոշ վախ ունի ճշմարտությունն ասելու, ապա նրա փոխարեն ես և իմ նման մտածողներն ենք ասում.” Այո, այսօր, Ադրրբեջանի հետ գործարքից հետո, Իսրայելը հայության ամենավտանգավոր թշնամիներից մեկն է”:

Հովսեփ Վարդումյան

03.03.12

Հայկական Անօդաչու Ինքնաթիռներ - Armenian Unmanned Aerial Vehicle (UAV - Drone)

Հայ ծագումը - Ով ենք մենք

Գրել է Լուսանցք

Սկիզբը՝ թիվ 4-ում «®Արարչական արյունդ®» (Պ. Սեւակ) Կրոնական ավանդույթների թելադրանքով՝ շատերը բոլոր մարդկանց համարում են հողածին՝ զուտ երկրային ծնունդ: Այդ շատերն անտեսելով մարդկության ծագումնաբանության հին, ավելի արժանահավատ դիցաբանական վավերագրերը՝ ուշադրություն չեն դարձնում, որ մարդկության մեջ բացի հողածին (երկրածին, երկրի բացասական էներգիան մարմնավորող Վիշապի ստեղծած) տեսակից՝ գոյություն ունի նաեւ արարչածին (Արարչի որդի) տեսակ: Այս երկրորդին պատկանող մարդիկ կոչվում են Արեւորդիներ կամ հրածիններ, քանի որ արեւը (հուրը)՝ տիեզերական կենաց զորությունը դիցաբանական հավատալիքներում համարվում է Արարչի էությունը: Կրոնական սուրբ գրքերից մեկի՝ եբրայական Բիբլիայի օգնությամբ համոզվում ենք, որ կրոնական գիտակցության մեջ անգամ ամրագրվել է մարդու երկու տեսակների մասին պատկերացումը: Այստեղ  այլ՝ դիցաբանական փաստերով դրանում համոզվենք: - Հայ էպոսի՝ Սասունցի Դավթի հերոսները այն զգացում-գիտակցումն ունեն, որ իրենք «ազնաուր»,  դիցազն (դյուցազն)՝ դիցերի (աստվածների) սերունդ ցեղից են եւ, հետեւաբար, անմահ են (հայ դիցհերոսներից վերջինը՝ Փոքր Մհերը, ոգի դառնալով փակվում է Ագռավաքարում՝ վերջնական այն հեռանկարով, որ, օրերից մի օր, երբ աշխարհը քանդվի ու նորից շինվի, այնտեղից դուրս կգա, կվերամարմնավորվի, կրկին աշխարհիկ կյանք կմտնի), որ իրենք, ինչպես նաեւ իրենց մշտական ուղեկից հրեշտակը՝ Քուռկիկ Ջալալին, ամենաբացարձակ ու ամենազգացական աստվածային բնական տարերքի՝ հուրի ծնունդ՝   հրածին են (հայ դիցհերոսները հուրի արտահայտություն «թոնդրան վրա» էլ կնքվում են), ի տարբերություն տիտանածին (դիվածին) Մսրա տան հերոսների, որոնք հողածին, մահկանացու (պարզապես մարդիկ) են: Հայ դիցհերոսներին հակոտնյա ցեղի հերոսները այդպես էլ ընկալում են (հիշենք Մսրա Մելիքի՝ Դավթին կրակով ու ոսկով փորձության ենթարկելու դրվագը): -Արիական (հայազուն) ցեղի ծագումի մասին պատմող հին մի առասպելից մի դրվագ (վիշապածին Աժդահակի երազում վերապրված) է պատմում մեր պատմահայր Մովսես Խորենացին: «Երազումս ես մի անծանոթ երկրում էի գտնվում, -պատմում է Աժդահակն իր երազը,- մի լեռան մոտ, որ գետնից երկար բարձրացած էր եւ որի գագաթը թվում էր սաստիկ սառույցներով պատած, ու կարծես թե այն Հայկազանց երկրում էր, եւ երբ ես շատ երկար նայում էի այդ լեռանը, մի ծիրանազգեստ կին երեւաց ինձ երկնագույն քողով, բարձր լեռան գագաթին նստած, խոշոր աչքերով, բարձրահասակ, կարմիր այտերով, որ բռնված էր  ծննդի երկունքով: Երբ ես երկար նայում էի այս երեւույթին եւ հիացման մեջ էի, հանկարծ կինը երեք (զավակ) ծնեց, կատարյալ դյուցազուններ (աստվածամարդիկ,- Ս.Մ)՝ հասակով եւ էությամբ: Առաջինն առյուծ հեծած սլանում էր դեպի արեւմուտք, երկրորդը՝ ընձառյուծ հեծած դեպի հյուսիս էր դիմում, իսկ երրորդը՝  վիթխարի վիշապ սանձած՝ արշավակի մեր տերության վրա էր հարձակվում»: Անտարակուսելի է, որ երազի երկնագույն քողով ծիրանազգեստ կինը աստվածների մայրը՝ Անահիտն է, իսկ նրա ծնած՝ հասակով եւ էությամբ դյուցազուն (աստվածների ցեղից) զավակները Հայկազանց երկրի՝ Արարատի բնակիչների նախնիք: Իսկ եթե զավակների երկնային բացարձակ մայրը՝ Աստվածամայրն է, ապա, ինքնին հասկանալի է, որ բացարձակ Հայրն էլ Արան է: Երազի Աստվածամարդ երեք զավակների սլացքի  ուղղությունները խորհրդանշում են Արիների՝ երկրի տարբեր կողմեր տարածվելը: - Շումերա-աքքադական դիցասքում՝ Գիլգամեշում (տե՛ս Հին արեւելքի պոեզիա, էջ 105-164), հստակորեն ուրվագծվում է մարդու երկու տեսակների՝ անմահ մարդ-աստվածների եւ սոսկական մարդկանց (մահկանացուների)՝ իրենց զգալի տարբերություններով հանդերձ պատկերացումը: Այստեղ պատմվում է, որ «երկու երրորդով աստված, սոսկ մեկով® մարդ» (այսինքն՝ մարդու երկու՝ աստվածամարդ եւ մարդ տեսակների խառնուրդ, այդ երկուսի «մարմիններից» սերված) Գիլգամեշը, գիտակցելով, որ ինքն, այնուամենայնիվ, մահկանացու է, «անծանոթ ուղիով» գնում է աստվածների երկիր՝ Մաշուի լեռները (ըստ պատմագիտական նորագույն հետազոտությունների՝ սա գտնվում է Հայկական լեռնաշխարհում), այդտեղ ապրող աստվածներին հատուկ «անմահ կյանքը» «գտնելու», որ ինքն էլ անմահ դառնա: Էպոսը ստեղծողները, այնուամենայնիվ, նրա որոնումներին տալիս են մի հանգուցալուծում, որ մարդը, որքան էլ Աստծո «մարմինը» կրի, միեւնույն է՝ «մահկանացու» է մնում, «աստվածների կաճառում» նրա համար «աթոռ դրված» չէ, որ՝ «Մարդիկ եւ աստվածները՝ ինչպես թանն ու կարագը, (Մարդիկ եւ աստվածները՝ ինչպես մղեղն ու ցորենը): Էպոսում Գիլգամեշին խորհուրդ է տրվում մնալ մարդկայինի, միա՛յն մարդկայինի սահմաններում, անհնարին աստվածայինին չձգտել: - Հիթիթական՝ հնագույն փոքրասիական երկրներից մեկի դիցաբանությունում եւս կարելի է նկատել մարդու երկու տեսակների տարբերակումը. մեկին (որը բարեշնորհ, հարուստ, ուժեղ, աստվածապաշտ, ազնիվ, առաքինի, իմաստուն է համարվում) «արի», «երկրային աստված»,  Արեւ աստվածության որդի (Արեւորդի) անվանումն է տրվում, իսկ մյուսին (որը «չար եւ հիմար», «բոլոր աստվածների կողմից» մերժված, քամահրված ու ատելի է համարվում) պարզապես «մարդ» անվանումն է տրվում: «Երկրի զավակների ծնունդը» ասքում մարդու այդ տեսակները համարվում են «Երկնային կառապանի» (Արարչի, - Ս.Մ.) Արեւ աստծո ու Երկրի կենակցությունից ծնված երկվորյակ ծնունդներ. մեկը՝ ամբողջական, մյուսը՝ թերի (հիշեցնում է հայ էպոսի Սանասար եւ Բաղդասար երկվորյակ եղբայրներին): Առաջինի սերունդը լինելու զգացում-գիտակցումն ունեցող հիթիթը («Կանտուցիլիսի աղոթքում»), դիմելով Արեւային աստվածությանը ու ասելով, որ «Դու ինձ հայր ես եղել եւ մայր: Քեզանից բացի, աստվածություն, / Չկա հայր ու մայր ինձ համար, չկա ոչ մեկը բնավ»՝ իրեն համարում է աստվածության «հավատարիմ սպասավորը», նրանով երդվողը (հիշեցնում է մեր «Արեւս վկա»-ն) ու իր երդումը երբեք չդրժողը: - Երկա՜ր ժամանակ հույնին կրթող- դաստիարակող, բայց հետագայում ավա՜ղ, նրանից դուրս մղված հոմերոսյան էպոսի՝ շատից-քչից ուշադիր ընթերցողը չի կարող  չտեսնել, որ նրանում պատմվում է մարդու երկու տեսակների՝ «դիցազների» («Աստծո կողմից» սերվածների կամ «Արիների»), որոնք աքայացոց բանակի առաջնորդների ու տոհմապետերի մեծ մասն են (ինչպես նաեւ հենց ինքը՝ Հեղինեն, ում տրոյացիների կողմից առեւանգվելու պատճառով տեղի ունեցավ Տրոյայի պատերազմը) եւ սոսկական մարդկանց (ոչ արիների), որոնք կազմում են տրոյացիների բանակը, հակամարտության մասին: Ընդ որում՝ առաջինները ներկայացվում են բացարձակ հոգեգծերով օժտված (առաքինի, քաջակորով, ուխտապահ, հավատավոր, խորհրդապաշտ, իմաստուն, հատու խոսող®.), իսկ երկրորդները՝ թերի: - Ըստ մեկ այլ   հին հույն իմաստուն՝ Հեսիոդոսի «Աշխատանքներ եւ օրեր» մարդաբանական պոեմի, Օլիմպոսում ապրող անմահ աստվածները մարդկային առաջին ցեղը երջանիկ ստեղծեցին. դա ոսկե դարն էր:  Այդ դարաշրջանի մարդիկ ապրում էին ինչպես երանելի անմահ աստվածներ, նրանք մշտապես ուժեղ էին, նրանց երկարատեւ կյանքին հաջորդող մահը նման էր հանգիստ ու մեղմ երազի, հավատավոր էին, բանականությամբ ու անձնիշխանությամբ առլեցուն, նրանց հետ երկնային անմահ աստվածներն անգամ խորհրդի էին նստում: Մահից հետո ոսկե դարի մարդկանց ի վերուստ կյանքի մեկ այլ ձեւ տրվեց. նրանք դարձան բարի ոգիներ, երկրի վրա ապրող մահկանացու բոլոր մարդկանց պահապան-հսկողներ: Ինչ խոսք, Հեսիոդոսի պատկերացրած այս մարդը ոչ մի կապ չունի եբրայական Բիբլիայի Ադամի հետ, որը սոսկ մահկանացու էր, զուրկ էր բանականությունից (նրան արգելված էր «իմացության ծառի» պտուղն անգամ ճաշակելը) ու անձնիշխանությունից (նա Եվայի դրդմամբ է «իմացության ծառի» պտուղը ճաշակում),  աստծո «երեսը» նա ոչ մի կերպ չի տեսնում (այսինքն՝ նրա եւ նրան ստեղծող աստծո միջեւ ամիջական գենետիկական կապ չկար): - Պլատոնը իր «Պետություն» աշխատության մեջ, հույների՝ արիական ազգերից մեկի մեջ հնուց ի վեր պահպանված մի լեգենդ է հիշում: Լեգենդը «մի քաջ մարդու, Արայի՝ Արմենիայի զավակի» մասին է: Իմաստասերը պատմում է, որ մի պատերազմի ժամանակ նա սպանվում է: Սպանվելուց 12 օր անց նրան մյուս սպանվածների հետ երբ ցանկանում են այրել՝ նա հանկարծ կենդանանում է եւ պատմում, թե ինչ է իր հոգին տեսել «այնտեղ», երբ դուրս է եկել իր մարմնից ու մյուս սպանվածների հոգիների հոտ հայնվել «ինչ-որ Աստվածային տեղում», որտեղ նստած «դատավորները» (աստվածները եւ նրանց գործակալ հրեշտակները,- Ս.Մ.) իրենց մոտ եկած հոգիների դատն էին անում: Դատավորները մեկ առ մեկ հոգիների երկրային կյանքի գործերը քննում եւ համապատասխան (արդար է կամ անարդար է) դատավճիռն էին կայացնում. «Երբ հերթը հասնում է Արային, դատավորները նրան ասում են, որ նա մարդկանց համար պետք է դառնա պատգամախոսն այն ամենի, ինչ-որ այստեղ տեսել ու դատավորներից լսել է: Եվ նրան ասում են ամեն ինչ լսել ու ամեն ինչ դիտել»: Աստվածայինի եւ մարդկանց («մեկօրյա հոգիների» կամ «մահկանացու ցեղի»,- ինչպես բնութագրում են դատավորները նրանց) մինչեւ այդ միջնորդը լինելու մեջ տեսնելով Արայի (փաստորեն՝ ոչ սովորական մարդու հոգու (փաստորեն՝ հավերժական կյանքով ապրող հոգու) առաքելությունը՝ մոյրաները՝ մարդկային ճակատագիրը տնօրինող Աստվածուհիները նրան հեռու են պահում մյուս բոլոր հոգիների համար նախատեսված հետագա ճակատագրի վիճակ հանելու պարտադրանքից ու մոռացության գետի ջուրը խմելու փորձությունից: Պլատոնը այս լեգենդը պատմում է իր փիլիսոփայության՝ հոգու անմահության գաղափարը հիմնավորելու համար: Դժվար չէ նկատել, որ այդ լեգենդում կա Հին Հայաստանում ու Հին Ասորեստանում Արա Գեղեցիկի մեռում-հառնումի մասին պատմող լեգենդի հետքեր,- լեգենդ, որն էլ, իր հերթին, ձեւավորվել է արի ցեղի բնօրրանում ցեղի ծագումի, նրա՝ որպես արարչազարմ մարդատեսակի (աստվածների ու սոսկական մարդկանց միջեւ միջնորդի) մասին պատմող հին մի նախատիպարային առասպելի հիմամբ: Օտար գինականը՝ անգլիացի Ա. Սեյսն է գրում՝ «Արայի պաշտամունքը, նաեւ Էր (Արա,- Ս.Մ.) - Արմենիոսի լեգենդը ձեւավորվել է Հայկական Լեռնաշխարհում, ապա տարածվել հին աշխարհի բազմաթիվ ցեղերի ու ժողովուրդների դիցարաններում»: Շարունակելի Սերգեյ Մանուկյան ԵՊՀ փիլիսոփայության եւ հոգեբանության ֆակուլտետի դոցենտ «Լուսանցք» թիվ 6 (227), 2011թ. Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում

Հայ ենք, հայի գեն ու լեզու, կենսակերպ, հավատ ու լեռնաշխարհ ունենք...

Գրել է Լուսանցք

…Եվ Հայ Աստվածներ ունենք Արարիչը մեկն է ինչպես Տիեզերքը, եւ այլընտրանք չկա Արարչին ու չի կարող լինել երբեւէ: ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանի «Տիեզերապատում» շարքից եւ «Լուսանցք»-ում հրապարակված հոդվածներից նաեւ համոզվեցի, որ ոչ միայն Տիեզերքի Տերը մեկն է ու միակը, այլ՝ Արարիչը հենց Տիեզերքն է, եւ Տի-Եզերքն էլ Արարչական Մեծ-Եզերքն է՝ Նրա Արարչածին Մարմինը... Եվ հայ արիները փետրվարի 13-ին նշում են Արարչին՝ Տիրոջն ընդառաջ գնալու տոնը: Հայ Արիական տոնացույցով դա հստակ ամրագրված է: Կրակներ վառելը՝ Տրնդեզ անելը՝ խորհուրդ ունեցող կրակ (կրակե դեզ) վառելը Արեգակի երկնային խորհուրդն է նախանշում: ԱրԷգԱկ-ի՝ Արական ու Ի(Է)գական Ակունքը որպես երկրային կյանքի Պահապան-Ակունք է փառաբանվում: Սա է պատճառը, որ արի մարդիկ հաճախ Տերնընդառաջը նշում են որպես Տրնդեզ... Իրապես փառաբանվում է Տիեզերքի Տերը՝ Արարիչը, Ամենայն Ստեղծին՝ Ամենայն Ակունքի Արարողը, Ում արարած մարդիկ ԱրէգԱկ-ի խորհուրդ-կրակներով ընդառաջ են գնում Նրան՝ իրենց սերն ու երախտագիտությունը հայտնելով Երկրային Գարնան (Կյանքի) Վերածննդի սպասումով... ՀԱՄ լրատվական կենտրոնի տեղեկացմամբ, օրերս Տիեզերքի Արարչին ընդառաջ կատարվել է տոնախմբություն. «Հայ Արիական Միաբանության (ՀԱՄ) եւ Հայ Ազգայնականների Համախմբման (ՀԱՀ) անդամները, արիադավան-հեթանոսական ծիսակարգի համաձայն, փետրվարի 12-ին Հայոց Տրնդեզի արարողություն կատարեցին: Արարատի մարզի Ազատավան գյուղի տարածքում՝ վեհ Մասիսների հայացքի ներքո՝ քուրմ Մանուկը, քրմի թեկնածուներ եւ ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը փառաբանեցին Տիեզերքի Տիրոջը՝ Արարչին, նաեւ Հայ Աստվածներին՝ Հայաստանի ու հայության համար նոր վերազարթոնքի սպասումով... Վառվեց Տրնդեզի ծիսական կրակը՝ Երկնային Արէգակի Երկրային Խորհրդանիշը, եղան գինեձոներ, բաժանվեցին ծիսական ուտեստներ, եւ հայ արիներն ու ազգայնականները երդվեցին Տիեզերքի Արարչին ու Հայ Աստվածներին՝ վերականգնել Հայոց արիադավան-հեթանոսական հավատն ու Արիական հզոր Հայաստանի հիմնաքարը... Հայ Արիական Միաբանության Հոգեւոր հանձնախմբի Քրմական դասն էլ փետրվարի 13-ին, ժամը 12:00-ին Սյունիքի մարզի Քարահունջի (Հնչեղ քարեր - Զորաց քարեր) հնագույն աստղադիտարանի տարածքում կատարեց մեկ այլ ծիսական արարողություն՝ Հայոց Տրնդեզի (ծիսական կրակների դեզի) կամ Տերնընդառաջի՝ Տիեզերքի Տիրոջն ընդառաջ գնալու տոնի առթիվ: Ձոներ նվիրվեցին Արարչին եւ Հայ Աստվածներին: Եվ Արարչին ընդառաջ գնալով՝ հայ արի քրմի թեկնածուները հայությանն ու հայոց նպատակներին վերջնական ու հաղթական մաղթանքներ հղեցին: Իսկ Հայ առաքելական եկեղեցին, ինչպես տեղեկացնում են զլմ-ները, «ամեն տարի փետրվարի 13-14-ը՝ Քրիստոսի սուրբ ծննդյան օրվանից 40 օր հետո, մեծ հանդիսավորությամբ նշում է քառասունօրական մանուկ Հիսուսին տաճարին ընծայաբերելու տոնը՝ Տյառնընդառաջը, որը նշանակում է Տիրոջն ընդառաջ գնալ: Տոնի նախօրեին երեկոյան ժամերգության ընթացքում կատարվում է արտերի եւ այգիների օրհնություն, քանի որ գարնանամուտ է: Ժամերգության ավարտին մարդիկ եկեղեցում վառվող մոմից վառում են իրենց մոմերը՝ Քրիստոսի լույսի խորհրդանիշը իրենց հետ տանելով տուն, եւ հենց այդ կրակով էլ վառում են նաեւ Տյառնընդառաջի խարույկը»: Եկեղեցիներում կատարվում է նորապսակների օրհնության կարգ՝ զորացնելու նրանց սիրո եւ հավատարմության դաշինքը: Տոնի օրը, ըստ սովորության, նվերներով այցելում են նորապսակներին, նրանց 3-7 անգամ խարույկի շուրջը պտտեցնում, կրակի վրայից թռցնում, իսկ հետո նրանց վրա շաղ են տալիս չիր, չամիչ, որ քաղցր զույգ լինեն: Եվ ինչպես ամեն հին հայկական ծեսի կամ տոնի օրը, այս անգամ էլ հայ եկեղեցականները փորձում են եւս մեկ անգամ ազգից գողանալ իր տոնը՝ այն եկեղեցական դարձնելու մղումով. «Տեառնընդառաջի տոնը քրիստոնեական է, իսկ կրակի վրայով թռչելիս որեւէ երազանք պահելը դատապարտելի է»,- ասում են քահանաները: Բայց չգիտես ինչու, «եկեղեցիներում կատարվում է նորապսակների օրհնության կարգ», նրանց 3-7 անգամ խարույկի շուրջը պտտեցնում, կրակի վրայից թռցնում են: Դե՜, մարդիկ վճարում են «օրհնության կարգի» համար, եւ քահանաները «մոռանում» են, որ «կրակի վրայով թռչելիս որեւէ երազանք պահելը դատապարտելի է»... Իսկ հին հայկական արեւա-կրակապաշտական տոնը 1711 տարի է «քրիստոնեացվում» է՝ «Տեառնընդառաջի տոնը քրիստոնեական է: Դրա հետ կապված եկեղեցին բազմաթիվ ավանդույթներ ունի, իսկ մնացածը ժողովրդի մեջ տարածված ենթադրություններ են եւ սնահավատություներ»,- ասել է Մարկոս քահանա Մանգասարյանը՝ ներկայացնելով նաեւ տոնի խորհուրդը: Զարմանալով դեռ զարմանում ենք, թե այսքան չարությունը հայոց անցյալի եւ պատմության նկատմամբ ե՞րբ են սպառելու եկեղեցու սպասավորները: Անգամ կասկածներ են առաջանում ոմանց հայկական գեն կրելու առումով... Այսքա՜ն չարությու՞ն ու չկամությու՞ն... Տրնդեզ նշանակում է Տիրոջն ընդառաջ գնալ դեզի կրակ վառելով... Եվ սա Արարչի՛ հետ կապ ունի, ոչ թե Հիսուս Քրիստոսի... Ում միայն Հայ առաքելական եկեղեցին է մերթ ընդ մերթ արարիչ որակում՝ առանց երկար-բարակ մտածելու... Մյուս քրիստոնեական եկեղեցիները գոնե հասկանում են, որ Հիսուսը չէ Տիեզերքի Տերը, քանզի մինչ նրա ծնունդը Տիեզերքը կար, եւ Երկիր մոլորակն էլ կար, մարդկություն կար... Եվ հայը չի հրաժարվում կրակի դեզ անելուց եւ իր հեթանոսական անցյալը փառաբանելուց... Անգամ իր ազգային ավանդույթով (ոչ թե՝ քրիստոնեական) պարտադրում է, որ հենց եկեղեցիների բակերում կրակներ վառվեն, եւ ոչ մի երիտասարդ նորապսակ այդ օրը հաստատ չի՜ հիշում «քառասունօրական մանուկ Հիսուսին տաճարին ընծայաբերելու տոնը», այլ կրակի դեզի վրայից ամեն մի թռիչքից հետո իր նորաստեղծ ընտանիքի կամ ծնվելիք երեխայի երազանքներն է փայփայում... Դե, սա էլ չէր  կարող վրիպել եկեղեցականների փորձառու աչքից, եւ ահա «Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ծայրագույն Պատրիարք եւ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի օրհնությամբ փետրվարի 14-ը հռչակվել է նորապսակների, նաեւ ընտանիքի տոն: Սուրբ Պատարագից հետո Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու բոլոր եկեղեցիներում կկատարվի նորապսակների օրհնության կարգ»... Իհարկե ողջունելի է, որ ընտանիքի տոն պետք է նշվի նաեւ: Բայց այս ամենը իրավիճակային լուծումներ են: Նախ՝  Տիեզերքի Տիրոջը՝ Արարչին ընդառաջ գնալու տոնը դարձնում են «քառասունօրական մանուկ Հիսուսին տաճարին ընծայաբերելու» տոն, հետո՝ հայտարարում են, թե այն քրիստոնեական տոն է, իսկ մնացյալը «ժողովրդի մեջ տարածված ենթադրություներ են եւ սնահավատություներ», հիմա էլ՝ ընտանիքի տոնն են խառնում այս ամենին... Եվ այս բոլորի նպատակը մարդկանց իրենց արմատներից կտրելն է, իրական տոնը իրական խորհրդից զրկելը: Եվ ստում են այն եկեղեցականները, ովքեր մերժում են Տրնդեզի՝ հեթանոսական ժամանակներից գալը: Ու նրանց ընտանիքի տոնն էլ հարամ է, քանզի հային արմատից կտրելով ընտանիք չեն կառուցի... Մի քահանայի խոսք էլ մեջբերենք, որպեսզի քրիստոնեական «հանդուրժողականությունը» հստակ երեւակվի: «Տրընդեզին հատուկ սովորություն է կրակ վառելը եւ վրայով թռչելը: Թերեւս այդ սովորությունը ոմանք համարում են հեթանոսությունից մնացած, ոմանք որպես գեղեցիկ արարողություն են ընկալում, սակայն եկեղեցականները միանշանակ պնդում են, որ դա հեթանոսության հետ կապ չունի»,- ասել է Ադամ քահանա Մակարյանը՝ հավելելով, որ «կրակը վառելու սովորությունը հիշեցնում է Աստծո լույսը, Աստծո ջերմությունը եւ բոլորովին կապ չունի հեթանոսական արարողության հետ, որովհետեւ հեթանոսներն իրենք պաշտում եւ աստվածացնում էին կրակը»: Այս հոգեւորականը այնքա՜ն հեռու է իրականությունից եւ աստվածայինից, որ ԱրԷգԱկ-ի պաշտամունքը, որի լույսով ու ջերմությամբ է մոլորակը հարատեւում, «քրիստոնեական սիրով ողողված» աչքերում կրակապաշտություն է նկատվում, անգամ աստվածացվում... «Դե ե՛կ վարդապետ ու մի խենթանա»... Նորից չարություն ու չկամություն ազգի անցյալի հանդեպ: Իսկ ո՞վ եք դուք, որ ազգի պատմության տարեթիվ ու ծնունդ եք փոխել փորձում, ազգային արժեհամակարգ եք աղավաղում... Ո՞վ եք, եթե ոչ ազգի թշնամի... Հալալ չէ՞ հույներին, իտալացիներին, եգիպտացիներին, չինացիներին, ճապոնացիներին, հրեաներին եւ այլոց, որ անգամ քրիստոնեական, մահմեդական, թե բուդդայական կրոններին գերի դառնալով՝ չմոռացան իրենց անցյալը, չքանդեցին ու չավերեցին իրենց պատմական հուշարձաններն ու տաճարները, «չմեռցրին» իրենց Աստվածներին եւ մնացին արմատներին կառչած ու այսօր հզորների շարքում են՝ ոչ թե տկարների ու մեղանչող ողորմացողների... Վերոնշյալ քահանան այնքան «մեծահոգի» է գտնվել, որ մի կերպ հիշել է.«Եթե անգամ ինչ-որ տեղ փորձելու լինենք կապել հեթանոսական սովորության հետ Գրիգոր Տաթեւացու մեկնությամբ՝ մենք ոչ թե աստվացածնում ենք կրակը, այլ եթե ժամանակին կրակապաշտություն է եղել, մենք այդ կրակը հաղթահարված ենք համարում եւ վրայով ցատկելով՝ ցույց ենք տալիս իր ավելի ցածր լինելը»...Հա՜, 301 թվին այնպե՜ս ցատկեցիք, որ առ այսօր հայ ազգը միայն երազներով է ապրում՝ հիշելով անծայրածիր թագավորություններն ու աշխարհակալ արքաներին, հեթանոս արքաներին, հեթանոս քրմերին, որ ամբողջ աշխարհն էր դողում նրանց «ցատկից»... Բայց ապազգային դրսեւորումներն ավերեցին ամեն բան ու շարունակում են մութ քող քաշել Հայոց Արմատներին: Եվ դա անում են քրիստոնեական «հնազանդության» անվան տակ՝ շարունակելով կեղծել ազգի պատմությունը, իսկ սա հենց նաեւ այլ ապազգային տոների ներխուժման պատճառ է դառնում: Օրինակ՝ քահանաները տարիներ շարունակ փորձում են մեր հանրության միջից դուրս հանել «սուրբ Վալենտինի տոնը»: «Վալենտինը ընդունված է, որովհետեւ գովազդվում է շոու բիզնեսի ներկայացուցիչների կողմից՝ փող են կորզում,- բողոքում են եկեղեցականները, - հետեւելով մեր եկեղեցական օրացույցին, ընդունում ենք միայն Հայ առաքելական եկեղեցու կողմից հաստատված տոները, հետեւաբար սիրեցյալի հետ սիրահարների տոնը նշվում է փետրվարի 4-ին՝ Երիտասարդների եւ սիրո բարեխոս սուրբ Սարգիս զորավարի հիշատակության օրը»: Իսկ սուրբ Վալենտին նշողներին կոչ է արվում հրաժարվել այդ վատ սովորույթից ու հետեւել «մեր ավանդույթներին»... Այստեղ պետք է մի հարց տալ՝ սուրբ Վալենտինը կապ չունի հայության հետ, իսկ այդ սուրբ Սարգիսն ի՞նչ կապ ունի մեզ հետ, ո՞ր մի ազգակերտ առաքելության շնորհիվ է դարձվում (բառի բուն իմաստով) սիրահարների կուռքը... Եվ եթե գովազդի մասին են խոսում, ապա եկեղեցու գովազդը քի՞չ է պետական (ուրեմնեւ՝ մեր) միջոցներով արվում, բոլոր թերթերի էջերից ու հեռուստաեթերներից միայն եկեղեցականների խոսքն է հնչում տոնական օրերին, ծեսերի մեկնաբանությունների ժամանակ... Բայց օգուտ չկա... Խորտակվող նավը կսուզվի... Հայերը ունեցե՛լ եւ ունե՛ն Սիրո Աստվածուհի Աստղիկ, եւ սիրահարվածների տոնը Վարդավառի օրն է, երբ ջրով մաքրագործվում են մարդկանց մարմիններն ու հոգիները ու նրանք գնում են դեպի իրենց անարատ սերը... Հավերժական սիրո Աղբյուրը հայերի սիրո Աստվածուհի Աստղիկի եւ ռազմի ու զորության Աստված Վահագնի սերն է... Բայց եկեղեցականներն ինչպես կրակին են դեմ՝ Տրնդեզի տոնին, այդպես էլ ջրին-ջրոցիին են դեմ՝ Վարդավառին... Ի՞նչ է, ամեն ինչ սեւ սքեմավորի կերպարանքի մե՞ջ պիտի պարուրվի...… Այս ամենի վերջն էլ կգա: Աշխարհի վերջ ասելով հենց սա էլ պիտի հասկանալ, գալու է այս «քաղաքակիրթ» աշխարհի վերջը, այսօրվա ապազգային քաղաքականության, մշակույթի, կենսակերպի ու կրոնական տեսությունների վերջը... Եվ դրա վկայությունը նաեւ էլեկտրոնային լրատվամիջոցներում հայտնված հերթական «բացահայտումն» է. «Սամվել Նիկոյանը քրիստոնյա չէ՞... Լավատեղյակ աղբյուրների վստահեցմամբ՝ ԱԺ նախագահ Սամվել Նիկոյանը դեռեւս 90-ականների սկզբին մի խումբ ՀՀԿ-ականների հետ հեթանոսություն է ընդունել՝ ըստ այդմ հրաժարվելով  քրիստոնեությունից: Արարողությունը տեղի է ունեցել Գառնիի տաճարում»: Այնուհետեւ զրուցել են «Մայր աթոռի տեղեկատվական բաժնի աշխատակից Հայկ սարկավագի հետ», ով նշել է. «Այն անձը, որը ծիսակագով դարձել է հեթանոս, միանշանակ չի կարող համարվել քրիստոնյա, անկախ նրանից, թե նա ինչ բացատրություն է տալիս իր արարքին: Եթե նույնիսկ հեթանոսության ընդունումը համարում են ազգայնականության դրսեւորում, ապա միեւնույնն է, նրանք այլեւս քրիստոնյա համարվել չեն կարող» (http://www.zham.am): Է հա՜, չե՛ն կարող, թերեւս չե՛ն էլ ուզում, ի՞նչ կա այստեղ զարմանալու: Հայն է ստեղծե՞լ հավատը կամ կրոնը, թե՞ Քրիստոսից հետո 6 դար հրեա մարգարեների ձեռքով գրված քրիստոնեական ուսմունքն է հային ստեղծել... Հայ ազգը բազում հազարամյակների պատմություն ունի եւ դրանից միայն 1700-ն է քրիստոնեական, մնացյալը արիադավան-հեթանոսական է եւ գենի բնական արձագանքի դեպքում հայը հաստատ հեթանոս (էթնոս-ազգ) է դառնում ու ազգային հավատին հետեւում: Ի միջի այլոց, ՀՀ նախկին վարչապետ Անդրանիկ Մարգարյանն էլ էր հեթանոս օծված, եւ ոմանք այն ժամանակ էլ «ահազանգում» էին, թե ինչպե՞ս կարելի է քրիստոնեական երկրում հեթանոս վարչապետ ունենալ... Հիմա էլ՝ հեթանոս ԱԺ նախագահ... Ժամանակին ՀՀ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին էլ ծածուկ աթեիստ էին կոչում... «Ահազանգողներին» ասենք նաեւ, որ արդեն հազարավոր արորդի-հայորդիներ ունենք Հայաստանում եւ Սփյուռքում... Հա՜, աղանդավորական, համասեռական, օտարի գործակալ, այլազգի, անհավատ կամ չգիտեմ էլ ինչ կարգի պաշտոնյաներ, արվեստի կարկառուն դեմքեր, հանրային ու հասարակական «պաշտպաններ» ու այլ գործիչներ կարող են լինել Հայաստանում, իսկ հայ հավատի հետեւորդներ՝ ո՞չ: Ո՞րն է այստեղ տրամաբանությունը: Այն բացակայում է եւ չի կարող լինել սին քաղաքական կամ կրոնական համոզմունքների առկայության պարագայում: Ի՞նչ է, կրոնախեղ, սեռախեղ կամ օտարահպատակ քրիստոնյաները հայ հեթանոսից նախընտրելի՞ են... Ուրեմն անհրաժեշտ է լրջորեն խորհել: Հայի հավատը հայ-արիականությունն է (որ քրիստոնյաները օտար բառով կոչել են հեթանոսություն), լեզուն հայերենն է, հայրենիքը՝ Հայաստանը՝ Հայկական լեռնաշխարհը, գաղափարախոսությունը՝ հայկականությունն է... Հայը հայահավատ է եւ ուրեմն՝ Աստվածներն էլ հայ են... Եվ  Տիեզերքում Նրանց Հայ Աստվածներն են ասում... Քուրմ Արմոգ Հայ Արիական միաբանության Հոգեւոր հանձնախմբի Քրմական դաս «Լուսանցք» թիվ 6 (227), 2011թ. Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում

Հայ ծագումը

Գրել է Լուսանցք

Արեւմուտքի եւ Արեւելքի ճակատագրական կենտրոնում Սկիզբը՝ թիվ 4, 6-ում Հայկական Լեռնաշխարհը որպես երկրագնդի կենաց գոտի, տեղ, որտեղ արարչա-աստվածային «կենաց ծառն» է գտնվում ու որտեղ անմահությունն է երաշխավորվում,- սեմական աղբյուրներում հաճախ արծարծվող այս խորհուրդները հաստատում է հին հունական մեկ այլ աղբյուր՝ նախահոմերոսյան շրջանում (այս թ. ա. 2-րդ հազարամյակում) ձեւավորված «Արգոնավորդներ» առասպելը, որում պատմվում է, որ 50 հույն դյուցազուններ (նրանց մեջ է լինում նաեւ հայազգի Արմենոսը) Արգոս նավով ուղեւորվում են Այետես (Հայետես) թագավորի թագավորած Էա (Այա, Հայա,-Ս.Մ.) երկիր՝ բերելու այդտեղ գտնվող Կենաց ծառից կախված կախարդական ոչխարի ոսկե գեղմը: Հնդ-արիական դիցաբանության հիմք Ռիգվեդայում մարդկությունը մեկ ընդհանուր նախահորից՝ Մանուից (բառացի նշանակում է մարդ) սերելով հանդերձ, նկատվում է, այնուամենայնիվ, որ մարդիկ փաստացի բաժանվում են երկու՝ միմյանց հակադիր՝ բարձր (կատարյալ) եւ ցածր (ոչ կատարյալ) ցեղերի (ռասաների):  Առաջինը Արիական ցեղն է, որին նաեւ այա կամ հայա անվանում է տրվում, իսկ երկրորդը՝ ոչ արիական, որը կոչվում է նաեւ դասա (հնարավոր է, համապատասխանում է հայերենի դաս-խավին, որը տվյալ դեպքում տրոհվածի, ամբողջականությունից զրկվածի, մասնատվածի իմաստն է արտահայտում): Առաջիններին հովանավորում են արիական աստվածները (Ինդրան, Վարունան, Միթրան, Ագնին), երկրորդներին՝ դեւերը (դեմոնները), որոնք կիսաաստված են համարվում: Ռիգվեդայի հիմքով հետագայում առաջացած վեդայական մյուս գրքերում եւս պահպանվեց մարդկային սեռի ցեղային այդ բաժանումը, այն ոչ էական տարբերությամբ, որ դրանցում արիները երբեմն անվանվում են նաեւ Արեւի (լույսի) որդիներ, իսկ ոչ արիները՝ պարզապես մարդիկ: Արիական մեկ այլ ազգի՝ իրանցիների դիցաբանությունում եւս (հանձին զրադաշտականության) հստակորեն արտահայտված է մարդկանց՝ արիներ-ոչ արիներ բաժանումը: Այստեղ մարդկության նախնու դերում հանդես է գալիս Արա-Մազդայի կողմից Արիանա (արիների) Վայջոյում (բառացի՝ վայրում) արարված Հայամարդը: Նա, սակայն, իր սերունդների մեջ տրոհվում է երկու հակադիր ցեղերի՝ արիների (ովքեր շարունակում են իրենց երկնային հոր՝ Արա Արարչի հետ ժառանգական կապի զգացողությունը պահպանել, եւ որն էլ նրանց հովանավորում է) եւ չարիների (ոչ Արիների), որոնց Ահրիմանը՝ Արայի հակոտնյա աստվածությունը իր կողմն է գրավում ու  հովանավորում:  Մարդկությունը երկտեսակ է ներկայացվում նաեւ հին արաբական դիցաբանական ավանդույթներում, որը պահպանվել է նաեւ մուսուլմանական սուրբ գրքում՝ Ղուրանում: Ըստ այդ ավանդույթների՝ Ալլահը մինչ Ադամին՝  մարդկանց նախնուն կավից ստեղծելը, հուրից՝ ավելի կատարյալ բնական տարերքից ստեղծում է հրեշտակներին ու ջիներին (նշանակում է հրածին)՝ ի տարբերություն առաջինների՝ ի վերուստ բանականությամբ օժտված արարածների: Ջիները, ըստ Ղուրանի, ստեղծված են անծուխ կրակից, օդեղեն կամ հրեղեն մարմին ունեն, ցանկացած կերպարանք ընդունելուն ընդունակ են, ի զորու են պես-պես հրաշքներ եւ ցանկացած դժվար աշխատանք կատարելու: Ջիները՝ հրածինները Ղուրանում հիմնականում դիտվում են որպես հողածին մարդկանց հակոտնյա արարածներ: Գրքի որոշ տեղերում նրանք համարվում են անգամ մարդուն ստեղծող աստծուն՝ Ալլահին, անմահ լինելու առումով, հարազատ արարածներ եւ նրա հետ նույն՝ անմահների շարքն են դասվում: Հատկանշական է, որ մուսուլմանական աստվածաբանները, ընդունելով հանդերձ ջիների (հրածիններիի) իրական գոյությունը, գերադասում են ձեն ձենի տված իրենց ցեղակից մյուս՝ եբրայացի աստվածաբաններին, չմանրամասնել մարդու այդ՝ իրենցից տարբեր տեսակի մասին հարցը... Ազգի լեզուն ազգի հոգեւոր կյանքի խորհրդապատկերն է: Տեսնենք՝ ինչ է ասում հայոց լեզուն այդ առումով հայի կողմից իր ծագումի (դրա՝ այլերից տարբերության) ընկալումի մասին: Հայոց լեզվում կա երկու՝ շատ բան ասող հակադիր խորհուրդ՝ արի (բարի) եւ չար (չը-ար՝ ոչ բարի), որոնցից զանազան այլ խորհուրդներ են ածանցվել: Կրոնական ու փիլիսոփայական վարդապետություններում հետագայում իմաստափոխված ու վերացական մարդկային վարքաբանության (դրական ու  բացասական) վերածված այդ խորհուրդները նախասկզբնապես նշանակել են մարդու երկու՝ ծագումնաբանորեն (կենսաբանորեն) ու բնույթով տարբեր տեսակներ՝ արի (որին ենք պատկանում մենք եւ մեր ցեղակիցները) եւ չը-ար, որին են պատկանում այլ ցեղերը: Ընդ որում, արի նշանակում է Արա Արարչին պատկանող, նրանից սերված, ի տարբերություն չը-արերի, որոնք այդպիսին չեն համարվում (հայոց լեզվում այդպիսիք համարվում են տիտանածին, վիշապածին, հողածին, երկրածին, պարզապես մարդ, մահկանացու եւ այլն): Արի-ին հոմանիշ է Արմեն-ը՝ մեր մյուս ցեղանվանումը, որ բառացի նշանակում է Արա Արարչի արարած մարդ-մեն (արարչածին), եւ մեր ազգի անվանումը՝ հայ-ը (բառացի նշանակում է բարձր, կատարյալ, անմահ, հրածին՝ հուր նշանակող ագ-այգ-հայգ-հայ լեզվական անցումով): Հայի ծագումնաբանության մասին նրա ամենօրյա լեզուն էլ է ինչ-որ տեղեկություն տալիս: Արարատյան դաշտավայրի լեզվում, ինչպես հայտնի է, մինչեւ այսօր պահպանվում է Արա՜ դիմելաձեւը: Ի՞նչ է ասում դա: Հայկական ավանդույթներով, ինչպես հայտնի է, ծնված որդին հոր անունով է սովորաբար անվանակնքվում: Արա՜ դիմելաձը, հետեւաբար, կարելի է ենթադրել, վաղնջական ժամանակներից է գալիս. ցեղն իրեն գիտակցելով որպես Արարչի՝ Արայի սերունդ, ըստ այդմ էլ ճանաչել է իր անհատներին,- մի բան, որը, որպես վերհուշ, ցեղի մերօրյա լեզվում չգիտակցված ձեւով պահպանվել է: Հայ ծագումնային ինքնության, հայը՝ որպես Արարչի որդի գիտակցումի պատկերը ավելի ամբողջացնելու համար ավելացնենք, որ այդ գիտակցումը արտահայտվել է նաեւ մերօրյա  հայ պատմագրության մեջ: Օրինակ՝ Անժելա Տերյանը իր գրքերից մեկում ուղղակի գրում է, որ Արա Արարչի «անունով կոչվել են ոչ միայն ցեղն  (Արմեն,-Ս.Մ.) ու բնօրրանը (Արարատ, -Ս.Մ), այլեւ Հայկական Լեռնաշխարհի բազմաթիվ աշխարհագրական անուններ, գետեր, լեռներ, ավաններ, շեներ եւ քաղաքներ»: Այսպիսով՝ ճշմարիտ էին մեր սուրբ նախնիները, որ իրենց լեզվում ու իրենց դիցաբանությունում իրենց Արմեն (Արարչի որդի) ու Հայ էին անվանում: Ճշմարիտ են արիական ու սեմական ազգերի ավանդույթները, որ հաստատում են հայ - արիների արարչական ծագումը եւ տարբերում նրանց հողածիններից: Ճշմարիտ են բոլոր ազգերը, որ մեզ Արմեն (Հայ) են անվանում: Բայց մեզ կրկին  հարց տանք. որտե՞ղ էին ապրում Արարչի որդիները: Տարրական տրամաբանությունն իսկ ասում է, որ, բնականաբար, Արարչի երկրային արարման վայրում՝ Արարատում, որտեղ Արարիչը արարել է նրանց եւ որը, որպես կենաց գոտի, մշտապես ջրից դուրս է մնում: Եվ հենց Արարտում է վերապրել նաեւ հողածին Նոյը՝ ապահովելով  իր հողածին ցեղի շարունակելիությունը: Ժամանակն է վերջապես, ազատվենք անտոհմիկ որբի վիճակից, ում ի՜նչ ծագում ասես չեն վերագրում: Ժամանակն է ճանաչենք մեր իրական ծագումը եւ ապրենք որպես Արարչի որդի, որպես մեր նախնիների օրինական (բնական) ժառանգորդ: Ընդ որում՝ այդպես կատարելով նաեւ մեր բնական դերը արի ցեղի մեջ եւ մարդ օրգանիզմում: Ավելի լավ, քան Կոստան Զարյանն է ասել, չէր ասվի. «Մենք պետք է վերագտնենք խորհուրդների այն հավասարակշռությունը, արժեքների այն հիմնաքարերը, որ ճակատագրականորեն մերն է... Հայ կյանքը,..., պետք է կառուցանի իր մեսիականության եւ հոգեկան կայսերականության այն հոսանքը, որին բովանդակ մարդկությունը  ծարավ է... Ապոլոնյան, Դիոնիսոսյան եւ Ֆաուստյան մարդու նոր համադրություն պիտի անհրաժեշտորեն իրականանա այստեղ,... Արեւմուտքի եւ Արեւելքի ճակատագրական այս կենտրոնում»: Սերգեյ Մանուկյան ԵՊՀ փիլիսոփայության եւ հոգեբանության ֆակուլտետի դոցենտ «Լուսանցք» թիվ 7 (228), 2011թ.

Lezgistan is NOT Azerbaijan!!!! FREE LEZGISTAN!!!!

Violent protests against Aliev's regime in the republic of Azerbaijan

L’Azerbaïdjan achète pour $1,6 milliards d’Armes à Israël

Qu’on ne s’y trompe pas, l’accord de vente d’armes Israëliennes à l’Azerbaïdjan n’aura d’autres buts que d’attaquer l’Arménie à plus ou moins long terme dans l’objectif de récupérer le Haut-Karabakh.

Cette vente, sans précédent, comprend des drones anti-aériens et des systèmes de défense anti-missiles. De fait Israël devient la seule source d’approvisionnement en armes pour l’Azerbaïdjan qui ne peut en obtenir ni des États Unis ni d’Europe, réticents dans la mesure où Bakou pourrait recourir à la guerre pour reprendre l’Artsakh. Merci Israël...

Par le passé, Israël a toujours entretenu des relations stratégiques “amicales “avec la Turquie, jusqu’au jour du clash de Davos entre Shimon Peres et Recep Tayyp Erdogan, puis avec l’affaire du Mavi Marmara. C’est à compter de cet incident qu’israël a mis dans la balance l’hypothétique reconnaissance du génocide des Arméniens. On a ainsi assisté à divers rebondissements contradictoires ces derniers mois.

En mai 2011, Advigor Lieberman, Ministre des Affaires étrangères d’Israël, avait déclaré qu’il n’y avait aucune chance que la Knesset reconnaisse le génocide arménien. Puis en septembre il annonçait un rapprochement avec l’Arménie. En premier lieu, par la reconnaissance du génocide arménien dans l’Empire ottoman ; voulant en cela punir la Turquie de son arrogance. Mais c’était sans compter sur la pugnacité de son Vice-ministre Danny Ayalon fervent soutien à l’Azerbaïdjan, et qui dira fin novembre 2011 : « la Knesset ne reconnaîtra pas le génocide arménien. Ceux qui ont l’intention d’y parvenir, n’ont pas la moindre chance. Nous ne pouvons pas endommager nos relations avec l’Azerbaïdjan, notre partenaire stratégique majeur dans le monde musulman, en raison de questions controversées sur des événements datant d’un siècle. ».

Et “bizarrement“, au mois de janvier 2012, Advigor Lieberman revenait sur ses déclarations en indiquant que la question vieille de 100 ans est une question devant être décidée “par des historiens, pas des politiciens.“ Quinze jours plus tard, le ministre intervenant sur la RTVI, disait : “Pas un seul pays, sauf la France a législativement reconnu le génocide arménien. Nous n’avons aucune intention d’interférer. De nos jours, les événements historiques se transforment en conflit politique. Par conséquent, je ne pense pas qu’Israël doit intervenir. » La préférence ira donc vers un conflit armé entre l’Arménie et l’Azerbaïdjan, plutôt qu’une discorde politique avec le riche Azerbaïdjan.

Ainsi le courageux Président de la Knesset, Reuven Rivlin, dû remiser dans les cartons le dossier poussiéreux de la question de la reconnaissance du génocide des Arméniens. En conséquence de quoi l’accord de vente d’armes à l’Azerbaîdjan pu se conclure pour la somme colossale de 1,6 milliards de dollars.

Le Groupe de Minsk de l’OSCE doit se rendre à Erevan début mars. Igor Popov (Russie), Robert Bradtke (Etats-Unis) et Jacques Faure (France) devraient rencontrer le Président Sarkissian et Edward Nalbandian, ministre des Affaires étrangères, pour discuter de nouvelles mesures visant à résoudre le conflit opposant l’Arménie à l’Azerbaïdjan sur la question du Haut-Karabakh.

Le froid durable qui s’est installé dans les relations entre Israël et la Turquie, n’a donc manifestement pas affecté les relations entre Israël et l’Azerbaïdjan, Etat « frère » de la Turquie au sud Caucase.

Les toutes dernières tentatives de l’Occident en vue de négocier avec l’Iran les termes d’un accord sur la fin de son programme nucléaire militaire n’ont guère porté de fruits et Israël, à défaut de pouvoir compter sur son allié turc, courtise l’Azerbaïdjan à coups de technologie militaire dont est si friand l’Etat du Sud Caucase, en délicatesse avec l’Iran avec lequel il partage pourtant un Islam d’obédiance chiite.

Fort des devises que lui rapporte la manne pétrolière, le régime du président Aliev est désireux avant tout de moderniser son armée dans le but presque déclaré de reconquérir le Karabagh et Israël peut lui en fournir les moyens, notamment avec ces fameux, drones, dont un specimen avait été abattu en septembre 2011 par les forces armées du Karabagh.

Depuis mars 2011, une société mixte israélo-azérie se charge d’assembler en Azerbaïdjan les pièces de ces drones israéliens dont la plupart sont destinés à équiper l’armée azérie. En septembre 2011, Azéris et Israéliens avaient évoqué la possibilité de lancer la construction commune de drones de combat, équipés de missiles.

mardi 28 février 2012,
Jean Eckian ©armenews.com

THRIVE: What On Earth Will It Take? (Official Movie)

«Եթե Եկեղեցին այդքան օգտակար լիներ ազգին, ազգը Դերզոր գնացած չէր լինի հոգևորականների գլխավորությամբ»

Հանրաճանաչ անձնավորությունների կարծիքը ջհուդների մասին - What World Famous Men Said About the Jews

Հին այլմոլորակայիններ /// Ancient Aliens - The Mission

Ceci n'est pas Einstein (ARTE)

Ceci n'est pas Einstein par Nickoletka

Los Angeles -20011, հաղորդաշար. «Ո ՞Վ ԵՆՔ ՈՐՏԵՂԻ՞Ց ԵՆՔ ԳԱԼԻՍ ԵՎ Ո՞ՒՐ ԵՆՔ ԳՆՈՒՄ»

ÇA VOUS REGARDE : LE DÉBAT : GÉNOCIDE ARMÉNIEN : VERS UNE CRISE DIPLOMATIQUE ?

Vous devez installer Flash pour voir ce contenu.

Հայ Արիական տոնացույց՝ նվեր ՀԱՄ 18-ամյակին – Առաջին անգամ նշված են բոլոր Հայ Աստվածների տոները

http://www.hayary.org/index.php?option=com_content&task=view&id=2309&Itemid=56

Գրել է Լուսանցք

26-12-2011

Հայ Արիական Միաբանության Գերագույն Խորհուրդը հայտարարել էր, որ Հայոց արիադավան-հեթանոսական հավատի քրմական դաս է ձեւավորում (պարբերաբար ներկայացվել են եւ՛ քրմի թեկնածուները եւ՛ նրանց կատարած ծեսերը), ինչը կնպաստի Հայոց հավատի հետեւորդների համակարգված կրթմանը եւ համայնքների ձեւավորմանը: Այդ նպատակով ՀԱՄ-ը ստեղծել է Հոգեւոր հանձնախումբ, որն էլ մայրաքաղաք Երեւանում եւ ՀՀ մարզերում ընտրել է ապագա քրմերի թեկնածուներ: Հանձնախումբը գլխավորում է ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը, եւ հոգեւոր ոլորտի պատասխանատուների ավելի քան 1 տարվա գործունեությունը շուտով կտա արդյունքներ եւ առաջիկայում կընտրվեն Հայոց հավատի նոր քրմեր: Այս ընթացքում կատարվել են նաեւ պատմա-գիտական եւ հոգեւոր-իմաստասիրական ուսումնասիրություններ («Լուսանցք»-ը հաճախ է հրապարակել այդ նյութերը), եւ առաջին անգամ հրապարակվում է հայ արիների 1-տարյա տոնացույցը, որը նույնպես առաջին անգամ ներառել է բոլոր Հայ Աստվածներին նվիրված տոները, նաեւ մինչ այժմ նշված տոնակատարությունները: Իհարկե, ուսումնասիրությունները դեռ շարունակվում են, եւ տոների օրերը կարող են դեռ մասնակի փոփոխությունների ենթարկվել: Դժվար է վերականգնման գործընթացը, քանզի 301թ. խաղաղասիրություն եւ համբերություն քարոզող քրիստոնյա ներխուժարարներն ավերել եւ ոչնչացրել են գրեթե ամեն բան... Հետագայում «Լուսանցք»-ի էջերում եւ www.hayary.org կայքէջում առավել մանրամասն կպարզաբանվեն տոները, օրերը (նաեւ շարժական տոներ կան) եւ այն իմաստները, որ դրված են տոների հիմքում: Այժմ դրանք ներկայացվում են հակիրճ: Հաջորդ տարի հայ արիները կտոնեն այս տոնացույցով: 1. Հունվարի 1 - Մեծն հայորդի Գարեգին Նժդեհի ծնունդը (ծնվ. 1886թ. հունվարի 1-ին – մահ.՝ 1955թ. դեկտեմբերի 21-ին) Հայ արիները Գարեգին Տեր-Հարությունյանին (Նժդեհ) ընդունում են որպես Հայոց ազգային գաղափարախոսության եւ հավատի համակարգային վերականգնող, ռազմական հմուտ զորավար ու նվիրյալ ազգային գործիչ, ով Հայոց ռազմի ու զորության Աստված Վահագնին ապավինելով, իր կյանքով ու գործունեությամբ նահատակվեց եւ անմահացավ՝ հանգրվանելով Հայոց Մեծերի շարքում... Նժդեհը հայ արիների համար ոչ միայն Արորդի է, ում հոգին այսօր էլ պայքարում է վասն հայենյաց, այլեւ, ըստ Հայոց Դիցակարգի, Մարդ-Աստված է՝ Աստվածամարդ՝ Երկրային Աստված՝ ով երդվեց Վահագնի աջի վրա եւ ապրեց Վահագնականչով... 2. Հունվարի 14 - Հայ ցեղակրոնի եւ Ցեղակրոնության օրը Գարեգին Նժդեհի ստեղծած Ցեղակրոն ուսմունքը Հայ Ցեղամարդու, իրապես Հայ Տեսակի արարման տեսություն է՝ հիմնված Հայոց հավիտենարժեք հասկացությունների վրա: (Գարեգին Նժդեհի մասունքները վերաթաղված են (1983թ.) Սյունիքի Խուստուփ լեռան լանջին, Կապանի՝ Նժդեհի անվան հուշահամալիրում եւ Եղեգնաձորի Սպիտակավոր վանքի բակում: Այս սրբավայրեր ամենամյա ուխտագնացություններ են լինում՝ հունիսի 17-ին դեպի Սպիտակավոր վանք, հոկտեմբերի 7-ին՝ դեպի Խուստուփ եւ Կապան): Յուրաքանչյուր տոն նորոգումի խորհուրդ ունի եւ վերածնում-վերանորոգում-վերականգնում է կապը Տիեզերական Իրականության եւ Օրինաչափությունների հետ: Բնական ազգերի համար ծիսական տոները կյանքի անբաժան մաս են կազմում: 3. Փետրվարի 13 - Տրնդեզ - Տիառն ընդ առաջի տոն, Տերն ընդ առաջ՝ Տիրոջն առաջ գնալու տոն Կրակներ վառելը, Տրնդեզ անելը՝ խորհուրդ ունեցող կրակ վառելը (կրակե դեզ վառելը)՝ Երկնքի Արէգակի Երկրային Արտացոլանքի խորհուրդն է նախանշում, եւ Արէգակը (Արական ու Է(Ի)գական Ակունքը)՝ որպես Երկրային Կյանքի Պահապան-Ակունք է փառաբանվում: Սա է պատճառը, որ արի մարդիկ հաճախ Տերն ընդ առաջը նաեւ որպես Տրնդեզ են նշում: Իրապես փառաբանվում է Տիեզերքի Տերը՝ Արարիչը, Ամենայն Ստեղծին՝ Ամենայն Ակունքի Արարողը, Ում արարած մարդիկ Արէգակի խորհուրդ կրակներով ընդառաջ են գնում Նրան՝ իրենց սերն ու երախտագիտությունը հայտնելով, Երկրային Գարնան (Կյանքի) Վերածննդի սպասումով... 4. Մարտի 1-ին - Աստվածահայր Արայի հրաշագործության տոն Հայ Արա - Աստվածահայր, Հայ Տեսակի Հայր Աստված - Գերագույն Աստված: Երկրում Մարտի 1-ը նախանշում է գարնան այցը, որը ձմռան քնից պետք է արթնացնի երկրային նիրհած բնությունը: Եվ Հայր Արան, Ով Իր Աստվածային Գործառույթով Երկնի ու Երկրի Հայկական Աշխարհների Հայրն է, հետեւում եւ հայ արիներին է պարգեւում Բնության Զարթոնքը: Ձմեռը բնության մեջ նախանշում է հարաբերական մահ, իսկ Հայ Արան Իր Աստվածային Զորությամբ ապահովում է գարնան գալուստը, որը բնության մեջ հարաբերական կյանքն է նախանշում: 5. Մարտի 21 - Հայարիական Նոր Տարվա տոն եւ Հայոց ռազմի ու զորության Աստված Վահագնի վերածննդի օր Այս երկուսը միախառնվում են, քանզի Փետրվարի 13-ի՝ Տիեզերքի Տիրոջն առաջ գնալու եւ Մարտի 1-ի՝ Աստվածահայր Արայի հրաշագործության տոներից հետո, երբ այլեւս գործի է դրված Տիեզերակարգը: Վահագն Աստվածը կռիվ է տալիս Չարի Վիշապի հետ՝ Երկրում, որն այսօր դեռ Տիեզերական եւ Երկրային Չարիների տիրույթում է, Տիեզերքի Արարչի եւ Հայր Արայի որոշումները հաստատելու համար: Եվ Արի Հայերը ու բոլոր Արիները Վահագն Աստծո վիշապաքաղության, վիշապասանձության շնորիհիվ, Տիեզերքի Արարչի եւ Հայր Արայի կամքով տոնում են իրենց Նոր Տարին՝ Ամանորը, որը բնական զարգացումներով լինում է Մարտի 21-ին, իրապես՝ Արեգ ամսվա Արեգ օրը... Այդ օրը հայ արիները զարդարում են տոնական ծառը՝ տոնածառը (ծառզարդար) եւ (Բ)Արի Վահագնի եւ Չարի Վիշապի ահեղ մարտի հուր-բոցերի ներքո փառաբանում են Վահագն Աստծո հաղթանակը՝ որպես երկնի ու երկրի երկունք, որից հետո Վահագնի վերածնունդը նախանշում է Բնության Նոր Կյանքը՝ Նոր Տարին... Իսկ կրակի վրայով թռչելը նաեւ հաջորդ՝ վերածնված գարուն մտնելն է նախանշում, ինչպեսեւ՝ Վահագն Աստծո հետ Վիշապի արձակած կրակների դեմ մարտնչելը՝ Վահագնին Երկնային Արէգակի արտացոլանք Երկրային Կրակով աջակցելը... Այդ օրը նոր ամուսնական զույգերը, նաեւ հղի կանայք կրակի դեզի վրայով թռչելիս Մայր Անահիտին են դիմում՝ գալիք Զատիկի տոնին բազմազավակ ընտանիք եւ բարի ազատում ստանալու ակնկալությամբ: 6. Ապրիլի վերջին շաբաթվա մեջ - Զատիկի տոն, որը նշվում է նաեւ Մայր Անահիտի հրաշագործության տոն Մայր Անահիտ - Աստվածամայր - Հայ Տեսակի Մայր Աստվածուհի: Մարտի 21-ից՝ գարնան վերածննդից հետո, գարնանային օրահավասարին՝ Լուսնի լրման՝ լիալուսնի օրը հայ արիներն արդեն նշում են բնության մեջ գարնանային զատումի՝ բնության գունագեղ բաժանումների (երբ ամեն բան առանձնանում է իր գույնով եւ համուհոտով), բերքատվության եւ ամենայն բերրրիության տոնը, քանզի Մայր Անահիտն Իր Աստվածային Գործառույթով նաեւ մայրությունն ու բերրիությունն է ապահովում: Եվ այդ օրը բազմագույն ներկված ձվերով ձվախաղը գարնան գույների զատումը՝ Զատիկն է նախանշում եւ Մայր Անահիտը հովանավորում է հայարի օջախներում բազմազավակությունը, հաջող ծնելիությունն ու մայրությունը, հայոց արտերում ու այգիներում բերքատվություն-բերրիությունը... 7. Մայիսի առաջին շաբաթվա մեջ - Հայոց հյուրընկալության Աստված Վանատուրի տոնը Մարտի 21-ի՝ Ամանորի եւ Ապրիլի 26-ի՝ Զատիկի տոներից հետո, երբ գարունը արդեն բերք ու բարիքի եւ բնական ընթացքի ու ամռան սպասման մեջ է, հայ արիները հյուրընկալ դռները բաց փառաբանում են Վանատուր Աստծուն, որ հայ օջախները միշտ հյուրընկալ պահի եւ Հայաստան աշխարհը լի ու առատ դարձնի... 8. Հունիսի 22 - Հայոց ողջախոհության Նանե Աստվածուհու տոն Հայ արիների հյուրընկալության, լի-առատության եւ Վարդավառ-սիրո տոնի միջեւ նշվում է ողջախոհության Աստվածուհու տոնը եւ հայ արիները փառաբանում են Նանե Աստվածուհուն՝ ակնկալելով որ Նա իր ողջախոհությամբ կօգնի նաեւ տարվա հաջորդ կեսն անցկացնել առավել կազմակերպված եւ նպատակային, նաեւ գալիք ձմռանը դիմակայելու պատրաստ: Այդ օրը նաեւ ամառային արեւադարձի օրն է եւ մարդիկ ողջախոհության Աստվածուհուն փառաբանում են Բնական Կարգի պահպանման եւ բնության բարիքներով մարդկանց ապահովելու համար: 9. Հուլիսի 27 – Վարդավառի տոն, որը նշվում է նաեւ որպես սիրո Աստղիկ Աստվածուհու տոն Վարդ՝ Վ-Արդ նշանակում է Գերագույն-Վերին Սերումի Խորհուրդ, Գերագույն Սիրո Խորհուրդ: Վարդավառը նախաշնում է Գերագույն Սիրո խորհրդով վառվել-խանդավառվելը, օծվելը: Այդ օրը հայ արիները միմյանց նաեւ ջրում են՝ ջրոցի խաղալով, քանզի ջուրը նախանշում է մաքրություն, ջրվելը՝ մաքրվել, իսկ Սիրո Գերագույն Խորհրդի կրող եւ պահապան Աստղիկ Աստվածուհուն (ուրեմնեւ՝ յուրաքանչյուրն իր սիրուն) ընդառաջ գնալու համար կատարվում է ջրով մաքրվելու-օծվելու արարողություն:   10. Օգոստոսի 11 – Նավասարդի տոն, որը նշվում է նաեւ Հայկ Նահապետի՝ Բելի դեմ տարած հաղթանակի օր Հայ Նահապետն այդ օրը, աշնանային արեւադարձից 40 օր առաջ հաղթեց Արարատը նենգորեն նվաճած Տիտանյան Բելին եւ վերատիրեց Հայոց Աշխարհն ու հայությանը բերեց ազատ կյանք: Եվ իզուր չէ, որ եղավ մի ժամանակահատված, երբ օգոստոսի 11-ը եւս նշվում էր որպես Նոր Տարի՝ Նոր Կյանքի օր... Հայկ Նահապետը Հայոց Դիցակարգի համաձայն Մարդ-Աստված է՝ Աստվածամարդ՝ Երկրային Աստված, ով խոսել է Հայ Աստվածների հետ, անգամ կատարել Աստվածային Առաջադրանքներ... Օգոստոսի 11-ը հին Նավասարդ ամիսն է: Նավ-Աս-Արդ՝ ուժականության-զորության խորհրդի հաստատում: Նավասարդյան խաղերն էլ առավելապես զորախաղեր են եղել, որի ժամանակ Հայկյան զինվորի պատվավոր կոչում է տրվել:   11. Սեպտեմբերի 23 - Նախնյաց տոն Տոնը նշվում է աշնանային գիշերահավասարին, եւ այդ օրը հայ արիները հիշում են են բոլոր նախնիներին՝ դրանով իրենց մեջ նորոգելով հավերժության ընթացքը, հայ տեսակի առաքելությունն եւ շարունակականությունը նախնյաց հետ փառաբանելով: Այդ օրը հայ արիները շփվում են նախնյաց բոլոր հոգիների հետ: 12. Հոկտեմբերի  2-րդ կեսին - Հայոց իմաստության Աստված Տիրի տոն Նախնյաց նվիրված տոնակատարությունը եւ նախնիների հոգիների հետ շփվելը վերաիմաստավորվելու է մղում հայարիներին, եւ նրանք դիմում ու փառաբանում են Տիր Աստծուն՝ Նախնյաց հոգիների հետ նորոգած կապն ու կյանքը Աստվածային Իմաստնությամբ պատելու եւ պահպանելու համար: Նաեւ մարդկանց եւ հոգիների Հայկական Աշխարհների կապը մշտառկա պահելու համար: Տիր Աստվածը նաեւ գիտության եւ դպրության, գիր-գրականության, արվեստի ու արհեստների, հայոց մշակույթի եւ ավանդույթ-սովորույթների պահապան Աստվածն է, որի համար այդ օրը Նրան փառաբանում եւ Նրա տոնը նշում են բազմաթիվ ասպարեզների ազգային շերտեր:   13. Նոյեմբերի առաջին շաբաթվա մեջ - Հայ Տեսակի Արարման տոն Այդ օրը հայերը փառաբանում են Տիեզերքի Արարչին՝ Հայ տեսակի Արարման համար եւ նվիրվածությունն են հայտնում Արարչին: Տիեզերաաշխարհներում Հայ Աստվածների, Հայ Հոգի-Ոգիների եւ Հայ Մարդկանց Արարումը Արարչի Կամքի եւ Սիրո Արգասիք է, եւ հայերը, փառաբանելով Տիեզերքի Միակ Տիրոջը՝ հավաստում են հավատարիմ մնալ Տիեզերակարգին եւ Հայ Տեսակի Առաքելությանը: Հայերը փառաբանում են Արարչին՝ նաեւ Հայ Աստվածներ եւ Հայկական Տիեզերաաշխարհներ պարգեւելու, Արարչական Գենով Օծելու համար: 14. Դեկտեմբերի 22 - Հայոց արդարադատության Աստված Միհրի տոնը Այդ օրը ձմեռային արեւադարձի օրն է նաեւ, ու այս բնական կարգի վերահաստատումից պաշտվել է նաեւ որպես լույսի ու ջերմության Աստված (Արեգակ-Աստված): Հայ Տեսակի Արարման տոնից հետո հայ արիները ձմեռային արեւադարձի օրը փառաբանում են Միհր Աստծուն՝ Տիեզերական արդարության եւ իրավունքի վերահաստատման ակնկալիքով, Հայ Տեսակի Առաքելության վերաիմաստավորման համար՝ Երկիր մոլորակում եւ Տիեզեաաշխարհներում: (Հայ արիները դեկտեմբերի 15-ին նշում են Հայ Արիական Միաբանության ստեղծման օրը (1993թ.), որը համարում են Հայ Տեսակի Արիական (Արարչական) Որակների վերականգնման օր): ՀԱՄ  Հոգեւոր  հանձնախումբ * * * 2011թ.  դեկտեմբերի 15-ին լրացավ  Հայ Արիական Միաբանության 18-ամյակը ՀԱՄ Գերագույն Խորհուրդը (ԳԽ) շնորհավորում է կառույցի  հիմնական, համակիր եւ օժանդակ հազարավոր անդամներին՝ հերթական հոբելյանի կապակցությամբ: Հայ Արիական Միաբանությունը հիմնադրվել է ՀՀ Աբովյան քաղաքում 1993թ. դեկտեմբերի 15-ին: Այսօր ՀԱՄ-ը կազմակերպական կառույցներ ունի Հայաստանի մայրաքաղաք Երեւանում եւ հանրապետության բոլոր մարզերում, նաեւ Արցախում, Ջավախքում եւ Սփյուռքում: Դեկտեմբերի 18-ին Հայ Արիական Միաբանության գլխավոր գրասենյակում տեղի ունեցավ տոնական միջոցառում եւ ՀԱՄ առաջնորդ Արմեն Ավետիսյանը ներկայացրեց հայ արիների 18-ամյա գործունեությունը: Նա անդրադարձավ ինչպես Հայաստանի անկախացման, երկրի սահմանների պաշտպանության եւ Արցախի ազատագրման տարիների, այնպես էլ անկախ Հայաստանի ու Արցախի հռչակումից հետո ու այսօր էլ շարունակվող ՀԱՄ գործունեությանը: ՀԱՄ առաջնորդը ներկայացրեց նաեւ առանձին ոլորտներում ՀԱՄ աշխատանքներն ու հաջողությունները, որոնք նպաստել են Հայ Արիական Միաբանության նաեւ միջազգային ճանաչմանը: Կարեւորեց հատկապես քաղաքական ու հանրային կյանքում ձեռնարկած՝ երկրում հայ ազգայնականության դիրքերն ամրապնդած, արիադավան-հեթանոսական հավատի եւ Հայ Աստվածների պաշտամունքի վերահաստատմանն ուղղված եւ Հայաստանի ու Սփյուռքի հայ արիական-ազգայնականության շուրջ համախմբված ուժերի եւ անհատների միավորմանն ուղղորդած քայլերը: Այնուհետեւ քաղաքամայր Երեւանի եւ ՀՀ մարզերի ներկայացուցիչների հետ ՀԱՄ ԳԽ անդամները մեկնեցին Կարմիր բլուր եւ ՀԱՄ Հոգեւոր հանձնախմբի քրմի թեկնածուները ծիսական արարողություն կատարեցին՝ Տիեզերքի Արարչին, Հայ Աստվածներին եւ Հայ Արի Տեսակին փառաբանելով: Հայ Արիները Հայաստանին ու հայությանը վերամիավորում եւ հաղթական վերազարթոնք մաղթեցին: Միացյալ Հայաստանի վերակերտմանը հասնելու ծիսական արարողություն եղավ նաեւ Հայոց ռազմի ու զորության Աստված Վահագնի արձանի մոտ: Հայ արիների մի խումբ էլ Հայկ Նահապետի արձանի մոտ քրմական ծիսական արարողություն կատարեց հայության համախմբման եւ վերջնական հաղթանակի համար: Փա՜ռք Տիեզերքի Արարչին, Հայ Աստվածներին եւ Հայությանը: Հայ Արիական Միաբանության Գերագույն Խորհուրդ - 18.12.2011թ. *  *  * Հայ Արիական Միաբանության պաշտոնական կայքը տրամադրում է գովազդային վահանակի տեղ: Ցանկացողները կարող են զանգահարել հետեւյալ հեռախոսահամարով՝ (0.10) 52-38-75, կամ գրել hayaryan@gmail.com էլ.հասցեով: Ի դեպ, ՀԱՄ կայքը google-ի ռեյտինգային համակարգում ստացել է 6 բալ, որը բավականին բարձր ցուցանիշ է: Կայքը եռալեզու է եւ ունի այցելուներ շուրջ 150 երկրից: Այնպես որ, տեղադրե՛ք Ձեր գովազդը եւ մի՛շտ մնացեք Ձեր բարձունքին մե՛ր օգնությամբ: www.hayary.org-ի  համակարգող «Լուսանցք» թիվ 45 (221), 2011թ.

ՀԱՏՎԱԾ ՄԱՍՈՆՆԵՐԻ ՈՒ ՍԻՈՆԻԶՄԻ ՆՊԱՏԱԿՆԵՐԻՑ ՈՒ ՆԱԽԱՁԵՌՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՑ

http://www.hayary.org/index.php?option=com_content&task=view&id=2300&Itemid=56

Գրել է ՀԱՄ

23-12-2011

Կասկած չկա սիոնիզմի ու մասոնականության հարաբերակցության մասին: Սատանայապաշտության ու սիոնիզմի միջեւ առկա կապի վկայությունն են խորհրդանիշերը, սատանայապաշտության ու սիոնիզմի միջեւ ընդհանուր ավանդույթներն ու սովորույթները: Բացի հավատամքից, գործողություններից ու սիմվոլներից, սատանայապաշտները մյուսներից տաբրեվող արտաքին ունեն եւ կարելի է հեշտությամբ նրանց տարբերել հասարակության մյուս անդամներից. օրինակ՝ տարօրինակ է նրանց մազերի կտրվածքի ձեւը: Նրանք մեծամասնությամբ ածելիով սափրում են իրենց հոնքերը կամ այն ձեւավորում դեպի վեր, շպարի գույնը հաճախ սեւ, մանուշակագույն ու ալ կարմիր երանգներով է, մարմնի մաշկի վրա դաջում են պատկերներ, այդ թվում՝ գանգ, սատանայական դեմքեր ու սիմվոլներ, նրանց հագուստները կաշվից են ու եղջերվենուց (զամշից) եւ մեծավ մասամբ սեւ ու կարմիր գույնի, եւ հագնում են երկարաճիտ  կաշվե կոշիկներ, որոնք հաճախ զարդարված են  մետաղներով: Տվյալ աղանդի հետ կապ ունեցող մարդիկ, ինչպիսին են մասոնները, օգտագործում են նաեւ վարքային որոշակի նշաններ ու սիմվոլներ՝ այդ աղանդի հետ իրենց զորակցությունը հայտնելու նպատակով: Այդ նշաններից մեկն է սատանայի ձեռքի նշանը (կամ իտալերենում Քրոնոթի), որը նշանակում է սատանայի իշխանություն: Այս համաշխարհային նշանը քաղաքագետների, անվանի մարդկանց եւ «հեւիմեթալ» խմբերի կողմից կիրառվում է սատանայական ուժերին հավատարմություն հայտնելու նպատակով  եւ տեսողական նշանը «սատանայի ողջույնի» իմաստով է:  Արդի սատանայապաշտությունը, միջազգային մասոնականությունն ու սիոնիզմը  Հետազոտողները սատանայապաշտության ի հայտ գալու հիմքում 5 գործոններ են նշում. հունական փիլիսոփայությունը, բողոքականությունը (կրոնական բարեփոխումը), սատանայի վերաբերյալ հրեական  իմացաբանությունը, ժամանակակից արեւմուտքում բարոյալքությունն ու նիհիլիստական փիլիսոփայական դպրոցների ի հայտ գալը, ռոմանս-օրյենտացիան (Romance-orientation)՝ որպես առասպելամետության կեղծ պատճեն իսլամական աշխարհում ու արեւելյան ծիսակարգերում՝ հերոսի գոյության պահանջարկից բխող վակուումին ի պատասխան: Սրանք արեւմտյան մշակույթում առկա 5 գործոններն են, որոնք հող են պատրաստել տվյալ մշակույթը կրող երկրներում սատանայապաշտության ծագման ու տարածման համար: «Հեւիմեթալ» խմբերի կողմից կիրառվում է սատանայական ուժերին հավատարմություն հայտնելու նպատակով  եւ տեսողական նշանը «սատանայի ողջույնի» իմաստով է:  Մի կողմից միջազգային սիոնիզմն ապավինելով իր մեծ կապիտալիստներին եւ ծախսելով խոշոր գումարներ, նախաձեռնում է նման հոսանքների ստեղծումը եւ շարունակ միտումնավոր փորձում, որպեսզի հրեական ծիսակարգերում առկա սիմվոլներն ու ծեսերը տարածի այդ աղանդներում, որպեսզի նրանց վերահսկման շղթան իր ձեռքում պահելուց բացի, շարունակ իրենից սահմռկեցուցիչ ու պատկառազդու կերպար ստեղծի համաշխարհային մտածողության մեջ: Իհարկե, սիոնիստների վարքագիծը, որը վերածվել է հրեական հասարակության սրտում յուրահատուկ ու ներդաշնակ կորիզի, ոչ միշտ է եղել ողջ հրեաների կողմից ընդունված եւ դրա արմատները հասնում են հարստության ու ուժի համաշխարհային կենտրոններ: Զոր օրինակ, հոսանքներից մեկը, որը հրեաների կողմից քաղաքական ֆորմատով է վերարտադրվել, մասոնական հոսանքն է: Թեպետ մասոնականության սկզբնական ձեւը մի արհեստակցական ու տեխնիկական գաղտնի կազմակերպություն էր ճարտարապետների շրջանակներում, սակայն հետագայում այն շահագործվեց սիոնիստական շրջանակներին հարող կապիտալիստների ու գաղտնի ուժերի կողմից եւ վերածվեց մի քաղաքական ու մշակութային հոսանքի, որն իրեն աջակցող ու հովանավորող նյութապաշտ ու բռնատիրական շրջանակների շահերին համապատասխան, տարածվեց աշխարհով մեկ:  Քանի որ կասկած չկա սիոնիզմի ու մասոնականության հարաբերակցության մասին, սատանայապաշտության ու սիոնիզմի միջեւ առկա կապի վկայությունն են խորհրդանիշերը, սատանայապաշտության ու սիոնիզմի միջեւ ընդհանուր ավանդույթներն ու սովորույթները: Զոր օրինակ, տվյալ հոսանքների կարեւոր ու գլխավոր ընդհանրությունը, դա հավատուրացությունն (աթեիզմն) ու կրոնական հավատքի դեմ պայքարն է: Այլ ընդհանրություններից կարելի է մատնանշել գաղտնի ու ցանցային աշխատանքները, երկու կազմավորումներում ուժեղ սանթրալիզմը, կազմակերպությունից դուրս եկած անհատների նկատմամբ վճռական վերաբերմունքը եւ նրանց ֆիզիկապես վերացնելը, խմբային միջոցառումների ժամանակ անհատների կողմից սեռական բնույթի ծեսերն ու ոչ նորմալ ու ոչ բնականոն վարքի դրսեւորումը:  Սատանիզմի ու հրեականության ընդհանրությունները  Հրեական կրոնական ու հավատամքի մասին տեքստերում  հորինված ծեսերից ոմանք հիմնական գործոն են համարվել սատանայապաշտության փիլիսոփայության ու մշակույթի ապականված դավանանքի ստեղծման համար: Սատանայապաշտության ձեւավորման հարցում հրեական ու սիոնիստների ծիսակարգի դերակատարության առումով ուշագրավ են հետեւյալ մի քանի կետերը. 1. Հրեական ու եբրայական ուսմունքի համաձայն, սատանան ոչ թե չար էակ է, այլ մի ծառայող հրեշտակ՝ մարդկանց փորձելու համար: (Հրեականության դրական տեսակետը սատանայի նկատմամբ) 2. Հրեաների Սուրբ Գրքի մի հատվածի հայտնության մեջ եւս մատնանշվել է սատանայապաշտների սուրբ թվին՝ 666-ին եւ այն բնութագրվել որպես գազանի թիվ, որը պետք է հաշվվի: Սատանան ոչ թե չար էակ է, այլ մի ծառայող հրեշտակ՝ մարդկանց փորձելու համար: 3. Կամա-ակամա հրեական տեքստը համարվում է աղբյուր նաեւ քրիստոնյաների համար եւ հրեաների առանձնահատուկ հայացքը սատանայի նկատմամբ մեծ ազդեցություն է ունեցել քրիստոնեության վրա:  4. Սատանայական ավետարանում եբրայերեն բառերի առկայությունը՝ անգլերենի ու հունարենի հետ համատեղ: 5. Եբրայերեն բառերի դաջումը սատանայապաշտների որոշ սիմվոլներում, ինչպիսին են՝ եբրայերեն բառերը սատանայապաշտության եկեղեցու հոգեւորականի հատուկ գավազանի վրա: 6. Հմայքի ու կախարդանքի ուսմունքի տարածումը համատեղ ե'ւ հրեականության ե'ւ սատանայապաշտության մեջ:  7. Սատանայապաշտության եկեղեցու եւ մասոնական օթյակների ավանդույթներում ու ծեսերում ընդհանրություններ, այդ թվում՝ սատանայի ողջույնը (քրոնոթի), տարօրինակ դիմակների օգտագործումը ծեսերի կատարման ժամանակ եւ այլն:  8. Բազում ընդհանրություններ հրեական ծիսակարգի սուֆիզմի դավանանքի (կաբալա) եւ սատանայապաշտության միջեւ, օրինակ՝ երկու ուղղություններում էլ սեռական ծեսերը, պենտագրամ սիմվոլը, որն օգտագործվել է որպես գործիք կաբալիստ կախարդների համար եւ սատանայապաշտության մեջ համարվում է սուրբ խորհրդանիշ: 9. Սատանայապաշտների ու հրեական դավանանքի միջեւ ընդհանուր սիմվոլներից նաեւ կարելի է նշել այծը եւ սիոնիստական վարչակարգի պաշտոնական սիմվոլի, այսինքն՝ դրոշի, կիրառումը այս աթեիստական հոսանքի կողմից:  Սիոնիստների հետքը հեռուստաալիքների շահագործման ոլորտում  Դեպի կրոնական երկրներ մշակութային ներխուժման ընդլայնման նպատակով իրականացրած իր աշխատանքներում, համաշխարհային սիոնիզմը շահագործման է հանձնում նոր հեռուստաալիքներ:  Այդ ալիքներից մեկն իր գործունեությունն սկսեց ոմն Արամո անունով մի ռուսազգի գործչի տնօրինությամբ եւ զանազան հնարքներ կիրառելով, փորձում է լսարան գրավել, հատկապես երիտասարդների մոտ: Հեռուստատեսային ոլորտի ակտիվիստները գտնում են, որ անվան կիրառումն այս նոր ալիքների համար մի տեսակ քաղաքական չարաճճիություն էր եւ հեռուստաալիքի իգական սեռի հաղորդավարները եթերի ժամանակ գռեհիկ արտաքինով, որը չի համապատասխանում ցանկացած երկրի դավանանքների անաղարտ մշակույթին, հայտնվում են տեսախցիկի առջեւ, քննադատում կրոնական երկրների աղջիկների առաքինությունը եւ նրանց ուղղորդում դեպի մերկանալն ու երգեցողությունը: Նմանատիպ նորահիմն հեռուստաալիքները, կառուցելով աշխարհի նորագույն առաջատար ստուդիոներ՝ մինչ օրս բոլորի համար անհայտ ռեսուրսներից հայթայթված գումարներով, կարողացել են տեխնիկական ինքնատիպ հնրավաորությունների կիրառմամբ լիովին տարբեր տեսք ստանալ եւ բարձրացնել տեսողական գրավչությունը հեռուստադիտողի համար: Այն ինչ ամենից շատ է մտահոգում, հատկապես ողջ աշխարհում կրոնական անաղարտ հոսանքներին ու խմբերին, այն է, որ հեռուստաալիքների բազմազան ու բազմաքանակ լինելով հանդերձ, նման ալիքների աշխատանքն, անկասկած, նախատեսվել է ժողովրդի համար մշակութային ու զվարճանքի ծառայություններից վեր նպատակներով եւ, համաձայն հեռուստատեսային ոլորտի աշխատողների, դրանց գործունեությունը մշակութային ներխուժման այլ տեսակ է համարվում՝ մարդկանց թիրախ դարձնելով, որպեսզի օրինակ վերցնեն այդ ալիքներից: Այս ալիքների գլխավոր նպատակն է երիտասարդների տգիտությունը կրոնական ու քաղաքական հարցերում: Նրանք ցանկանում են, որ գրավիչ, բայց եւ անբովանդակ ծրագրերով երիտասարդներին հեռու պահել քաղաքական հարցերից ու իրենց կրոնական ինքնությունից: Այս ալիքների կանխամտածված ու ոչ մաքուր նպատակները, որոնք են՝ անաղարտ ու տեղական ավանդույթներին թիկունք դարձնելը, ընտանիքներից շատերի համար բացահայտվել է հենց սկզբից եւ մարդիկ ջնջելով այդ ալիքներն իրենց հեռուստաալիքների ցանկից, այդ ալիքների ծրագրերը համարել են ընտանիքի հիմքը քանդող բնույթի ծրագրեր:  Լրատվամիջոցների նկատմամբ իշխանությունը սիոնիզմի կողմից 1896 թ. Պրահայում կայացած համաժողովի ժամանակ հրեա ռաբբի Ռաշուրնը հայտարարեց. «Երբ ոսկու հարցով իշխանությունը մեր առաջին ուժն է համարվում՝ աշխարհին իշխելու միջոցով, մեր երկրորդ գործիքը պետք է լինի համաշխարհային մամուլի նկատմամբ իշխանությունը»:  Եւ սա նույն այն խոսքն էր, որ 30 տարի անց Շվեյցարիայի Բալ քաղաքում կայացած  համաշխարհային սիոնիզմի համաշխարհային հասարակության անդրանիկ համաժողովի ժամանակ հնչեց Թեոդոր Հերցելի կողմից: Նա ասաց. «Մեզ այն ժամանակ կհաջողվի հիմնադրել Իսրայելի պետությունը, երբ համաշխարհային հայտարարության միջոցներն ու աշխարհի մամուլն ունենանք մեր իշխանության ներքո»: Եւ Հերցելի այս հայտարարությունը եւս կատարումն է այն հանձնարարականի դրույթների, որը նշվել է «Հրեական արարողակարգեր (պրատակոլներ)» վերտառությամբ գրքում: Գրքի 12-րդ բաժնում նշվել է. «Հարկավոր է, որ աշխարհի մամուլը մեր ազդեցության ոլորտում լինի, ինչպես նաեւ հարկավոր է, որ մեր թշնամիները ելք չունենան դեպի համաշխարհային մամուլ, որպեսզի չկարողանան արտահայտեն իրենց կարծիքն ու տեսակետները եւ հարկավոր է, որ հակառակորդների օրաթերթերն ու մամուլը, ցանկացած ազգությունում ու ցեղախմբում, մեր կողմից հավանության արժանանան, որպեսզի հարմար ժամանակներում հնարավորություն ունենանք հեղաշրջում ու խռովք ու խուճապ առաջացնենք»: Նույն բաժնում, որը համարվել է գաղտնի ու անվտանգության բնույթի հրահանգներ, նշվում է. «Հարկավոր է, որ ամենուր սփռված հրեաներն ունենան տեղեկատվական բանկ եւ ցանկացած անհատի անհաջող անցյալի տվյալները, որպեսզի եթե որոշ անձանց նկատմամբ թշնամանքով տրամադրվեն, թերթերում հրապարակեն այդ տեղեկությունները եւ իրենց թշնամիներին ստիպեն, որ լռեն»: Նույն բաժնում նշված է. «Համաշխարհային մամուլը սեփական իշխանության տակ ունենալու օգտակարությունն այն է, որ աշխարհի իրական դեպքերի լուրերն ամենից առաջ ստանալու են հրեաները եւ մենք կկարողանանք մեզ հետաքրքրող դեպքերը հաստատել, իսկ մեզ հակառակ իրադարձությունները պահել մեր հսկողության տակ»: Ուստի սիոնիստների առջեւ առաջխաղացման ու ազդեցության ուղիները բացվելուց ի վեր, սկսվեց հրեաների կողմից աշխատանք՝ աշխարհի լրատվական գործակալությունների, աղբյուրների ու մամուլի վրա իշխանություն տարածելու ուղղությամբ եւ Եւրոպայում, Ռուսաստանում, Ասիայում ու Ամերիկայում սիոնիզմի դրածոներն սկսեցին ակտիվանալ: Հստակ էին նրանց նպատակները. հրեա ազգին տրվի մարդկային, մշակութային, ազնվազարմ ու հնամենի կերպար: Նրանց համար արծարծվի եւ հրապարակվի Ավետյաց երկիր վերադառնալու իրավունքը, նրանց գոյությունը համարվի տեխնիկական ու տնտեսական ոլորտների զարգացման ու առաջադիմության ու առաջընթացի պատճառ, անդուր, զազրելի, աթոռապաշտ ու բռնատեր կերպար ստեղծվի արաբների համար եւ, ի վերջո, հրեաները ներկայացվեն որպես իրավասու կողմ: Հրեաների ջանքերը 20-րդ դարի առաջինից չորրորդ տասնամյակներում զգալի ազդեցություն չթողեց մարդկանց կարծիքի ու տեսակետների վրա եւ ազգերը շարունակեցին հոռետեսորեն վերաբերվել հրեա ազգի նկատմամբ եւ մշտապես աչքի առաջ ունենալ նրանց հանցագործությունը: Սակայն երկրորդ համաշխարհային պատերազմի բռնկման եւ Հիտլերի կողմից հրեաների կոտորածի հետ մեկտեղ, հրեա ազգի համար ծանր խնդիրների առկայությամբ հանդերձ, առիթներ եւս ստեղծվեցին սիոնիստական քարոզչության համար եւ հրեաների ներկայությունը մամուլի ոլորտում, նրանց ներկայությունը զանազան երկրներում ու տարբեր վայրերում՝ նացիստական Գերմանիայի դեմ պատերազմող երկրների համագործակցությամբ ու համաձայնեցված կարգով, հարմար առիթ ընձեռեց հրեա ազգի թեման արծարծելու համար: Այդ ժամանակաշրջանում հայտարարչական ու մամուլի միջոցներն ամենուր ողողված էին պատերազմի ու հրեաներին դեպի ողջակիզման վառարաններ քշելու, նացիստների բանտերում նրանց գերեվարության ու հավաքական կախաղան հանելու սարսափելի տեսարանների տխուր պատկերներով, որոնք տպագրվեցին թերթերի էջերում եւ եւրոպական ու ամերիկյան հոծ հասարակությունը տեղեկացվեց նրանց դժվարությունների ու ողբերգությունների մասին, եւ այսպես մի տեսակ դրական ու զգայական զգացմունքներ առաջացան հրեաների նկատմամբ: Սիոնիստական թաքուն ու բացահայտ ձեռքերը նաեւ բազում պատմություններ գրի առան՝ «հոլոքոստի ողբերգության» կամ Հիտլերի ժամանակաշրջանի սրտաճմլիկ ողբերգությունների մասին եւ ստեղծեցին միջազգային հիմնադրամներ տարբեր պետություններից ու հարուստներից մարդասիրական օգնություններ գանձելու նպատակով, որպեսզի մի կողմից գումարներ հայթայթեն իրենց նպատակների իրագործման համար, մյուս կողմից մարդկային հասարակության զգացմունքները գրավեն դեպի հրեաներ եւ հող պատրաստեն՝ նրանց Պաղեստին գաղթելու, թափառական կյանքի դժվարություններից ձերբազատվելու եւ, ի վերջո, անկախ պետության կազմավորման համար: Ուստի Հիտլերի կողմից հրեաների վրա հարձակումը, թեպետ բազում վնասներ պատճառեց նրանց, սակայն միաժամանակ կարեւոր արդյունքներ եւս ունեցավ հրեաների համար եւ հանգեցրեց նրանց նկատմամբ եւրոպացիների ու ամերիկացիների ուշադրությանը: 1950-ականներից սկսած հետեւյալ փոփոխությունները գրանցվեցին մարդկային հասարակության մոտ. հրեաների նկատմամբ խղճահարության ձեւավորումը՝ ատելության ու հակակրանքի փոխարեն: Պաղեստինում հրեաների բնակեցման ընդունումը՝ որպես Ավետյաց երկիր եւ օրինական իրավունք:  Հրեաների հետ համագործակցության ոգու, իսկ պաղեստինցիների նկատմամբ՝ անտարբերության եւ արաբների նկատմամբ՝ ատելության զգացողության ստեղծում... Որն, իրականում, հրեաների նկատմամբ այս դրական զգացմունքները սիոնիստական ցանցի նկատմամբ եւրոպական ու ամերիկյան գաղութատերերի ուշադրության վերջնական արդյունքն էին՝ որպես մի լծակ նրանց նպատակների իրագործման համար: Քանի որ՝ «Այն թերությունը, որը կարժանանա սուլթանի հավանությանը, արվեստ է համարվում»:  Հրեական գաղտնի կազմակերպությունները  1. Մասոնական կազմակերպությունը  Ինչպես նշվեց, հրեաներն աշխատում էին կուլիսներում եւ նրանց հսկողության տակ էին բոլոր քաղաքական քայլերը: Այս կազմակերպությունը եւս իր աշխատանքներն սկսեց՝ ճարտարապետական տեխնիկաները պահպանելով որպես գաղտնիք: Ապա կապիտալիստների մեծ ազդեցությունից հետո, 1717 թ. այն պաշտոնապես քաղաքական երանգ ստացավ եւ սա լավ առիթ էր այն կապիտալիստների համար, ովքեր կարողացել էին լավագույնս ներթափանցել այդ կազմակերպություն, որպեսզի փոփոխեն դրա էությունը:  Այդ ազդեցիկ կապիտալիստները ոչ այլ ոք էին, քան այն հրեաները, ովքեր տարիներ արտարժույթի փոխանակմամբ ու առեւտրով հարստություն էին դիզել: Հետզհետե հրեաներն այս կազմակերպությունը բաժանեցին առանձին հանձնախմբերի, որոնք քաղաքագետների, գիտնականների, արվեստագետների, առեւտրականների... ներգրավման հարցում աշխատեն ողջ աշխարհում, որպեսզի այդպիսով կարողանան ամրագրել իրենց ուժն ու ազդեցությունը աշխարհի պետությունների պետականության կառույցի վրա:  Երկար տարիներ գաղտնի գործունեությունից հետո, հրեաները կարողացան նույն այս կազմակերպության կարողություններին ապավինելով, վերածվել համաշխարհային քաղաքականությունում սարսափազդու ու պատկառելի կերպարի եւ ազդեցիկ դառնալ: Այնպես, որ 1897 թ. այդ կազմակերպության քաղաքականության իրականացնողները բոլոր հրեա ներդրողների ու մտավորականների հետ միասին Եւրոպայում կազմակերպեցին Բալի համաժողովը, որպեսզի բարձրաձայնեն իրենց գաղտնի քաղաքական ուժի մասին: Այս ուղղությունը՝ «սիոնիզմ» անվան տակ արտաքուստ հիմնադրվում էր հրեաների բնակեցման եւ նրանց հայրենիքով ապահովելու նպատակով, սակայն հրեա կապիտալիստների վերջնական նպատակն իրականում այլ էր: Սիոնիզմը նույն այն թաքուն ուժի բացահայտ դրսեւորումն էր, որը տարիներ շարունակ աշխատել էր տիրանալ աշխարհը եւ իշխել դրան: Այս գաղտնի ուժը նրանց համար այնքան վստահություն ներշնչող էր, որ Բալի համաժողովում համարձակորեն հայտարարեցին. «Մինչ հարյուր տարի ողջ աշխարհը լինելու է մեր իշխանության տակ եւ այդ նպատակին հասնելու համար պետք է օգտագործել ցանկացած միջոց»: Թեպետ սիոնիզմն սկզբում թիրախ էր դարձրել Պաղեստինը, սակայն նրանց վերջնական ցանկությունը ո'չ Պաղեստինն էր ո'չ էլ նույնիսկ Իրաքը, այլեւ՝ առավել վեր ու անհագուրդ նպատակ՝ ողջ աշխարհը... Այո, սիոնիստները ծրագրավորում ու աշխատում են նույն այս ռազմավարությամբ, որի վկայությունն է Բելֆորյան (1917 թ.) հայտարարության բովանդակությունը: Այդ հայտարարությունում Անգլիայի այդ ժամանակվա արտգործնախարարը Ռոչիլդ անունով մի հրեա կապիտալիստի խոստանում է հրեական պետության կազմավորումը Պաղեստինում (որն այն ժամանակ Օսմանյան կայսրության մաս էր կազմում)... Սիոնիզմը, որի գլխավոր հենակետն այսօր ԱՄՆ-ում է, իր համաշխարհային իշխանության իրականացման գրավականն է համարում այլ ուղղությունների գաղափարների վերահսկումը, խեղաթյուրումն ու ձեւափոխումը, որպեսզի ով ինչ-որ կարգախոսով հանդես գա, այն չհակասի սիոնիզմի ընչասիրական գաղափարներին: Կապիտալիստների քայլերից մեկը, դա քրիստոնեության ուսմունքի վերաձեւակերպումն էր սիոնիզմի գաղափարների մեջ: ԱՄՆ-ում քրիստոնեական առանձին խմբերում հրեաների Հին Կտակարանային աստվածների ու հրեական սիոնիզմի մշակույթի ներթափանցումն այսօր ձեւավորել է սիոնիստ քրիստոնյա խմբեր, որոնք լիովին հավատում են սիոնիզմի ուսմունքին եւ հզոր ուժ ունեն ԱՄՆ-ի իշխանական ու կուսակցական շրջանակներում: Սիոնիզմը՝ որպես խռովարարության ուղղություն Պատմության էջերում չեք գտնի հրեա փոքրամասնությունից ավելի նացիոնալիստ խումբ: Այս խումբը Քրիստոսի հայտնության ժամանակ չընդունեց Նրա ավետած հավատամքը եւ շարունակ իրենց գերադասել է, այդ պատճառով էլ նրանց մոտ առաջացել է ծայրահեղ իշխանասիրությունը: Եւ եթե իշխանության հասնելու նախադրյալներից մեկն ընդհարումն ու հակառակ կողմում հայտնվելը լինի, իր ժամանակակից ուժերի դեմ ընտրել է(علم بغاوت)  խռովարարության եղանակը, հավակնելով, որ ողջ աշխարհում վերահաստատվելու է Դավթի կայսրությունն ու հրեական իշխանությունը:  Ինչպես գիտենք, 17-րդ դարը վերածննդի կամ եւրոպական հասարակության հեղափոխությունների ու հեղաշրջման դարաշրջանն էր: Այդ ժամանակաշրջանի սկսվելուն զուգահեռ, մահացան որոշակի գաղափարներ եւ ծնվեցին նոր գաղափարներ՝ նոր ռազմավարությամբ: Այդ ժամանակ հրեաները ճշգրիտ հաշվարկված ու կանոնավոր ծրագրով հող պատրաստեցին կրոնական խնդիրները դատապարտելու եւ դրա դեմ պայքարելու համար եւ հումանիզմի կարգերի իրականացմամբ բոլոր հարցերում քանդեցին կրոնական կապանքները, այդ թվում եւ տնտեսության բնագավառում: Տնտեսության ոլորտի կրոնական շրջանակների քանդումը հանգեցրեց նրան, որ այն վերածվեց մի սանձարձակ տնտեսության, որի նպատակն է առավել շատ հարստության կուտակումը, եւ սա հենց հրեաների ուզածն էր... Հրեա խռովարար փոքրամասնությունն այս հնարքով կարողացավ համաշխարհային տնտեսության բոլոր սուբյեկտներին ուղղուրդել դեպի առավելագույն հարստության ձեռքբերում, քանի որ համաձայն հումանիզմի սին ուղղության սկզբունքների, մարդու երջանկությունը սահմանվում է առավելագույն հարստության ձեռքբերմամբ եւ առավելագույն հաճույքին ու բարօրությանը հասնելով, եւ ժամանակակից քաղաքակիրթ մարդը ծնվել է կապկի սերնդից, որպեսզի ինչ-որ ժամանակ խրախճանքով ապրի, ապա մահանա...Եւ շատ գեղեցիկ հեռանկար պատկերեց, ըստ որի, գիտության առաջադիմությամբ այլեւս չենք աշխատելու, չենք հիվանդանալու, եւ կգա մի օր, երբ այլեւս չենք մահանալու... Արեւմուտքի սանձարձակ նոր տնտեսությունը հրեա կապիտալիստների համար այնքան հաճելի էր, որ արագ դրան հարմարվեցին եւ հարստության դիզման մրցույթում առաջ անցան իրենց մրցակիցներից: Հրեա ազնվական գերդաստանները, թեպետ այդ ժամանակահատվածում ազդեցիկ էին քաղաքականության մեջ, սակայն նրանք համաշխարհային քաղաքականության հարթակում ավելի մեծ իշխանության ծարավ էին: Իշխանության հասնելու համար, փողն ազդեցիկ ու հարմար միջոց էր, սակայն նրանք ավելի հարմար գտան, որպեսզի բացահայտ կերպով մուտք չգործեն քաղաքականության ասպարեզ, քանի որ իրենցից գրանցվել էր չար ու գորշ կերպար եւ ազգերի մոտ եւս ժողովրդականություն չէին վայելում: Այսպիսով գաղտնի ու կուլիսներում քաղաքական ուժի ընտրությունը նրանց համար ավելի լավ էր, քանի որ չէր դրդելու որեւէ զգայունություն եւ մարդիկ եւս չէին տեղեկանալու նրանց չարագուշակ նպատակների մասին: Ուստի, ապավինելով իրենց նյութական հնարավորություններին՝ պետություններում ներթափանցելու համար, նախաձեռնեցին գաղտնի կազմակերպությունների ձեւավորումը եւ... Սիոնիստների տրամադրության տակ գտնվող գործիքներից են՝  1. Երաժշտությունը Սիոնիզմը միջազգային բնույթ ստանալու եւ այլ մշակույթները քանդելու ու խեղաթյուրելու նպատակով, ապավինել է այլ միջոցի, որն է երաժշտությունը: Երաժշտությունը հզոր գործիքներից է, որը զանազան հասարակություններում, հատկապես երիտասարդների մոտ ավելի մեծ տարածում ունի: Իրականում այս դարը դարձել է համաշխարհային երաժշտության դարաշրջան:  Մարդկանց մեծ մասն ավելի շատ հակված են գնելու համաշխարհային երաժշտության ալբոմները, քան՝ ներքին արտադրանքն ու ալբոմները: Սրա պատճառը եւս բխում է աշխարհում մշակութային իմպերիալիզմին տիրող գաղափարախոսությունից: Այս աշխարհում իշխանատենչ երկրներից արտադրանքի ու մոդայի անցումն սպառող երկրներ հանգեցնում է պահանջարկի ու առաջարկի հատուկ ձեւաչափերի տարածմանը, որոնք միմիայն իշխանատենչ երկրների հակաարժեքներն են գովազդում: Այս ռազմավարությունում մարտահրավեր է նետվում երկրների ազգային ու տեղական մշակույթին ու այն արտադրանքին, որն արտադրվում է այդ հիմքով եւ հաճախ եւս իշխանատենչ երկրների մշակույթն է, որ փոխարինում է այլ երկրների ազգային մշակույթները:  Երաժշտության առանձին ոճերը, որոնք ներկա դրությամբ մեծավ մասամբ հասարակություններում հայտնի են՝ որպես համաշխարհայնացված ոճեր, հետեւյալն են՝ ռափ, մեթալ, ռոք եւ այլն: Այս ոճերը հաճախ ծնվել են՝ որպես բողոք իշխանատենչ երկրներին տիրող քաոսին: Սակայն, ի վերջո, իշխանության ու ուժի տերերն իրենց հսկողության տակ վերցնելով այդ ոճերի աստղերին, տվյալ երաժշտությունները դարձրին միջոց՝ իրենց իշխանատենչ նպատակների համար: Երաժշտության նոր ոճերը, որոնք տարածվել են ղեկավարվելով միջազգային սիոնիզմի կողմից եւ երկրների ազգային ինքնությունը քանդելու նպատակով,  ինչպես նաեւ ծառայում սատանայապաշտության, բարոյալքության ու կախվածության տարածմանն, իրականում բոլորը սիոնիստների հնարածներից են:  Վերջերս սիոնիստ կապիտալիստ «Ռոբերտ Մերդոխը» ցանկացել է գնել արաբական աշխարհում երաժշտական ամենահայտնի ալիքը՝ «Ռոթանան»: Հարկ է նշել, որ Ռոթանա ընկերությունը, որն սկզբում միայն մի երաժշտական ալիք էր, այժմ բացել է նաեւ 5 վավերագրական եւ այլ տեսաֆիլմերի ալիք, եւ թեպետ ընդամենը երկու տարի է անցնում նրա գործունեության սկզբից, սակայն համարվում է արաբական աշխարհում ամենաշատ հեռուստադիտողն ու ամենաշատ արտադրանքն ունեցող ալիքներից մեկը: 2. Ռադիո Սիոնիզմի հոսանքն աշխարհի որոշ երկրներում հիմնադրել է հրեական ռադիոալիքներ: Օրինակ երկու հրեական ռադիոներ ունեն Բրազիլիայում՝ եբրայերեն ու բրազիլերեն լեզուներով, իսկ Օրոգվայում աշխատում է մեկ հրեական ռադիո:  Իսրայելում ռադիո Իսրայելը՝ «Սիոնի ձայնը», տարբեր լեզուներով եթեր է հեռարձակվում եւ արդարացված ծածկույթով ուղղորդում աշխարհի հրեաներին: Այս ամենից բացի, սիոնիստներն իրենց իշխանության տակ ունեն նաեւ ԱՄՆ-ի կարեւորագույն ռադիոկայանը՝ «Ամերիկայի ձայնը»: Հրեա Ռոբերտ Գոլդմանը, որը ղեկավարում է այդ ռադիոյի լուրերի բաժինը, ԱՄՆ-ի հրեաների միության տնօրենների խորհրդի անդամ է: 3. Համացանց Ինչպես գիտենք, համացանցի ուղեղը գտնվում է ԱՄՆ-ում, որն անվճար տրամադրել է ողջ աշխարհի բնակչությանը: Քանի որ այն հասանելի է բոլորի համար, ներկա ժամանակաշրջանում հնարավոր է դարձնում, որպեսզի ստեղծելով բլոգներ եւ կայքեր, մուտք գործել քաղաքական ու գաղափարախոսական կապերի ոլորտ, որպեսզի իրականացնի իր տերերի կազմակերպված նպատակները: Հատկանշական է, որ հայտնի որոնողական համակարգերից շատերը, այդ թվում՝ yahoo-ն, google-ը, միջազգային սիոնիզմի տրամադրության ու հսկողության տակ են:  Սիոնիստներն այս ոլորտ են ներգրավել ամենահմուտ ծրագրավորողներին ու համակարգչային խաղեր պատրաստողներին, ինչպես նաեւ գնել  են ամենահայտնի ու ամենաարդյունավետ որոնող համակարգերը: Օրինակ, եթե դուք աշխարհի ցանկացած կետից էլեկտրոնային նամակ ուղարկեք ձեր ընկերոջը, այդ նամակն առաջին հերթին գնում է ԱՄՆ-ի Ջորջիա, ապա վերադառնում եւ ձեր ընկերն այն ստանում է: Եւ սա անվտանգության առումով վտանգավոր է թվում: Թեեւ ԱՄՆ-ում այլեւս ոչ մեկի համար դա գաղտնիք չէ, որ վերահսկվում են իրենց ողջ էլեկտրոնային նամակները, փոստային փաթեթներն ու հեռախոսազրույցները:  4. Կինո Այսօր կարելի է նկատել կրքամոլության, նյութապաշտության եւ բռնության հետքը նաեւ ընտանեկան տեսաֆիլմերում, նույնիսկ՝ հատուկ երեխաների համար նախատեսված ստեղծագործություններում: Իրականում միջազգային սիոնիզմը կինոյի բնագավառում տարածելով հակաարժեքները, անբարոյականությունը, բռնությունն ու նյութապաշտությունը, փորձում է աշխարհի բնակչությանն առաջնորդել դեպի տգիտություն ու առօրեականություն, եւ բոլոր այս տարբերակներում միայն մտածում է սեփական տնտեսական ու քաղաքական շահերի մասին:  Միջազգային սիոնիզմի ռազմավարությունը չի սահմանափակվում միմիայն սիոնիզմի ու Իսրայելի կերպարի արդարացի դրսեւորելու ուղղությամբ, այլեւ ներառում է նաեւ այն ֆիլմերը, որոնք ծառայում են կրոնական ինքնության ոչնչացմանն ու մարդկանց կյանքում կրոնի գործոնի թուլացմանը: Հիմնականում մշակութային մարտահրավերների այն մասը, որոնց հետ առնչվում ենք աշխարհում, վերցված են այս արդյունաբերությունից ու արվեստի տեսակից, որի արդյունքն էլ անգիտակցաբար հոգեբանական պատերազմն է, որն իրականանում է սիոնիստական նպատակների ուղղությամբ: Եւ սա փաստ է:  Իրականում ԱՄՆ-ի կինոյի շուրջ 90 տոկոսը, կամ նույն ինքը Հոլիվուդը, հրեական-սիոնիստական է: Հոլիվուդի կինոարտադրության մեջ փնտրտուքով կարելի է այսպիսի կարեւոր եզրահանգում կատարել, որ ԱՄՆ-ում կինոարդյունաբերության տերերը, այսինքն՝ հրեաները, մի կողմից փորձում են ավելի շատ տարածել բարոյալքությունն ու անբարոյականությունը, իսկ մյուս կողմից՝ մարդկության աչքին որպես ահաբեկիչներ ներկայացնել ազատատենչներին, եւ այն ինչ առավել կարեւոր է՝ ցուցադրել սիմվոլներ ու խորհրդանիշեր հալածյալ ու թափառական հրեաներից, ովքեր միմիայն մարդկության փրկության մասին են մտածում: Այդ խորհրդանիշերը կարելի է հեշտությամբ գտնել հոլիվուդյան ֆիլմերում եւ նույնիսկ Դիսնեյ ընկերության անիմացիոն տեսանյութերում: Հայտնի անիմացիոն ֆիլմերից է «Դամբոն՝ թռչող փիղը», որտեղ Դամբոյի մայրը գլխին ունի հրեական թասակ, ինչպես նաեւ Դամբոն կրկեսում ծածանում է Իսրայելի դրոշը: Ընդհանուր առմամբ, մեկուսի ու թափառական կերպարներ, որոնց նեղում են մյուսները եւ հենց դա էլ նրանց մեկուսացած է դարձնում, մինչեւ որ իրենց հանդեպ չարությամբ տրամադրվածների ճիրաններից փրկվելու համար իրենք են քայլեր նախաձեռնում: Այս բոլորը հրեաների ուսմունքներից են եւ կարելի է այն փնտրել հայտնի անիմացիոն ֆիլմերի կերպարներում, որոնցից են՝ «Անճոռնի ճուտիկը», «Միկիմաուսը», «Թոմ ու Ջերին», «Բախտավոր Լուքը» եւ շատ ուրիշներ: 5. Մամուլը ԱՄՆ-ում «Թայմ», «Նյու Յորք Թայմզ», «Վաշինգտոն փոստ», «Միացյալ Նահանգների լուրերը» եւ շատ այլ թերթեր գտնվում են սիոնիստների իշխանության տակ: Նույնիսկ սիոնիստները ներթափանցել են նաեւ որոշ գիտամասնագիտական թերթեր եւ դրանք շահագործում իրենց շահերին համապատասխան: Այդ թերթերից է «Նաշնալ Ջեոգրաֆիկը», որն աշխարհագրության ոլորտում եւս հայտնի պարբերական է: Սիոնիստներն իրականում անցյալից սկսած ազդեցություն են ունեցել այս թերթում եւ նույնիսկ աշխարհի մի քարտեզում Պաղեստինի անվան փոխարեն քարտեզի ու աղյուսակների վրա գրված էր Իսրայել: Մեծ Բրիտանիայում «Թայմզ», «Սանդի Թայմզ», «Սան», «Աշխարհի լուրեր» եւ «Սիթի Մագզին» նշանավոր ու հայտնի թերթերն ու պարբերականները տնօրինվում են Ավստրալիայի քաղաքացի հրեա միլիոնատեր «Ռոբերտ Մերդոխի» կողմից: Մեծ Բրիտանիայում Մերդոխի քարոզչական աշխատանքները չեն սահմանափակվում միայն այդ երկրով, այլ նա նաեւ սեփականատերն է Կանադայում, ԱՄՆ-ում եւ Ավստրալիայում մի քանի այլ թերթերի ու պարբերականների: Ռոբերտ Մերդոխի դերի կարեւորության հարցում միայն դրանով բավարարվենք, որ Մեծ Բրիտանիայում նրան տրվել է լրատվամիջոցի հսկա մականունը: Իհարկե, սիոնիստներն իրենց իշխանությունն են ամրագրել նաեւ մի քանի այլ բրիտանական թերթերի ու ամսագրերի հարցում, որոնցից կարելի է մատնանշել մի քանիսը. «Դեյլի էքսպրես», «Դեյլի հրադ», «Դեյլի մեյլ», «Աբզրորգ», «Էկոնոմիստ», «Նյուզ քրոնիքըլ» եւ այլն: Օրինակ «Սան» պարբերականը, որի սեփականատերն է Ռոբերտ Մերդոխը, սեռական թեմաներով համարձակ պարբերական է, որը շաբաթական ավելի քան 73 միլիոն օրինակ տպաքանակով է հրատարակվում, կամ «Աշխարհի լուրերը», որը անբարո թերթ է եւ ամեն շաբաթ տպագրվում է շուրջ 4 միլիոն տպաքանակով: Ընդհանուր առմամբ, այս թերթերն ու պարբերականները ոչ միայն զբաղվում են անբարոյականության տարածմամբ՝ Իսրայելի ու սիոնիզմի գոյության հիմնավորումներով, այլեւ քայլեր են նախաձեռնում այլ կրոններին հարվածելու ճանապարհին, որը կարելի է հստակորեն նկատել տեքստերում, գովազդային նյութերում, ծաղրանկարներում եւ այլն:  Ֆրանսիայում հրեա Ռոբերտ Հերսանն իր տրամադրության տակ ունի մի հրատարակչական հիմնարկ, որտեղ տպագրվում են կարեւոր թերթեր, ինչպիսիք են՝ «Ֆիգարոն», «Լոկոթիդինը», «Աբզրորը», «Ֆրանս սուարը»: Ֆրանսիայի հայտնի այլ թերթերից, որոնք լիովին հրեական են, կարելի է մատնանշել՝ «Թոֆոկաիեն», «Նոր գրասենյակների ամսագիրը», որոնք տպագրվում են հրեաների համաշխարհային կոնգրեսի հսկողության ներքո: «Էքսպրես» պարբերականը, որը ֆրանսական մյուս հայտնի թերթերից է, գտնվում է սիոնիստների ազդեցության ներքո եւ նրա սեփականատերը եւս Մեծ Բրիտանիայի քաղաքացի հրեա Գոլդսմիթն է: Ինչպես նաեւ «Իսրայելն ու մարդկությունը» պարբերականը, որը տպագրվում է Ֆրանսիայի հրեաների կողմից, տնօրինվում է նրանց մեծ ռաբբի Բեն Մուզիքի կողմից:  Գերմանիայում Շպինգեր կազմակերպությունը, որը շուրջ 30 տոկոս թերթերն իր տրամադրության տակ ունի, սիոնիստների հսկողության տակ է: Ցանկացած լրագրող, ով աշխատանքի է ընդունվում այս հիմնարկում, պարտավոր է հարգել 14 սկզբունք, որոնցից 2-րդ սկզբունքը հետեւյալն է. հրեաների ու գերմանացիների միջեւ հաշտություն ու համերաշխություն, Իսրայելի պետության պաշտպանություն: «Բիլ Զայնգոնգ» անունով մի ուրիշ թերթ, 5.5 միլիոն օրինակով, եւ մեծ տպաքանակներով շուրջ 8  այլ թերթեր Գերմանիայում սիոնիստների ձեռքում են: Ռուսաստանում եւս մեծ տպաքանակով օրաթերթեր, ինչպիսիք են՝ «Նեզավիսիմայան» ու «Սիվոդնյան», պատկանում են Ռուսաստանի հրեաներին:  Հնդկաստանում եւս, թեկուզ քիչ թվով հրեաներ են բնակվում, սակայն երկրի թերթերից շատերում ներթափանցել են: Օրինակ, «Հենդու» թերթը համարվում է սիոնիզմի հովանավորներից: Ինչպես նաեւ աշխարհի այլ երկրներում շատ ուրիշ թերթեր:  6. Հեռուստաալիքներ Սիոնիզմն իր նպատակներն իրականացնելու նպատակով, որեւէ տարբերակ չի անտեսի, լինի դա քաղաքական, թե տնտեսական, մշակութային, թե կրթական: Կան տարբերակներ, ինչպես՝ տարբեր ուղղություններին աջակցելը, օրինակ՝ մարքսիզմին, դարվինիզմին, Ֆրեյդիզմին եւ այլն: Դրանք իրականացվել են սիոնիստների սեփականությունը հանդիսացող եւ նրանց վերահսկմամբ աշխատող հեռարձակող միջոցների գործունեության շնորհիվ:  Հեռուստատեսությունը՝ որպես շատ կարեւոր եթեր հեռարձակող միջոց, որը հասանելի է ողջ աշխարհին, օժտված է աշխարհի բնակչության հանրային մտայնության վրա ներգործող դիրքով եւ քանի որ կարեւոր արբանյակային ալիքներից շատերը սիոնիստների տրամադրության կամ հսկողության տակ են գտնվում, նրանք եւս այս խնդիրն ըստ արժանվույն օգտագործում են եւ այդ ճանապարհին չեն զլանում որեւէ աշխատանքում, սկսած ազգերի կրոնական սրբությունները քանդելուց ու դրանց վիրավորելուց մինչ՝ կրթական, մշակութային եւ այլ խեղաթյուրումներ: ԱՄՆ-ում, որն ունի աշխարհի ամենաշատ թվով հեռուստաալիքները, սիոնիստները գրեթե լիարժեք վերահսկում են «Ֆաքս Նյուզը», C.B.S-ը, N.B.C-ն, A.B.C-ն: Բոլոր լրատվամիջոցներն իրենց լուրերն ու լրատվական հաղորդումները վերցնում են վերոնշյալ լրատվական ալիքներից:  Օրինակ՝  A.B.C հայտնի ալիքը լիովին աշխատում է սիոնիստների նպատակների ուղղությամբ: Այդ ալիքի նախագահը Լեոնարդ Ջոնսոնը, գլխավոր տնօրենը Մարտին Ռուբինշտեյնը եւ գլխավոր տնօրենի տեղակալն Էֆրամ Ռաշտայնն են: Եւ, իհարկե, այս ալիքի հարյուրավոր այլ լրագրող, օպերատոր, հաղորդավար եւ տեխնիկական պատասխանատու աշխատողները եւս սիոնիստներ են:  C.B.S հեռուստաալիքը եւս սիոնիստների ենթակայությամբ է աշխատում: Նախագահ Վիլյամ Բիլին, գլխավոր տնօրեն Ռիչարդ Սալանետը, մյուս հարյուրավոր աշխատողները տեխնիկական ու վարչական բաժիններում, բոլորը սիոնիզմի աջակից հրեաներ են: Ինչպես նաեւ R.C.A հեռուստաալիքը, որը N.B.C մեծ ընկերության մասնաճյուղն է, սիոնիստներին է ենթակա: Այդ ալիքի նախագահ Ալֆրեդ Սիլվերը հրեա է, ինչպես նաեւ գլխավոր տնօրենը Հերբութ Սիքուսերն է եւ ներառում է հարյուրավոր սիոնիստ հրեա աշխատակիցներ այլ բաժիններում:  Մեծ Բրիտանիայում եւս Գրանադա ընկերությունը, որը հեռուստատեսային ծրագրեր պատրաստող մեծ ընկերություն է, իր ծրագրերը պատրաստում է «Սիրնի I.T.V Բարենշտայն» հայտնի ընկերության վերահսկողությամբ, որի սեփականատերը հրեա Լորդ Լը Գրիդն է: Մի այլ ընկերության սեփականատեր, որին բրիտանացիները նրան անվանում են կարճահասակ հրեա, իր եղբոր Լորդ Վոլֆունտի հետ միասին իրականում Մեծ Բրիտանիայի հեռուստատեսության առեւտրային ծրագրերի արդյունաբերության կայսրերն են համարվում:  Հատկանշական է, որ սիոնիստների իշխանությունը բացի ԱՄՆ-ից ու Մեծ Բրիտանիայից, տարածվել է նաեւ այլ լրատվական ալիքների վրա, հատկապես՝ Եւրոպայում, ինչպիսիք են՝ Ֆրանսիան, Գերմանիան, Ռուսաստանը, Իտալիան եւ այլ երկրներ: Ֆրանսիայում հրեա Ռոբերտ Հերսանն այդ երկրի առաջին ալիքի՝ T. F. I -ի, կարեւոր բաժնետերերից մեկն է, իսկ Գերմանիայում եւս մտածելու տեղիք է տալիս սիոնիստների իշխանությունը լրատվամիջոցների ոլորտում: Իրականում այս բոլոր հանգամանքները հնարավոր չէին դառնա, եթե չօգտագործվեին հեռարձակման միջոցները, որոնք սիոնիզմի իշխանության տակ են հայտնվել: Աշխարհի մեծագույն լրատվամիջոցների (այդ թվում՝ Ռոյթերզ, Ասոշեյթդպրես, Յունայթդպրես գործակալությունները, ինչպես նաեւ հեղինակավոր գործակալություններ ու թերթեր՝ Նյու Յորք Թայմզը, Վաշինգտոն Փոստը, Հաֆասը, Թայմզը, Դեյլի Էքսպրեսը, Սայմըն Շուստըրը, ալիքներից՝C.B.S, N.B.C, A.B.C, կամ շատ թերթեր, ինչպիսին են՝ Սանը, Թայմը, Դեյլի Նյուզը եւ հարյուրավոր այլ անուններ) սիոնիզմի լոբբիից կախվածությունը կազմակերպվել է հենց այս նախագծի շրջանակներում: