Tuesday, April 17, 2012
La Russie masse des troupes sur la frontière nord de l’Iran en prévision d’une attaque de l’Occident, et déploie de façon permanente sa flotte au large de la Syrie
avril 16th, 2012 Aschkel
L’armée russe prévoit qu’une attaque aura lieu sur l’Iran d’ici l’été et a donc développé un plan d’action et déplace des troupes russes près de la Géorgie voisine et de l’Arménie qui bordent la république islamique, selon des sources russes.
Par F. Michael Maloof Washington
L’armée russe prévoit qu’une attaque aura lieu sur l’Iran d’ici l’été et a donc développé un plan d’action et déplace des troupes russes près de la Géorgie voisine et de l’Arménie qui bordent la république islamique, selon des sources russes.
Le Chef du Conseil de sécurité russe Viktor Ozerov a déclaré que le quartier général militaire a préparé un plan d’action dans le cas d’une attaque sur l’Iran.
Dmitri Rogozine, qui était encore récemment ambassadeur de Russie à l’OTAN (Organisation du Traité Atlantique Nord), a mis en garde contre une attaque sur l’Iran.
« L’Iran est notre voisin, » a déclaré Rogozine. »Si l’Iran est impliqué dans toute action militaire, c’est une menace directe pour notre sécurité. »
Rogozin est maintenant vice-Premier ministre russe et est considéré comme anti-occidental. Il supervise le secteur de la défense de la Russie.
Certaines sources du ministère russe de la Défense disent que l’armée russe ne croit pas qu’Israël dispose de suffisamment de moyens militaires pour vaincre les défenses iraniennes et estime en outre que l’action militaire américaine sera nécessaire.
Le déplacement des troupes russes protégera les propres intérêts vitaux régionaux de la Russie, mais peut-être aussi aideront l’Iran dans le cas d’une telle attaque.
Ces sources ajoutent que l’accumulation militaire russe dans la région pourrait se traduire par l’engagement des forces israéliennes, des forces américaines, ou des deux.
Des sources bien informées disent que les Russes ont mis en garde contre « des conséquences imprévisibles » d’une guerre contre l’Iran et qu’en cas d’attaque l’armée russe prendra part à la guerre, car ses intérêts vitaux dans la région seraient alors en péril.
Le Nezavissimaïa Gazeta journal cite une source militaire russe disant que la situation autour de la Syrie et l’Iran » incite la Russie à accélérer le déploiement de ses militaires dans le Caucase du Sud, les régions de la mer Caspienne, la Méditerranée et la mer Noire. »
Cette dernière information provient d’une série de rapports officiels et de fuites de porte-parole russes ainsi que d’agences de presse du gouvernement qui disent que l’attaque israélienne est tout sauf certaine d’ici l’été.
En raison de l’impact sur les intérêts vitaux russes dans la région, les sources disent que les préparatifs russes pour une telle attaque ont commencé il y a deux ans lorsque la base militaire russe 102 à Gyumri, en Arménie, a été modernisée. Base occupant une position géopolitique majeure dans la région.
Les familles des militaires russes de la base russe de Gyumri aux frontières de la Géorgie et la Turquie ont déjà été évacuées selon les sources russes
« La Base militaire 102 est un point clé, un avant-poste de la Russie dans le Caucase du Sud, » déclare une source militaire russe au journal. »Elle occupe une position géopolitique très importante, d’où les craintes du Kremlin de perdre cette position »
Avec Vladimir Poutine de retour à la présidence russe, la perspective qu’il commande une attaque sur la Géorgie comme il l’a fait en Août 2008 est également devenue une possibilité, disent ces sources bien informées.
Les Russes croient que la Géorgie coopère avec les Etats-Unis pour bloquer la livraison de fournitures à la base militaire 102, qui est maintenant alimenté principalement par voie aérienne.
À l’heure actuelle, la Géorgie bloque la route terrestre sur laquelle les fournitures militaires russes pouvaient être transportées jusqu’à la base.
Par exemple le carburant passant par l’Arménie pour la base vient d’Iran, et les responsables militaires pensent que ce passage de la frontière peut être fermé en cas de guerre.
« Peut-être, il sera nécessaire d’utiliser des moyens militaires et violer le blocus de transport géorgien et établir des corridors de transport menant à l’Arménie », selon Iouri Netkachev, ancien commandant adjoint des forces russes en Transcaucasie.
La Géographie de la région suggère que tous les corridors d’approvisionnement de ce type doivent passer par le milieu de la Géorgie proche de la capitale Tbilissi, compte tenu de la topographie des routes du pays.
En Septembre, se sont tenus des exercices militaires russes appelés Kavkaz 2012.
Toutefois, les sources russes précisent que les préparatifs, les déploiements d’équipements militaires et le personnel ont déjà commencé en prévision d’une éventuelle guerre avec l’Iran.
Ces sources ont rapporté que certains moyens déployés dans la région sont capables d’utiliser le système russe GPS, GLONASS pour le ciblage de l’information.
« La force aérienne dans le district du Sud aurait été réarmée presque à 100 % avec des jets et des hélicoptères neufs », selon Felgenhauer un expert de la Fondation Jamestown, basée à Washington.
En 2008, Felgenhauer a souligné, que Kavkaz 2008 a permis des manœuvres de l’armée russe de façon déguisée, permettant de déployer des forces qui ont réussi à envahir la Géorgie en Août de la même année.
Le ministre de la Défense Anatoli Serdioukov a déjà annoncé que le nouveau Spetznaz, ou unités de forces spéciales, sera déployé à Stavropol et Kislovodsk, qui sont situés dans les régions du Caucase du Nord.
Des sources russes disent que l’armée russe estime que si les Etats-Unis entreprennent une guerre avec l’Iran, ils peuvent déployer des forces en Géorgie et des navires de guerre dans la mer Caspienne avec l’aide éventuelle de l’Azerbaïdjan, qui, depuis a déclaré qu’il ne permettra pas que son territoire soit utilisé par Israël pour lancer une attaque sur l’Iran voisin.
Il y avait eu des spéculations que, compte tenu des améliorations des relations entre Israël et l’Azerbaïdjan, l’Etat juif pouvait utiliser des bases à partir desquelles lancer des attaques aériennes sur les sites nucléaires de l’Iran voisin.
Israël a récemment accepté de vendre à l’Azerbaïdjan 1,6 milliard de dollars en équipement militaire.
Ce qui inquiète Mikhaïl Saakachvili le président géorgien est la perspective que les troupes d’assaut russes aéroportés, ou unités VDV , avec hélicoptères pourraient être déplacées dans les deux provinces séparatistes d’Abkhazie et d’Ossétie du Sud .
D’ailleurs une déclaration de ce dernier ne s’est pas faite attendre -
La Géorgie parviendra à former environ 70.000 réservistes volontaires en été de cette année, ayant l’objectif que ce nombre atteigne les 150.000 dans les années à venir, selon le président géorgien Mikheil Saakashvili le 11 avril
L’objectif, a-t-il dit, est de faire du système d’auto-défense de la Géorgie un système de défense plus fort.
« Dans chacun des villages de la Géorgie nous formons la population locale, et cela représentera l’une des principales des garanties de paix ».
Ces deux provinces avaient été prises par l’armée russe au cours d’Août 2008 pendant la guerre russo-géorgienne.
Au départ, elles ont été déclarées par Moscou comme des provinces indépendantes, mais aujourd’hui le Kremlin indique qu’elles pourraient être annexées à la Russie.
Alors comme nous en parlions plus haut, la situation autour de la Syrie et l’Iran » incite la Russie à accélérer le déploiement de ses militaires dans le Caucase du Sud, les régions de la mer Caspienne, la Méditerranée et la mer Noire. »
« Des navires de guerre russes seront déployés de façon continue pour un service de patrouille au large de la côte syrienne en méditerranéen », a déclaré vendredi un fonctionnaire du ministère de la Défense russe.
« Une décision a été prise de déployer des navires de guerre russes à proximité des rivages syriens sur une base permanente», a dit l’officiel.
Le Kashin- Smetlivy un destroyer lance-missiles est actuellement déployé près de la côte syrienne.
« Un autre navire de la flotte de la mer Noire remplacera le Smetlivy en mai », a dit l’officiel.
Plusieurs navires de guerre russes sont maintenant sur le chemin de la Méditerranée.
« C’est peut-être la frégate Pytlivy ou l’un des navires d’assaut amphibies, »at-il dit, ajoutant que »le déploiement d’une force opérationnelle de la la Flotte de la Noire dans la région ne peut pas être exclu ».
Les Etats-Unis, la France, la Grande-Bretagne, l’Allemagne et quelques autres pays ont déployé des navires de guerre supplémentaires vers la Méditerranée depuis le début des troubles en Syrie.
Résumé et adapté par David Feldman pour israel-flash
sources : dnaindia-businessinsider - georgiatoday
Copyright © Israël Flash - Reproduction autorisée avec la mention et un lien vers la source
Lire la suite: http://www.israel-flash.com/2012/04/la-russie-masse-des-troupes-sur-la-frontiere-nord-de-liran-en-prevision-dune-attaque-de-loccident-et-deploie-de-facon-permanente-sa-flotte-au-large-de-la-syrie/#ixzz1sHd9b11B
L’armée russe prévoit qu’une attaque aura lieu sur l’Iran d’ici l’été et a donc développé un plan d’action et déplace des troupes russes près de la Géorgie voisine et de l’Arménie qui bordent la république islamique, selon des sources russes.
Par F. Michael Maloof Washington
L’armée russe prévoit qu’une attaque aura lieu sur l’Iran d’ici l’été et a donc développé un plan d’action et déplace des troupes russes près de la Géorgie voisine et de l’Arménie qui bordent la république islamique, selon des sources russes.
Le Chef du Conseil de sécurité russe Viktor Ozerov a déclaré que le quartier général militaire a préparé un plan d’action dans le cas d’une attaque sur l’Iran.
Dmitri Rogozine, qui était encore récemment ambassadeur de Russie à l’OTAN (Organisation du Traité Atlantique Nord), a mis en garde contre une attaque sur l’Iran.
« L’Iran est notre voisin, » a déclaré Rogozine. »Si l’Iran est impliqué dans toute action militaire, c’est une menace directe pour notre sécurité. »
Rogozin est maintenant vice-Premier ministre russe et est considéré comme anti-occidental. Il supervise le secteur de la défense de la Russie.
Certaines sources du ministère russe de la Défense disent que l’armée russe ne croit pas qu’Israël dispose de suffisamment de moyens militaires pour vaincre les défenses iraniennes et estime en outre que l’action militaire américaine sera nécessaire.
Le déplacement des troupes russes protégera les propres intérêts vitaux régionaux de la Russie, mais peut-être aussi aideront l’Iran dans le cas d’une telle attaque.
Ces sources ajoutent que l’accumulation militaire russe dans la région pourrait se traduire par l’engagement des forces israéliennes, des forces américaines, ou des deux.
Des sources bien informées disent que les Russes ont mis en garde contre « des conséquences imprévisibles » d’une guerre contre l’Iran et qu’en cas d’attaque l’armée russe prendra part à la guerre, car ses intérêts vitaux dans la région seraient alors en péril.
Le Nezavissimaïa Gazeta journal cite une source militaire russe disant que la situation autour de la Syrie et l’Iran » incite la Russie à accélérer le déploiement de ses militaires dans le Caucase du Sud, les régions de la mer Caspienne, la Méditerranée et la mer Noire. »
Cette dernière information provient d’une série de rapports officiels et de fuites de porte-parole russes ainsi que d’agences de presse du gouvernement qui disent que l’attaque israélienne est tout sauf certaine d’ici l’été.
En raison de l’impact sur les intérêts vitaux russes dans la région, les sources disent que les préparatifs russes pour une telle attaque ont commencé il y a deux ans lorsque la base militaire russe 102 à Gyumri, en Arménie, a été modernisée. Base occupant une position géopolitique majeure dans la région.
Les familles des militaires russes de la base russe de Gyumri aux frontières de la Géorgie et la Turquie ont déjà été évacuées selon les sources russes
« La Base militaire 102 est un point clé, un avant-poste de la Russie dans le Caucase du Sud, » déclare une source militaire russe au journal. »Elle occupe une position géopolitique très importante, d’où les craintes du Kremlin de perdre cette position »
Avec Vladimir Poutine de retour à la présidence russe, la perspective qu’il commande une attaque sur la Géorgie comme il l’a fait en Août 2008 est également devenue une possibilité, disent ces sources bien informées.
Les Russes croient que la Géorgie coopère avec les Etats-Unis pour bloquer la livraison de fournitures à la base militaire 102, qui est maintenant alimenté principalement par voie aérienne.
À l’heure actuelle, la Géorgie bloque la route terrestre sur laquelle les fournitures militaires russes pouvaient être transportées jusqu’à la base.
Par exemple le carburant passant par l’Arménie pour la base vient d’Iran, et les responsables militaires pensent que ce passage de la frontière peut être fermé en cas de guerre.
« Peut-être, il sera nécessaire d’utiliser des moyens militaires et violer le blocus de transport géorgien et établir des corridors de transport menant à l’Arménie », selon Iouri Netkachev, ancien commandant adjoint des forces russes en Transcaucasie.
La Géographie de la région suggère que tous les corridors d’approvisionnement de ce type doivent passer par le milieu de la Géorgie proche de la capitale Tbilissi, compte tenu de la topographie des routes du pays.
En Septembre, se sont tenus des exercices militaires russes appelés Kavkaz 2012.
Toutefois, les sources russes précisent que les préparatifs, les déploiements d’équipements militaires et le personnel ont déjà commencé en prévision d’une éventuelle guerre avec l’Iran.
Ces sources ont rapporté que certains moyens déployés dans la région sont capables d’utiliser le système russe GPS, GLONASS pour le ciblage de l’information.
« La force aérienne dans le district du Sud aurait été réarmée presque à 100 % avec des jets et des hélicoptères neufs », selon Felgenhauer un expert de la Fondation Jamestown, basée à Washington.
En 2008, Felgenhauer a souligné, que Kavkaz 2008 a permis des manœuvres de l’armée russe de façon déguisée, permettant de déployer des forces qui ont réussi à envahir la Géorgie en Août de la même année.
Le ministre de la Défense Anatoli Serdioukov a déjà annoncé que le nouveau Spetznaz, ou unités de forces spéciales, sera déployé à Stavropol et Kislovodsk, qui sont situés dans les régions du Caucase du Nord.
Des sources russes disent que l’armée russe estime que si les Etats-Unis entreprennent une guerre avec l’Iran, ils peuvent déployer des forces en Géorgie et des navires de guerre dans la mer Caspienne avec l’aide éventuelle de l’Azerbaïdjan, qui, depuis a déclaré qu’il ne permettra pas que son territoire soit utilisé par Israël pour lancer une attaque sur l’Iran voisin.
Il y avait eu des spéculations que, compte tenu des améliorations des relations entre Israël et l’Azerbaïdjan, l’Etat juif pouvait utiliser des bases à partir desquelles lancer des attaques aériennes sur les sites nucléaires de l’Iran voisin.
Israël a récemment accepté de vendre à l’Azerbaïdjan 1,6 milliard de dollars en équipement militaire.
Ce qui inquiète Mikhaïl Saakachvili le président géorgien est la perspective que les troupes d’assaut russes aéroportés, ou unités VDV , avec hélicoptères pourraient être déplacées dans les deux provinces séparatistes d’Abkhazie et d’Ossétie du Sud .
D’ailleurs une déclaration de ce dernier ne s’est pas faite attendre -
La Géorgie parviendra à former environ 70.000 réservistes volontaires en été de cette année, ayant l’objectif que ce nombre atteigne les 150.000 dans les années à venir, selon le président géorgien Mikheil Saakashvili le 11 avril
L’objectif, a-t-il dit, est de faire du système d’auto-défense de la Géorgie un système de défense plus fort.
« Dans chacun des villages de la Géorgie nous formons la population locale, et cela représentera l’une des principales des garanties de paix ».
Ces deux provinces avaient été prises par l’armée russe au cours d’Août 2008 pendant la guerre russo-géorgienne.
Au départ, elles ont été déclarées par Moscou comme des provinces indépendantes, mais aujourd’hui le Kremlin indique qu’elles pourraient être annexées à la Russie.
Alors comme nous en parlions plus haut, la situation autour de la Syrie et l’Iran » incite la Russie à accélérer le déploiement de ses militaires dans le Caucase du Sud, les régions de la mer Caspienne, la Méditerranée et la mer Noire. »
« Des navires de guerre russes seront déployés de façon continue pour un service de patrouille au large de la côte syrienne en méditerranéen », a déclaré vendredi un fonctionnaire du ministère de la Défense russe.
« Une décision a été prise de déployer des navires de guerre russes à proximité des rivages syriens sur une base permanente», a dit l’officiel.
Le Kashin- Smetlivy un destroyer lance-missiles est actuellement déployé près de la côte syrienne.
« Un autre navire de la flotte de la mer Noire remplacera le Smetlivy en mai », a dit l’officiel.
Plusieurs navires de guerre russes sont maintenant sur le chemin de la Méditerranée.
« C’est peut-être la frégate Pytlivy ou l’un des navires d’assaut amphibies, »at-il dit, ajoutant que »le déploiement d’une force opérationnelle de la la Flotte de la Noire dans la région ne peut pas être exclu ».
Les Etats-Unis, la France, la Grande-Bretagne, l’Allemagne et quelques autres pays ont déployé des navires de guerre supplémentaires vers la Méditerranée depuis le début des troubles en Syrie.
Résumé et adapté par David Feldman pour israel-flash
sources : dnaindia-businessinsider - georgiatoday
Copyright © Israël Flash - Reproduction autorisée avec la mention et un lien vers la source
Lire la suite: http://www.israel-flash.com/2012/04/la-russie-masse-des-troupes-sur-la-frontiere-nord-de-liran-en-prevision-dune-attaque-de-loccident-et-deploie-de-facon-permanente-sa-flotte-au-large-de-la-syrie/#ixzz1sHd9b11B
Monday, April 16, 2012
Saturday, April 14, 2012
Thursday, April 12, 2012
Wednesday, April 11, 2012
Tuesday, April 10, 2012
Sunday, April 8, 2012
Ադրբեջանից Հայաստան եւ... Իրանից էլ Թուրքիա ու Իսրայել
Գրել է Լուսանցք
Գաբալայի ռադիոլոկացիոն կայանի թեման մերթ ընդ մերթ արծարծվում է Ադրբեջան-Ռուսաստան հարաբերություններում: Անսպասելիորեն այն արծարծվեց նաեւ Հայաստանում: Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը հայտարարել է, որ Երեւանը կարող է իր համաձայնությունը տալ երկրի տարածքում ռուսական ՌԼԿ կառուցելու համար, եթե Մոսկվան եւ Բաքուն Գաբալայի ՌԼԿ-ի վարձակալության պայմանների վերաբերյալ համաձայնության չգան:
Ռուսաստանյան զլմ-ները արագ արձագանքել են ՀՀ վարչապետի հայտարարությոանը: Հասարակական-քաղաքական հետազոտությունների կենտրոնի տնօրեն Վլադիմիր Եվսեեւը նշել է, որ հայաստանյան առաջարկը ռուսական կողմին կարող է հետաքրքրել. «Ես կարծում եմ, հարցը կարելի է այնպես դնել, որ շատ բան կախված լինի ադրբեջանական կողմի դիրքորոշումից, ներկայիս դիրքորոշումն առայժմ հնարավորինս կառուցողական չէ եւ այդ պատճառով, երբ խոսում ենք վարձավճարի մասին, արժեքը պետք է համապատասխանի այն առաջադրանքներին, որոնք կատարում է կայանը»:
Եվ, օրինակ, եթե Գաբալայի ՌԼԿ-ի վարձավճարն այնքան է լինելու, որքան Ղրղզստանի «Մանաս» տրանսպորտային բազայինը, ապա փորձագետների կարծիքով, շատ բնական է, որ Մոսկվան ցանկություն չի ունենա օգտագործել այդպիսի օբյեկտը: Եթե ադրբեջանական կողմը Ռուսաստանին ներկայացնի չափից ավելի պահանջներ, Մոսկվան «Վոռոնեժ-ԴՄ» կայանը կտեղակայի Հայաստանում: Համոզմունք կա, որ տարածքային առումով իրատեսական է գտնել վայրեր, որտեղ հնարավոր է տեղակայել այդ կայանը եւ ուղղել այն դեպի այն տարածաշրջանը, որը հետաքրքրում է Ռուսաստանին իր անվտանգության ապահովման տեսանկյունից:
Երեւանում կարծում են, որ այդպիսի կայանի տեղադրումը Հայաստանում արդարացված է: Այն պարտադիր չէ, որ ուղղված լինի Իրանի կողմ, այն կարող է ուղղված լինել նաեւ այլ պետությունների կողմ, ինչպես ասենք՝ Թուրքիայի: Վլադիմիր Եվսեեւի կարծիքով, այդ գոտում կարող է հայտնվել նաեւ Իսրայելը, որն այժմ գտնվում է միջմայրցամաքային հեռահարության հրթիռների ստեղծման ճանապարհին: «Ես կարծում եմ, որ Ռուսաստանի համար ցանկալի կլիներ կայան տեղադրել, որը կաշխատի ոչ թե Իրանի ուղղությամբ, այլ դեպի հարավ-արեւմուտք՝ Թուրքիայի եւ Իսրայելի տարածքների դիտարկման դաշտում պահելու նպատակով»,- հայտարարել է փորձագետը:
Զլմ-ները նշել են, որ Գաբալայում տեղակայված ռադիոլոկացիոն կայանը ԽՍՀՄ ժամանակներից եղել է հակահրթիռային պաշտպանության համակարգ: Ադրբեջանի անկախության ձեռքբերումից ի վեր, Ռուսաստանը առաջարկել է օգտագործել այդ կայանը եւ վարձակալման վերաբերյալ պայմանագիրը կնքվել է 2002թ., իսկ ժամկետը լրանում է 2012թ դեկտեմբերի 24-ին: Բանակցություններն ավարտին կհասնեն այս տարվա հունիսին: ՌԴ ՊՆ եւ ԱԳՆ հայտարարության համաձայն, Ադրբեջանը պահանջում է բարձրացնել Գաբալայի ՌԼԿ-ի վարձակալության վճարը՝ տարեկան 7 մլն դոլարից հասցնելով 300 միլիոն դոլարի:
Իսկ ՌԼԿ-ի հիմնական խնդիրը բալիստիկական հրթիռային արձակումների հայտնաբերումն է: Այդ համակարգը թույլ է տալիս ոչ միայն հայտնաբերել հրթիռային արձակումներ, այլ նաեւ հետեւում է նրա թռիչքի հետագծին ու նախօրոք ներկայացնում տվյալներ այն կանխելու համար:
Արտակ Հայոցյան
«Լուսանցք» թիվ 12 (233), 2011թ.
Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում
Գաբալայի ռադիոլոկացիոն կայանի թեման մերթ ընդ մերթ արծարծվում է Ադրբեջան-Ռուսաստան հարաբերություններում: Անսպասելիորեն այն արծարծվեց նաեւ Հայաստանում: Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը հայտարարել է, որ Երեւանը կարող է իր համաձայնությունը տալ երկրի տարածքում ռուսական ՌԼԿ կառուցելու համար, եթե Մոսկվան եւ Բաքուն Գաբալայի ՌԼԿ-ի վարձակալության պայմանների վերաբերյալ համաձայնության չգան:
Ռուսաստանյան զլմ-ները արագ արձագանքել են ՀՀ վարչապետի հայտարարությոանը: Հասարակական-քաղաքական հետազոտությունների կենտրոնի տնօրեն Վլադիմիր Եվսեեւը նշել է, որ հայաստանյան առաջարկը ռուսական կողմին կարող է հետաքրքրել. «Ես կարծում եմ, հարցը կարելի է այնպես դնել, որ շատ բան կախված լինի ադրբեջանական կողմի դիրքորոշումից, ներկայիս դիրքորոշումն առայժմ հնարավորինս կառուցողական չէ եւ այդ պատճառով, երբ խոսում ենք վարձավճարի մասին, արժեքը պետք է համապատասխանի այն առաջադրանքներին, որոնք կատարում է կայանը»:
Եվ, օրինակ, եթե Գաբալայի ՌԼԿ-ի վարձավճարն այնքան է լինելու, որքան Ղրղզստանի «Մանաս» տրանսպորտային բազայինը, ապա փորձագետների կարծիքով, շատ բնական է, որ Մոսկվան ցանկություն չի ունենա օգտագործել այդպիսի օբյեկտը: Եթե ադրբեջանական կողմը Ռուսաստանին ներկայացնի չափից ավելի պահանջներ, Մոսկվան «Վոռոնեժ-ԴՄ» կայանը կտեղակայի Հայաստանում: Համոզմունք կա, որ տարածքային առումով իրատեսական է գտնել վայրեր, որտեղ հնարավոր է տեղակայել այդ կայանը եւ ուղղել այն դեպի այն տարածաշրջանը, որը հետաքրքրում է Ռուսաստանին իր անվտանգության ապահովման տեսանկյունից:
Երեւանում կարծում են, որ այդպիսի կայանի տեղադրումը Հայաստանում արդարացված է: Այն պարտադիր չէ, որ ուղղված լինի Իրանի կողմ, այն կարող է ուղղված լինել նաեւ այլ պետությունների կողմ, ինչպես ասենք՝ Թուրքիայի: Վլադիմիր Եվսեեւի կարծիքով, այդ գոտում կարող է հայտնվել նաեւ Իսրայելը, որն այժմ գտնվում է միջմայրցամաքային հեռահարության հրթիռների ստեղծման ճանապարհին: «Ես կարծում եմ, որ Ռուսաստանի համար ցանկալի կլիներ կայան տեղադրել, որը կաշխատի ոչ թե Իրանի ուղղությամբ, այլ դեպի հարավ-արեւմուտք՝ Թուրքիայի եւ Իսրայելի տարածքների դիտարկման դաշտում պահելու նպատակով»,- հայտարարել է փորձագետը:
Զլմ-ները նշել են, որ Գաբալայում տեղակայված ռադիոլոկացիոն կայանը ԽՍՀՄ ժամանակներից եղել է հակահրթիռային պաշտպանության համակարգ: Ադրբեջանի անկախության ձեռքբերումից ի վեր, Ռուսաստանը առաջարկել է օգտագործել այդ կայանը եւ վարձակալման վերաբերյալ պայմանագիրը կնքվել է 2002թ., իսկ ժամկետը լրանում է 2012թ դեկտեմբերի 24-ին: Բանակցություններն ավարտին կհասնեն այս տարվա հունիսին: ՌԴ ՊՆ եւ ԱԳՆ հայտարարության համաձայն, Ադրբեջանը պահանջում է բարձրացնել Գաբալայի ՌԼԿ-ի վարձակալության վճարը՝ տարեկան 7 մլն դոլարից հասցնելով 300 միլիոն դոլարի:
Իսկ ՌԼԿ-ի հիմնական խնդիրը բալիստիկական հրթիռային արձակումների հայտնաբերումն է: Այդ համակարգը թույլ է տալիս ոչ միայն հայտնաբերել հրթիռային արձակումներ, այլ նաեւ հետեւում է նրա թռիչքի հետագծին ու նախօրոք ներկայացնում տվյալներ այն կանխելու համար:
Արտակ Հայոցյան
Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում
Քոչվորների մե՛ծ երազախաբությունը… Նախիջեւանի հայապատկանության շոտլանդական հավաստիացումը… Գերհարցեր՝ գերմակարդակներում…
| Քոչվորների մե՜ծ երազախաբությունը |
| Գրել է Լուսանցք | |
Վերջերս Ադրբեջանի Միլի Մեջլիսի լիագումար նիստում մի շարք պատգամավորներ հանդես են եկել Ադրբեջանի Հանրապետության անունը փոխելու առաջարկով: Ըստ «Նովոստի Ազերբայջան»-ի, ընդիմադիր միացյալ ազգային ճակատի պատգամավոր Գուդրատ Հասանգուլիեւն առաջարկել է իրավական գնահատական տալ Գյուլիստանի եւ Թուրքմենչայի պայմանագրերին ու ըստ այդմ՝ փոխել Ադրբեջանի անվանումը: Իսկ այս քոչվորները հիշու՞մ են, թե ինչպես մասոնա-հուդա-բոլշեւիկյան Ռուսաստանը գործածեց «Ադրբաջան» անունը՝ հեռահար նպատակներով: Ստացվում է՝ հեռահար նպատակները հիշում են, բայց որ թյուրք-թաթարներից են ադրբեջանցի դարձել-«կերտվել» եւ «Ադրբեջան» պետություն են նվեր ստացել, չե՜ն հիշում... Ձեռք չի տալիս: Ինչեւէ: «Ադրբեջանի 2/3-րդ մասը գտնվում է Իրանի տարածքում, այդ պատճառով անհրաժեշտ է վերանվանել Ադրբեջանի հանրապետությունը՝ դարձնելով Հյուսիսային Ադրբեջանի Հանրապետություն»,- այսպե է «հիմնավորել» իր տեսակետը հիշյալ ընդդիմադիր պատգամավորը: Բայց որոշ ադրբեջանցիների համոզմամբ, Հյուսիսային Ադրբեջանի գաղափարը օրակարգ բերելը ԼՂ-ի հարցի վերջնական լուծում կնշանակի: Վերջերս նաեւ «Աշխարհի ադրբեջանցիների կոնգրես»-ի կանանց խորհրդի նախագահ Դունյախանում Ալիեւան է արտահայտվել: «Tia.az»-ի հետ զրույցում նա խիստ վտանգավոր է համարել վերջին շրջանում Ադրբեջանում շրջանառվող պնդումներն այն մասին, որ անհրաժեշտ է Ադրբեջանի Հանրապետության անունը դնել Հյուսիսային Ադրբեջան: «Եթե նման բան արվի, ուրեմն Ադրբեջանի նոր անունը պետք է վերագրանցվի ՄԱԿ-ում: Իսկ Լիսաբոնի գագաթնաժողովում աշխարհի 54 երկրներ Լեռնային Ղարաբաղը ճանաչել են որպես վիճելի տարածք, եւ ոչ Ադրբեջանի մաս: Այդ պատճառով Ադրբեջանը ՄԱԿ-ում կրկին գրանցելու դեպքում, այդ տարածքը չի ճանաչվի որպես Ադրբեջանի մաս»,- ասել է նա: Որ այս գաղափարը օրակարգ բերելը ԼՂ հարցի վերջնական լուծում կնշանակի, շատերն են կարծում Ադրբեջանում: Անվան փոփոխությունը ուղղված է հատկապես Իրանի դեմ, բայց դա տարածաշրջանային խնդիր կդառնա նաեւ: Վերափոխելու գաղափարը արծարվել է 1990-ականներին՝ Ադրբեջանի ազգայնամոլ նախագահ Աբուլֆազ Էլչիբեյի նախագահության օրոք եւս ու, նկատի ունենալով նույն վտանգը, այն հանվել է օրակարգից: Արտակ Հայոցյան Նախիջեւանի հայապատկանության շոտլանդական հավաստիացումը Ժամանակ առաջ շոտլանդացի գիտաշխատող Սթիվեն Սիմը նկարագրել էր իր տհաճ տպավորություններն «Ադրբեջանի կողմից ներկայումս գրավված պատմականորեն հայկական տարածք հանդիսացող՝ Նախիջեւան» այցից հետո: Նրա՝ 2006թ. շատ բան բացահայտող զեկույցը պատշաճ չէր լուսաբանվել միջազգային մամուլում.- ասել է Հարութ Սասունյանը («Կալիֆորնիա Կուրիեր» թերթի խմբագիր), ով ներկայացրել է զեկույցի որոշ կարեւոր հայեցակետերը: Նախ Ս. Սիմը հայտնել է, որ ինքը մտել է Նախիջեւան ավտոմեքենայով՝ թուրքական սահմանից եւ շարժվել է Երնջակի հովտում գտնվող Աբրակունիս գյուղ: Երբ այնտեղ հարցրել է 12-ամյա մի տղայի, թե որտեղ է գտնվում գյուղի եկեղեցին, նա ցույց է տվել դատարկ մի տարածք: Ապա շոտլանդացին այցելել է Բանանիյար գյուղ, որը հայերին հայտնի է որպես Ապարանք, որտեղ, իր ասելով «առնվազն մինչեւ 1970-ական թվականները գյուղի կենտրոնում բարձրադիր վայրում գտնվող մեծ միջնադարյան եկեղեցու փլատակը կար: Այժմ նախկին եկեղեցու հողի վրա մզկիթ է կառուցվել»: Նորաշենում, այս գյուղի հյուսիս արեւմտյան ծայրում 2 հայկական եկեղեցիներ եւ գերեզմանատներ կային: Նա ոչ մի եկեղեցու կամ գերեզմանատան հետք չի գտել այնտեղ: Նախիջեւանում 3-րդ օրը, երբ գնացքով Ջուլֆա է գնացել, Ս. Սիմը նկատել է Ջուղայի գերեզմանատան փլատակները: Տեսել է «երեք լեռնաշղթաների վրա սփռված եւ քարե սալիկներով ծածկված մի բլրալանջ: Բոլոր գերեզմանաքարերն առանց բացառության շրջված էին»: Օրդուբադում գիտաշխատողը բերման է ենթարկվել ոստիկանության կողմից եւ հարցաքննվել է իր այցի նպատակի համար, զննության են ենթարկել ձեռքի պայուսակը: Ապա հաջորդ ավտոբուսով նրան հետ են ուղարկել Նախիջեւան քաղաք: Այնտեղից նա գնացել է Շուռութ, որը «միջին դարերի վերջում փոքրիկ հայկական քաղաք էր իր եկեղեցիներով, դպրոցներով, վանքերով, ձեռագրատներով ու մի քանի տասնյակ հազար բնակիչներով»: Քռնա գյուղի հարեւանությամբ տեղի հայկական եկեղեցու հետքերն իսկ չկային: Նույն իրավիճակը նաեւ Գահ գյուղում էր: Երբ մի անցորդի Ս. Սիմը հարցրել է Շուռութ գյուղում եկեղեցու մասին, անցորդը պատասխանել է, որ եկեղեցին ոչնչացվել է: Շուռութ գյուղում Ս. Սիմը դեմ առ դեմ է խոսել է մի խումբ գյուղացիների հետ եւ ասել, որ եկել է տեսնելու հին եկեղեցին: Պատասխանել են, որ գյուղում երբեք եկեղեցի չի եղել: Հեռանալու ժամանակ տաքսու վարորդը հայտնել է, որ գյուղացիներն ահազանգել են Ջուլֆայի ոստիկանություն, եւ որ իրավապահ մարմինների աշխատակիցները հավանաբար սպասում են նրան ճանապարհին: Ոստիկաններն իրոք սպասում էին Սիմին: «Ոստիկանը նստել է տաքսու ետնամասում եւ հարցրել, թե արդյոք գիտաշխատողի մոտ կա տեղագրական քարտեզ եւ ազգագրական գիրք»: Երբ Սիմը պատասխանել է՝ ոչ, ոստիկանն արագ զննել է նրա պայուսակը: Ջուլֆայում Սիմին կանգնեցրին ոստիկանության մոտ, որտեղ նրա պայուսակը եւս մեկ անգամ զննեցին: Որոշ ժամանակ միջանցքում սպասելուց հետո, շոտլանդացուն տարել են քաղաքի Արազ հյուրանոց եւ ուղեկցել շենքի ետնամասում գտնվող այգի: 3 ժամ պահելուց հետո, ի վերջո, ազատ են արձակել, պայուսակից «հանել էին բոլոր իրերը եւ մանրամասն զննել՝ պարզելու, թե արդյո՞ք պայուսակը գաղտնի գրպաններ ունի»: Նախիջեւանում Սիմին հարցրել են նրա աշխատանքի մասին. որքա՞ն է վաստակում, ո՞վ է հովանավորում նրա այցը Նախիջեւան, եւ ինչու՞ է նա իր սեփական միջոցները ծախսել այստեղ գալու համար: Ոստիկանները մանրազնին ստուգել են նրա գրի առած նոթերը, ինչպես նաեւ թվային ֆոտոխցիկի բոլոր լուսանկարները: Նրանց ուշադրությունը հատկապես գրավել է Նախիջեւան քաղաքում արված լուսանկարը: «Դա քարե սալիկ էր, որ ես տեսել էի Մոմինա Հաթուն դամբարանի դիմացի այգում՝ շրջապատված խոյաձեւ գերեզմանաքարերով: Այս քարի վրա փորագրված էր մի խաչ, որը վեր էր խոյանում ուղղանկյան հիմքից», - հայտնել է Սիմը: Ադրբեջանցի պաշտոնյաները նրան ասել են, որ դա խաչ չէ: Երբ գիտաշխատողը պնդել է, որ կարդացել է եկեղեցու մասին հայկական մի գրքում, ադրբեջանցիները ջղագրգիռ պատասխանել են. «Այդ ճիշտ չէ: Այնտեղ սուտ է գրված: Հասկանում եք՝ հայերը միշտ խաբում են, խաբում են բոլորին»: Եվ նշել են, որ «Նախիջեւանում երբեւիցե գոյություն չի ունեցել որեւէ հայկական եկեղեցի: Այստեղ որեւէ հայ չի ապրել, հետեւաբար ինչպես կարող են այստեղ եկեղեցիներ լինել»: Եվ Սիմին ասել են. «Կարծում ենք, որ դուք եկել եք Ադրբեջանի Հանրապետություն՝ մեզ համար ոչ բարի նպատակներով»: Շոտլանդացի գիտաշխատողը նշել է, որ Նախիջեւանում իր տհաճ տպավորությունները «որոշ առումով մերկացրեցին այն վերաբերմունքը, որ ադրբեջանցիներն ունեն հայերի ու հայկական ամեն ինչի նկատմամբ»: Զեկույցում երեւում է, թե ինչու է Արցախի հայերի համար ադրբեջանցիների կեղեքիչ լծի ներքո կրկին ապրելն անհնար: Եթե շոտլանդացի այցելուի հետ են այսպես վատ վարվում, պատկերացրեք, թե ինչքան ավելի վատ են ադրբեջանցիները վարվել իրենց հայ հպատակների հետ՝ մինչեւ Արցախի ազատագրումը: Այս տեսակետը պետք է այլեւս հասկանալի լինի բոլոր անաչառ միջնորդներին, որոնք փորձում են հաշտարարի կերպար ընդունել եւ հայերի ու հայկական տարածքների հաշվին պետություն սարքած քոչվորներին մեզ հետ բարեկամացնել:… Անի Մարության Գերհարցեր՝ գերմակարդակներում Պաշտոնական Վաշինգտոնը զարմացած է Ռուսաստանում առկա հակաամերիկյան տրամադրություններից: ՌԴ-ում ԱՄՆ դեսպան Մայքլ Մաքֆոլը «Ամերիկայի ձայն» ռադիոկայանին տված հարցազրույցում նշել է, թե «Վաշինգտոնի համար իսկական անակնկալ է եղել ՌԴ-ում գոյություն ունեցած հակաամերիկյան տրամադրությունների աստիճանը»: «Լենտա.ռու»-ն եւս անդրադարձել է այս խնդրին: «Մենք ընդհանրապես հետաքրքրված չենք «սառը պատերազմի» նման երեւույթի կամ խայթիչ հռետորաբանության վերադարձով: Կարծում ենք՝ դա չի բխում ամերիկյան ազգային շահերից,- ասել է ՌԴ-ում ԱՄՆ-ի դեսպանը՝ հավելելով,- ի պատասխան մամուլում տարածված հակաամերիկյան տրամադրությունների Միացյալ Նահանգները մտադիր է դիմել «իրական դիվանագիտությանը»: ԱՄՆ-ում սպասում են, որ երբ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը ժամանի Վաշինգտոն, ամերիիկյան իշխանությունները նրա հետ բովանդակալից զրույց կունենան, քանի որ «Նահանգները չի պատրաստվում հետ կանգնել Ռուսաստանի հետ «վերբեռնման» քաղաքականությունից եւ շարունակելու է ՌԴ-ի հետ հարաբերություններն այնպես, ինչպես դրանք ընթացել են վերջին 3 տարիներին: Իսկ ռուսական իշխանական որոշ լրատվամիջոցներ, ինչպես նաեւ կառավարական շրջանակներ մեղադրում են Մոսկվայում ԱՄՆ դեսպանին, դեսպանատան այլ աշխատակիցների՝ ռուսական ընդդիմությանը ֆինանսավորելու համար: Բացի այդ, որոշ ընդդիմադիր գործիչներ մեղադրվում են ԱՄՆ-ի դեսպանատուն հաճախակի այցերի եւ խորհրդակցություններ անցկացնելու համար, որոնք, ըստ տեղեկությունների, ուղղված են ՌԴ-ում սոցիալական ու քաղաքական անհանգստություն հրահրելուն: Ի պատասխան սույն մեղադրանքների, ԱՄՆ դեսպանն ասել է, թե իրենք չեն ֆինանսավորում եւ ոչ մի քաղաքական կառույցի կամ շարժման, այլ դրամաշնորհային քաղաքականությամբ ընդամենը օգնում են քաղաքացիական հասարակության կայացմանն ու զարգացմանը: (Այս «կայացմանն ու զարգացմանը» շատ երկրներում են ծանոթ, այդ թվում եւ Հայաստանում): «Կարծում եմ, Ռուսաստանում այս հարցի առնչությամբ մեծ մոլորություն կա»,- ասել է դեսպանը: Վստահ ենք այսպես կասի նաեւ մեզ: Նարե Մշեցյան «Լուսանցք» թիվ 12 (233), 2011թ. Կարդացեք «Լուսանցք»-ի PDF տարբերակները www.hayary.org -ի «Մամուլ» բաժնում www.pressinfo.am -ի «Բեռնում» բաժնում |
Rafael de Nogales Mendez about the Armenian Genocide plotted by the Jews
Many Thanks to the Blogger of "La Véritable Nature du Judaïsme"!!!!
The Dönmeh (a jewish sect) : The Middle East’s Most Whispered Secret
by Wayne MADSEN
There is a historical “eight hundred pound gorilla” lurking in the background of almost every serious military and diplomatic incident involving Israel, Turkey, Iran, Saudi Arabia, Iraq, Greece, Armenia, the Kurds, the Assyrians, and some other players in the Middle East and southeastern Europe. It is a factor that is generally only whispered about at diplomatic receptions, news conferences, and think tank sessions due to the explosiveness and controversial nature of the subject. And it is the secretiveness attached to the subject that has been the reason for so much misunderstanding about the current breakdown in relations between Israel and Turkey, a growing warming of relations between Israel and Saudi Arabia, and increasing enmity between Saudi Arabia and Iran…
Although known to historians and religious experts, the centuries-old political and economic influence of a group known in Turkish as the “Dönmeh” is only beginning to cross the lips of Turks, Arabs, and Israelis who have been reluctant to discuss the presence in Turkey and elsewhere of a sect of Turks descended from a group of Sephardic Jews who were expelled from Spain during the Spanish Inquisition in the 16th and 17th centuries. These Jewish refugees from Spain were welcomed to settle in the Ottoman Empire and over the years they converted to a mystical sect of Islam that eventually mixed Jewish Kabbala and Islamic Sufi semi-mystical beliefs into a sect that eventually championed secularism in post-Ottoman Turkey. It is interesting that “Dönmeh” not only refers to the Jewish “untrustworthy converts” to Islam in Turkey but it is also a derogatory Turkish word for a transvestite, or someone who is claiming to be someone they are not.
The Donmeh sect of Judaism was founded in the 17th century by Rabbi Sabbatai Zevi, a Kabbalist who believed he was the Messiah but was forced to convert to Islam by Sultan Mehmet IV, the Ottoman ruler. Many of the rabbi’s followers, known as Sabbateans, but also “crypto-Jews,” publicly proclaimed their Islamic faith but secretly practiced their hybrid form of Judaism, which was unrecognized by mainstream Jewish rabbinical authorities. Because it was against their beliefs to marry outside their sect, the Dönmeh created a rather secretive sub-societal clan.
The Dönmeh rise to power in Turkey
Many Dönmeh, along with traditional Jews, became powerful political and business leaders in Salonica. It was this core group of Dönmeh, which organized the secret Young Turks, also known as the Committee of Union and Progress, the secularists who deposed Ottoman Sultan Abdulhamid II in the 1908 revolution, proclaimed the post-Ottoman Republic of Turkey after World War I, and who instituted a campaign that stripped Turkey of much of its Islamic identity after the fall of the Ottomans. Abdulhamid II was vilified by the Young Turks as a tyrant, but his only real crime appears to have been to refuse to meet Zionist leader Theodore Herzl during a visit to Constantinople in 1901 and reject Zionist and Dönmeh offers of money in return for the Zionists to be granted control of Jerusalem.
Like other leaders who have crossed the Zionists, Sultan Adulhamid II appears to have sealed his fate with the Dönmeh with this statement to his Ottoman court: “Advise Dr. Herzl not to take any further steps in his project. I cannot give away even a handful of the soil of this land for it is not my own, it belongs to the entire Islamic nation. The Islamic nation fought jihad for the sake of this land and had watered it with their blood. The Jews may keep their money and millions. If the Islamic Khalifate state is one day destroyed then they will be able to take Palestine without a price! But while I am alive, I would rather push a sword into my body than see the land of Palestine cut and given away from the Islamic state.” After his ouster by Ataturk’s Young Turk Dönmeh in 1908, Abdulhamid II was jailed in the Donmeh citadel of Salonica. He died in Constantinople in 1918, three years after Ibn Saud agreed to a Jewish homeland in Palestine and one year after Lord Balfour deeded Palestine away to the Zionists in his letter to Baron Rothschild.
One of the Young Turk leaders in Salonica was Mustafa Kemal Ataturk, the founder of the Republic of Turkey. When Greece achieved sovereignty over Salonica in 1913, many Dönmeh, unsuccessful at being re-classified Jewish, moved to Constantinople, later re-named Istanbul. Others moved to Izmir, Bursa, and Ataturk’s newly-proclaimed capital and future seat of Ergenekon power, Ankara.
Some texts suggest that the Dönmeh numbered no more than 150,000 and were mainly found in the army, government, and business. However, other experts suggest that the Dönmeh may have represented 1.5 million Turks and were even more powerful than believed by many and extended to every facet of Turkish life. One influential Donmeh, Tevfik Rustu Arak, was a close friend and adviser to Ataturk and served as Turkey’s Foreign Minister from 1925 to 1938.
Ataturk, who was reportedly himself a Dönmeh, ordered that Turks abandon their own Muslim-Arabic names. The name of the first Christian emperor of Rome, Constantine, was erased from the largest Turkish city, Constantinople. The city became Istanbul, after the Ataturk government in 1923 objected to the traditional name.There have been many questions about Ataturk’s own name, since “Mustapha Kemal Ataturk” was a pseudonym. Some historians have suggested that Ataturk adopted his name because he was a descendant of none other than Rabbi Zevi, the self-proclaimed Messiah of the Dönmeh! Ataturk also abolished Turkey’s use of the Arabic script and forced the country to adopt the western alphabet.
Modern Turkey: a secret Zionist state controlled by the Dönmeh
Ataturk’s suspected strong Jewish roots, information about which was suppressed for decades by a Turkish government that forbade anything critical of the founder of modern Turkey, began bubbling to the surface, first, mostly outside of Turkey and in publications written by Jewish authors. The 1973 book, The Secret Jews, by Rabbi Joachim Prinz, maintains that Ataturk and his finance minister, Djavid Bey, were both committed Dönmeh and that they were in good company because “too many of the Young Turks in the newly formed revolutionary Cabinet prayed to Allah, but had their real prophet [Sabbatai Zevi, the Messiah of Smyrna].” In The Forward of January 28, 1994, Hillel Halkin wrote in The New York Sun that Ataturk recited the Jewish Shema Yisrael (“Hear O Israel”), saying that it was “my prayer too.” The information is recounted from an autobiography by journalist Itamar Ben-Avi, who claims Ataturk, then a young Turkish army captain, revealed he was Jewish in a Jerusalem hotel bar one rainy night during the winter of 1911. In addition, Ataturk attended the Semsi Effendi grade school in Salonica, run by a Dönmeh named Simon Zevi. Halkin wrote in the New York Sun article about an email he received from a Turkish colleague: “I now know – know (and I haven’t a shred of doubt) – that Ataturk’s father’s family was indeed of Jewish stock.”
It was Ataturk’s and the Young Turks’ support for Zionism, the creation of a Jewish homeland in Palestine, after World War I and during Nazi rule in Europe that endeared Turkey to Israel and vice versa. An article in The Forward of May 8, 2007, revealed that Dönmeh dominated Turkish leadership “from the president down, as well as key diplomats . . . and a great part of Turkey’s military, cultural, academic, economic, and professional elites” kept Turkey out of a World War II alliance with Germany, and deprived Hitler of a Turkish route to the Baku oilfields.” In his book, The Donme: Jewish Converts, Muslim Revolutionaries and Secular Turks, Professor Marc David Baer wrote that many advanced to exalted positions in the Sufi religious orders.
Israel has always been reluctant to describe the Turkish massacre of the Armenians by the Turks in 1915 as “genocide.” It has always been believed that the reason for Israel’s reticence was not to upset Israel’s close military and diplomatic ties with Turkey. However, more evidence is being uncovered that the Armenian genocide was largely the work of the Dönmeh leadership of the Young Turks. Historians like Ahmed Refik, who served as an intelligence officer in the Ottoman army, averred that it was the aim of the Young Turks to destroy the Armenians, who were mostly Christian. The Young Turks, under Ataturk’s direction, also expelled Greek Christians from Turkish cities and attempted to commit a smaller-scale genocide of the Assyrians, who were also mainly Christian.
One Young Turk from Salonica, Mehmet Talat, was the official who carried out the genocide of the Armenians and Assyrians. A Venezuelan mercenary who served in the Ottoman army, Rafael de Nogales Mendez, noted in his annals of the Armenian genocide that Talat was known as the “renegade Hebrew of Salonica.” Talat was assassinated in Germany in 1921 by an Armenian whose entire family was lost in the genocide ordered by the “renegade Hebrew.” It is believed by some historians of the Armenian genocide that the Armenians, known as good businessmen, were targeted by the business-savvy Dönmeh because they were considered to be commercial competitors.
It is not, therefore, the desire to protect the Israeli-Turkish alliance that has caused Israel to eschew any interest in pursuing the reasons behind the Armenian genocide, but Israel’s and the Dönmeh’s knowledge that it was the Dönmeh leadership of the Young Turks that not only murdered hundreds of thousands of Armenians and Assyrians but who also stamped out Turkey’s traditional Muslim customs and ways. Knowledge that it was Dönmeh, in a natural alliance with the Zionists of Europe, who were responsible for the deaths of Armenian and Assyrian Christians, expulsion from Turkey of Greek Orthodox Christians, and the cultural and religious eradication of Turkish Islamic traditions, would issue forth in the region a new reality. Rather than Greek and Turkish Cypriots living on a divided island, Armenians holding a vendetta against the Turks, and Greeks and Turks feuding over territory, all the peoples attacked by the Dönmeh would realize that they had a common foe that was their actual persecutor.
Challenging Dönmeh rule: Turkey’s battle against the Ergenekon
It is the purging of the Kemalist adherents of Ataturk and his secular Dönmeh regime that is behind the investigation of the Ergenekon conspiracy in Turkey. Ergenekon’s description matches up completely with the Dönmeh presence in Turkey’s diplomatic, military, judicial, religious, political, academic, business, and journalist hierarchy. Ergenekon attempted to stop the reforms instituted by successive non-Dönmeh Turkish leaders, including the re-introduction of traditional Turkish Islamic customs and rituals, by planning a series of coups, some successful like that which deposed Prime Minister Necmettin Erbakan’s Refah (Welfare) Islamist government in 1996 and some unsuccessful, like OPERATION SLEDGEHEMMER, which was aimed at deposing Prime Minister Recep Tayyip Erdogan in 2003. Some Islamist-leaning reformists, including Turkish President Turgut Ozal and Prime Minister Bulent Ecevit, died under suspicious circumstances. Deposed democratically-elected Prime Minister Adnan Menderes was hanged in 1961, following a military coup.
American politicians and journalists, whose knowledge of the history of countries like Turkey and the preceding Ottoman Empire, is often severely lacking, have painted the friction between Israel’s government and the Turkish government of Prime Minister Erdogan as based on Turkey’s drift to Islamism and the Arab world. Far from it,Erdogan and his Justice and Development Party (AKP) seem to have finally seen a way to break free from the domination and cruelty of the Dönmeh, whether in the form of Kemalist followers of Ataturk or nationalist schemers and plotters in Ergenekon. But with Turkey’s “Independence Day” has come vitriol from the Dönmeh and their natural allies in Israel and the Israel Lobby in the United States and Europe. Turkey as a member of the European Union was fine for Europe as long as the Dönmeh remained in charge and permitted Turkey’s wealth to be looted by central bankers like has occurred in Greece.
When Israel launched its bloody attack on the Turkish Gaza aid vessel, the Mavi Marmara, on May 31, 2010, the reason was not so much the ship’s running of the Israeli blockade of Gaza. The brutality of the Israelis in shooting unarmed Turks and one Turkish-American, some at point blank range, according to a UN report, indicated that Israel was motivated by something else: vengeance and retaliation for the Turkish government’s crackdown on Ergenekon, the purging of the Turkish military and intelligence senior ranks of Dönmeh, and reversing the anti-Muslim religious and cultural policies set down by the Dönmeh’s favorite son, Ataturk, some ninety years before. In effect, the Israeli attack on the Mavi Marmara was in retaliation for Turkey’s jailing of several top Turkish military officers, journalists, and academics, all accused of being part of the Ergenekon plot to overthrow the AKP government in 2003. Hidden in the Ergenekon coup plot is that the Dönmeh and Ergenekon are connected through their history of being Kemalists, ardent secularists, pro-Israeli, and pro-Zionist.
With tempers now flaring between Iran on one side and Israel, Saudi Arabia, and the United States on the other, as the result of a dubious claim by U.S. law enforcement that Iran was planning to carry out the assassination of the Saudi ambassador to the United States on American soil, the long-standing close, but secretive relationship between Israel and Saudi Arabia is coming to the forefront. The Israeli-Saudi connection had flourished during OPERATION DESERT STORM, when both countries were on the receiving end of Saddam Hussein’s Scud missiles.
What will surprise those who may already be surprised about the Dönmeh connection to Turkey, is the Dönmeh connection to the House of Saud in Saudi Arabia.
An Iraqi Mukhabarat (General Military Intelligence Directorate) Top Secret report, “The Emergence of Wahhabism and its Historical Roots,” dated September 2002 and released on March 13, 2008, by the U.S. Defense Intelligence Agency in translated English form, points to the Dönmeh roots of the founder of the Saudi Wahhabi sect of Islam, Muhammad ibn Abdul Wahhab. Much of the information is gleaned from the memoirs of a “Mr. Humfer,” (as spelled in the DIA report, “Mr. Hempher” as spelled the historical record) a British spy who used the name “Mohammad,” claimed to be an Azeri who spoke Turkish, Persian, and Arabic and who made contact with Wahhab in the mid-18th century with a view of creating a sect of Islam that would eventually bring about an Arab revolt against the Ottomans and pave the way for the introduction of a Jewish state in Palestine. Humfer’s memoirs are recounted by the Ottoman writer and admiral Ayyub Sabri Pasha in his 1888 work, “The Beginning and Spreading of Wahhabism.”
In his book, The Dönmeh Jews, D. Mustafa Turan writes that Wahhab’s grandfather, Tjen Sulayman, was actually Tjen Shulman, a member of the Jewish community of Basra, Iraq. The Iraqi intelligence report also states that in his book, The Dönmeh Jews and the Origin of the Saudi Wahhabis, Rifat Salim Kabar reveals that Shulman eventually settled in the Hejaz, in the village of al-Ayniyah what is now Saudi Arabia, where his grandson founded the Wahhabi sect of Islam. The Iraqi intelligence report states that Shulman had been banished from Damascus, Cairo, and Mecca for his “quackery.” In the village, Shulman sired Abdul Wahhab. Abdel Wahhab’s son, Muhammad, founded modern Wahhabism.
The Iraqi report also makes some astounding claims about the Saud family. It cites Abdul Wahhab Ibrahim al-Shammari’s book, The Wahhabi Movement: The Truth and Roots, which states that King Abdul Aziz Ibn Saud, the first Kingdom of Saudi Arabia monarch, was descended from Mordechai bin Ibrahim bin Moishe, a Jewish merchant also from Basra. In Nejd, Moishe joined the Aniza tribe and changed his name to Markhan bin Ibrahim bin Musa. Eventually, Mordechai married off his son, Jack Dan, who became Al-Qarn, to a woman from the Anzah tribe of the Nejd. From this union, the future Saud family was born.
The Iraqi intelligence document reveals that the researcher Mohammad Sakher was the subject of a Saudi contract murder hit for his examination into the Sauds’ Jewish roots. In Said Nasir’s book, The History of the Saud Family, it is maintained that in 1943, the Saudi ambassador to Egypt, Abdullah bin Ibrahim al Muffadal, paid Muhammad al Tamami to forge a family tree showing that the Sauds and Wahhabs were one family that descended directly from the Prophet Mohammed.
At the outset of World War I, a Jewish British officer from India, David Shakespeare, met with Ibn Saud in Riyadh and later led a Saudi army that defeated a tribe opposed to Ibn Saud. In 1915, Ibn Saud met with the British envoy to the Gulf region, Bracey Cocas. Cocas made the following offer to Ibn Saud: “I think this is a guarantee for your endurance as it is in the interest of Britain that the Jews have a homeland and existence, and Britain’s interests are, by all means, in your interest.” Ibn Saud, the descendant of Dönmeh from Basra, responded: “Yes, if my acknowledgement means so much to you, I acknowledge thousand times granting a homeland to the Jews in Palestine or other than Palestine.” Two years later, British Foreign Secretary Lord Balfour, in a letter to Baron Walter Rothschild, a leader of the British Zionists, stated: “His Majesty’s government view with favor the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people . . .” The deal had the tacit backing of two of the major players in the region, both descendant from Dönmeh Jews who supported the Zionist cause, Kemal Ataturk and Ibn Saud. The present situation in the Middle East should be seen in this light but the history of the region has been purged by certain religious and political interests for obvious reasons.
After World War I, the British facilitated the coming to power of the Saud regime in the former Hejaz and Nejd provinces of the Ottoman Empire. The Sauds established Wahhabism as the state religion of the new Kingdom of Saudi Arabia and, like the Kemalist Dönmeh in Turkey, began to move against other Islamic beliefs and sects, including the Sunnis and Shi’as. The Wahhabi Sauds accomplished what the Kemalist Dönmeh were able to achieve in Turkey: a fractured Middle East that was ripe for Western imperialistic designs and laid the groundwork for the creation of the Zionist state of Israel.
Deep states and Dönmeh
During two visits to Turkey in 2010, I had the opportunity of discussing the Ergenekon “deep state” with leading Turkish officials. It was more than evident that discussions about the Ergenekon network and its “foreign” connections are a highly-sensitive subject. However, it was also whispered by one high-ranking Turkish foreign policy official that there were other “deep states” in surrounding nations and Egypt, Saudi Arabia, Jordan, and Syria were mentioned by name. Considering the links between Ergenekon and the Dönmeh in Turkey and the close intelligence and military links between the Dönmeh-descendent Sauds and Wahhabis in Arabia, the reports of close links between ousted Egyptian President Hosni Mubarak and his intelligence chief Omar Suleiman and the Binyamin Netanyahu government in Israel may be seen in an entirely new light… And it would explain Erdogan’s support for Egypt’s revolution: in Turkey, it was a democratic revolution that curbed the influence of the Dönmeh. The influence of Wahhabi Salafists in Libya’s new government also explains why Erdogan was keen on establishing relations with the Benghazi-based rebels to help supplant the influence of the Wahhabis, the natural allies of his enemies, the Dönmeh (Ergenekon) of Turkey.
Erdogan’s desire to set the historical record straight by restoring history purged by the Kemalists and Dönmeh has earned him vitriolic statements from Israel’s government that he is a neo-Ottomanist who is intent on forming an alliance with the Muslim Brotherhood in the Arab countries. Clearly, the Dönmeh and their Zionist brethren in Israel and elsewhere are worried about Dönmeh and Zionist historical revisionism, including their role in the Armenian and Assyrian genocide, and their genocide denial being exposed.
In Egypt, which was once an Ottoman realm, it was a popular revolution that tossed out what may have amounted to the Dönmeh with regard to the Mubarak regime. The Egyptian “Arab Spring” also explains why the Israelis were quick to kill six Egyptian border police so soon after nine Turkish passengers were killed aboard the Mavi Marmara, some in execution style, by Israeli troops. Dönmeh doctrine is rife with references to the Old Testament Amalekites, a nomadic tribe ordered attacked by the Hebrews from Egypt by the Jewish God to make room for Moses’s followers in the southern region of Palestine. In the Book of Judges, God unsuccessfully commands Saul: “Now go and strike Amalek and devote to destruction all that they have. Do not spare them, but kill both man and woman, and infant, ox, and sheep, camel and donkey.” The Dönmeh, whose doctrine is also present in Hasidic and other orthodox sects of Judaism, appear to have no problem substituting the Armenians, Assyrians, Turks, Kurds, Egyptians, Iraqis, Lebanese, Iranians, and Palestinians for the Amalekites in carrying out their military assaults and pogroms.
With reformist governments in Turkey and Egypt much more willing to look into the background of those who have split the Islamic world, Ataturk in Turkey and Mubarak in Egypt, the Sauds are likely very much aware that it is only a matter of time before their links, both modern and historical, to Israel will be fully exposed. It makes sense that the Sauds have been successful in engineering a dubious plot involving Iranian government agents trying to assassinate the Saudi ambassador to Washington in an unnamed Washington, DC restaurant. The Iraqi intelligence report could have been referring to the Zionists and Dönmeh when it stated, “it strives to . . . [the] killing of Muslims, destructing, and promoting the turmoil.” In fact, the Iraqi intelligence report was referring to the Wahhabis.
With new freedom in Turkey and Egypt to examine their pasts, there is more reason for Israel and its supporters, as well as the Sauds, to suppress the true histories of the Ottoman Empire, secular Turkey, the origins of Israel, and the House of Saud. With various players now angling for war with Iran, the true history of the Dönmeh and their influence on past and current events in the Middle East becomes more important.
Source
Saturday, April 7, 2012
ՀԱՅՈՑ ԵԿԵՂԵՑՈՒ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈ՞ՒՆ, ԹԵ ՀՈՒԴԱՅԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ ԵՎ ՍԻՈՆԻԶՄԻ ՁԵՌՆԱՐԿ:
Մաս 1
Մաս 2
Մաս 3
Մաս 4
Մաս 5
Մաս 6
Մաս 7
Մաս 8
Մաս 9
Մաս 10
Մաս 11
Մաս 12
Մաս 13
Մաս 14
Մաս 15
Մաս 16
Մաս 17
Մաս 18
Մաս 2
Մաս 3
Մաս 4
Մաս 5
Մաս 6
Մաս 7
Մաս 8
Մաս 9
Մաս 10
Մաս 11
Մաս 12
Մաս 13
Մաս 14
Մաս 15
Մաս 16
Մաս 17
Մաս 18
Subscribe to:
Posts (Atom)
